Socrates Drank the Conium

Μπορεί ο Σωκράτης Κόκκαλης να έχει κάποια προβλήματα, μπορεί ο Ολυμπιακός να έχει ακόμη περισσότερα, αλλά εκείνοι που έχουν το πραγματικό πρόβλημα είναι οι οπαδοί της ομάδας.

Εκείνο το βράδυ στο γήπεδο Καραϊσκάκη, η εικόνα του Σωκράτη Κόκκαλη τα έλεγε όλα. Καθισμένος στη σουίτα του σε μια στάση που η γλώσσα του σώματος έλεγε πολλά, το πρόσωπό του καθώς παρακολουθούσε την εξέλιξη του αγώνα Ολυμπιακού-Πάοκ έλεγε ακόμη περισσότερα. Μετά το γκολ του Πάοκ, που αποδείχτηκε αρκετό για να κερδίσει τον αγώνα και μέχρι το τέλος ο Σωκράτη Κόκκαλης έμοιαζε με άνθρωπο δέκα χρόνια μεγαλύτερο από τα χρόνια του. Προς το τέλος του αγώνα είχε και την ευκαιρία να ακούσει τους φιλάθλους του Ολυμπιακού να φωνάζουν το όνομα του Ερνέστο Βαλβέρδε, με στόχο προφανώς τον ίδιο. Μετά το τέλος του αγώνα, βαρύς και συνοφρυωμένος, μπήκε στο αυτοκίνητό του και έφυγε χωρίς να κάνει καμία δήλωση . Το γνώριμο γέλιο του με το «χο-χο» που συνήθως συνοδεύει κάθε του κουβέντα, αυτή τη φορά δεν ακούστηκε. Κάποιοι άλλοι οπαδοί του Ολυμπιακού μετά τον αγώνα συγκεντρώθηκαν στο γήπεδο του Ρέντη για να αποδοκιμάσουν τους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, οι οποίοι ειδοποιημένοι, δεν εμφανίστηκαν.
Το ίδιο βράδυ στις αθλητικές εκπομπές, αλλά και την επόμενη μέρα τα Μέσα Ενημέρωσης καυτηρίαζαν την ήττα του Ολυμπιακού, αλλά και την απόδοση της ομάδας. Οι συνηθισμένες δημοσιογραφικές υπερβολές. Η απόδοση του Ολυμπιακού στον αγώνα με τον Πάοκ δεν ήταν κακή. Στο δεύτερο ιδίως ημίχρονο, μετά την είσοδο του Λούα Λούα και του νεοαποκτηθέντος Ντάτολο, ο Ολυμπιακός για κάποια διαστήματα είχε μια πολύ ικανοποιητική απόδοση. Απλώς εκείνο το βράδυ, ο Πάοκ, που περνάει περίοδο φόρμας αυτό τον καιρό, ήταν απλώς καλύτερος και νίκησε δίκαια. Αυτά είναι φυσιολογικά στο ποδόσφαιρο. Όλες οι ομάδες περνάνε περίοδο ανόδου και περίοδο κάμψης. Ο Ολυμπιακός έχει περάσει μια μεγάλη περίοδο ανόδου, αφύσικα μεγάλη. Στο διάστημα αυτής της περιόδου, ο Κόκκαλης εκτός από τις γνωστές του ικανότητες, που του επέτρεψαν να κυριαρχήσει συνολικά στο χώρο, είχε από πάνω και το κοκκαλάκι της νυχτερίδας. Ότι κι αν έκανε του έβγαινε. Κι αν δεν του έβγαινε, ο Ολυμπιακός είχε και τις βοήθειες που χρειαζόταν. Από το περασμένο καλοκαίρι τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά για τον Κόκκαλη. Δεν ξέρω ποια είναι η οικονομική του κατάσταση, αλλά όποια κι αν είναι, είτε δεν έχει τη δυνατότητα είτε τη διάθεση να κάνει θεαματικές κινήσεις. Φέτος ότι και να κάνει δεν του βγαίνει. Μετά το λάθος της απομάκρυνσης του Βαλβέρδε, που είχε κάνει και καλή δουλειά, αλλά τον πήγαιναν και οι ποδοσφαιριστές, το λάθος της πρόσληψης του Κετσπάγια που έφυγε χωρίς ήττα, την πρόσληψη του Ζίκο που κατ’ αρχάς φάνηκε να κερδίζει το παιχνίδι, αλλά μετά έχασε τον έλεγχο, οι κινήσεις του Κόκκαλη μοιάζουν σπασμωδικές και χωρίς τη συνηθισμένη σιγουριά. Την ίδια στιγμή ο αιώνιος αντίπαλος, ο πολυμετοχικός Παναθηναϊκός μοιάζει να έχει βρει μια πρωτόγνωρη συνοχή τόσο σε επίπεδο διοίκησης, όσο και σε επίπεδο ομάδας. Όλα αυτά είναι φυσικά και μέσα στη ζωή. Ανεβαίνουμε , κατεβαίνουμε, έτσι είναι η ζωή.

Σε όλη αυτή την εξέλιξη, οι μόνοι που είναι για κλάματα είναι οι οπαδοί του Ολυμπιακού. Για τους οπαδούς όλων των άλλων ελληνικών ομάδων ο Κόκκαλης μπορεί να ήταν μια «κατάρα», ο ίδιος ο Διάβολος, που πάνω του θα σταματούσαν οι προσπάθειες όλων των άλλων ομάδων για ένα πρωτάθλημα. Για τους οπαδούς του Ολυμπιακού όμως ήταν ένας «θεός». Το σύνολο των 12 πρωταθλημάτων σε 13 χρόνια είναι ένα ρεκόρ, που δεν έχει γίνει ποτέ στον κόσμο. Οι μόνοι λοιπόν που δεν έχουν το δικαίωμα να αποδοκιμάζουν, ούτε τον Κόκκαλη, ούτε τον Ολυμπιακό, είναι οι οπαδοί του Ολυμπιακού. Με την αγχωμένη συμπεριφορά τους εξ άλλου, πετυχαίνουν να πετύχουν αυτό που δεν θέλουν. Δηλαδή να κομπλεξάρουν την ομάδα. Οι σωστοί οπαδοί στέκονται δίπλα στην ομάδα τους, κυρίως όταν έχει προβλήματα. Και το ίδιο θα έπρεπε να κάνουν και για τον Κόκκαλη. Η αχαριστία του «ευεργετηθέντος» η κλασική αντίδραση των ευεργετηθέντων αχάριστων, ταιριάζει γάντι αυτή τη στιγμή στους οπαδούς του Ολυμπιακού.

Οι οπαδοί της Λίβερπουλ, είτε κερδίζει πρωταθλήματα είτε όχι, είτε κερδίζει, είτε χάνει σε κάθε αγώνα δεν παύουν να τραγουδάνε «you’ll never walk alone”.