Με τα Λεφτά των Άλλων

Το αμαρτωλό σύστημα που κυβερνά την Ελλάδα εδώ και τρεις δεκαετίες, παρουσιάζει τις πρώτες ρωγμές, εν μέσω διεθνούς χλευασμού.

Εικονογράφηση: Jean Auguste Dominique Ingres: "Pope Pius VII in the Sistine Chapel, 1814 -Original title: "La Chapelle Sixtine"

Η εικόνα του Γιώργου Παπανδρέου στις απανωτές εμφανίσεις του σε διεθνή φόρα, αλλά και στις συνεντεύξεις του σε Μέσα Ενημέρωσης απ’ όλο τον κόσμο, πλησιάζουν το άψογο. Με πολύ καλή προφορά, που κάνει εμφανές το ότι η γλώσσα που σκέπτεται είναι τα αγγλικά και όχι τα ελληνικά, εκείνο που εντυπωσιάζει περισσότερο, είναι η άνεση στον τρόπο της σκέψης, αλλά και η «επαγγελματική» αντιπαράθεση των επιχειρημάτων του, στις συνήθως και δικαιολογημένα σκληρές ερωτήσεις των συνομιλητών του. Με εκφραστικότητα πολύ ικανού ρήτορα το βασικό πλεονέκτημα στις τοποθετήσεις του, είναι ο άμεσος τρόπος της ανάληψης της ευθύνης για τα όσα καταλογίζουν στη χώρα μας οι επικριτές της, όπως και ο ψύχραιμος τρόπος που ως τώρα αντιμετωπίζει τις συνεχείς επιθέσεις.

Μετά το τέλος των συζητήσεών του όμως, με τους υπεύθυνους εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έχουν αναλάβει την υπόθεση της Ελλάδας, τον Γιούνγκερ, τον Τρισέ και τοςυ υπόλοιπους τεχνοκράτες, η εικόνα είναι ελαφρώς διαφορετική καθώς, τόσο ο ίδιος όσο και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, όταν βγαίνουν από αυτές τις συζητήσεις, μοιάζουν σαν να έφαγαν ένα γερό χέρι «ξύλο». Στην πραγματικότητα αυτό συμβαίνει.. Το «ξύλο» που έχει φάει ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο Υπουργός για τα οικονομικά, είναι άνευ προηγουμένου. Και επίσης, όπως και να το κάνουμε είναι και δικαιολογημένο.

Η εικόνα ήταν επίσης κάπως διαφορετική σχεδόν πέντε μήνες πριν, με πρόσφατη τη μεγάλη νίκη του στις εκλογές, πήγαινε στην Ευρώπη με τον αέρα του νικητή και έχοντας την εντύπωση, πως με μερικά «ελληνικά» θα κατάφερνε να τουμπάρει τους εταίρους μας στην Ευρώπη και να συνεχίσει να κυβερνά με τον συνηθισμένο τρόπο που κυβερνούν οι ελληνικές κυβερνήσεις και που εκφράζεται με το αμερικάνικης προέλευσης ακρωνύμιο ΟΡΜ, που σημαίνει Other People’s Money. Δηλαδή σε απλά ελληνικά «Με τα Λεφτά των Άλλων». Και αυτοί οι «Άλλοι» δεν ήταν παρά οι δανειστές από το εξωτερικό, αλλά και οι αφελείς ιθαγενείς φορολογούμενοι. Και είναι αυτές οι λίγες λέξεις που εκφράζουν το μεγαλείο και τη μεθοδολογία της μεγάλης σπείρας, που κυβέρνησε την Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια. Με τα Λεφτά των Άλλων.

Ο Γιώργος Παπανδρέου χρειάστηκε περίπου τρεις μήνες για να καταλάβει τι του έλεγαν οι Ευρωπαίοι συνομιλητές του, πράγμα μάλλον συγκλονιστικό για την περίπτωσή του. Στο διάστημα αυτό και με ολοένα αυξανόμενο ρυθμό τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης, αναφέρονται στην Ελλάδα, με έναν πρωτόγνωρα εξευτελιστικό τρόπο, έτσι που έχουμε γίνει και ανέκδοτο διεθνώς για ζητήματα που έχουν να κάνουν με οικονομικές λοβητούρες. Τα δεδομένα της ελληνικής Σπείρας έχουν πάψει πια να είναι μια ελληνική υπόθεση, καθώς έχει γίνει θέμα συζήτησης παγκοσμίως. Και δικαιολογημένα. Πολιτικό προσωπικό κάθε τύπου και κομματικού χρωματισμού με τη μερίδα του λέοντος σ’ αυτούς που έχουν κυβερνήσει, Συνδικαλιστές αμοιβόμενους με διάφορους τρόπους πέραν του «δέοντος», στρατιές ολόκληρες από δημοσίους υπαλλήλους χωρίς ακριβές αντικείμενο εργασίας, τους γνωστούς Διαπλεκόμενους, τις πέντε-δέκα οικογένειες που έχουν ρημάξει το σύμπαν και όλοι μαζί να συγκροτούν έναν μεγάλο στρατό κατοχής, που μετέτρεψε την Ελλάδα σε Τιτανικό.

Όλα αυτά έφτασαν στο τέλος τους, όταν επιτέλους τέλειωσαν τα χρήματα και ο Παπανδρέου αναγκάστηκε επιτέλους κι αυτός να πάρει τα μέτρα που πήρε, όπως και τα’ άλλα που θ’ ακολουθήσουν μέχρις ότου το σύστημα αποκτήσει κάποιον ορθολογισμό. Είναι η πρώτη φορά μετά από τριάντα χρόνια που το γνωστό σύστημα ελληνικού τύπου διακυβέρνησης έφτασε επιτέλους στα όριά του. Η έλλειψη χρημάτων έχει αρχίσει ήδη να προκαλεί σοβαρά προβλήματα σε όλο αυτό το συρφετό που είχε μάθει να ζει Με τα Λεφτά των Άλλων. Και μαζί με τα προβλήματα που δημιουργούν τα μέτρα που ήρθαν και που θα έρθουν, επίσης δημιουργούν και τις πρώτες ρωγμές στο Σύστημα. Στη Σπείρα. Στους μήνες που θα έρθουν, οι καλομαθημένοι εκπρόσωποι αυτού του Συστήματος, δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Και αυτό μοιραία θα στρέψει τον ένα εναντίον του άλλου. Για την ώρα βέβαια όλοι οι εκπρόσωποι αυτού του αμαρτωλού συστήματος βρίσκονται στις θέσεις τους και αυτό κάνει τα πράγματα ακόμη πιο περίπλοκα. Το ζήτημα είναι λοιπόν το πόσο θα μπορέσει να αντέξει το παρόν σύστημα σε επίπεδα πολιτικής και διαπλοκής, μια και κανένας δεν απαρνιέται εύκολα τα κεκτημένα του. Όμως από την άλλη οι εκφράσεις του μέλλοντος έχουν από χρόνια κάνει την εμφάνισή τους και εκείνο που μένει είναι ο «δημιουργικός» σπινθήρας που θα δώσει στο σκηνικό που υπάρχει σήμερα μια καινούργια μορφή. Θα είναι το σκάνδαλο της Ζήμενς ο σπινθήρας αυτός μια και συγκεντρώνει τα απαραίτητα «προσόντα» ή θα είναι κάποιος άλλος. Αυτό είναι κάτι που πιθανόν θα το δούμε και συντομότερα απ’ όσο περιμένουμε.

Kάτω από κανονικές συνθήκες το πολιτικό προσωπικό που σήμερα βρίσκεται εν ενεργεία θα έπρεπε να είχε πάει στο σπίτι, μια και αποτελεί συνέχεια των κομματικών σχηματισμών που κατέστρεψαν την Ελλάδα και να είχε αντικατασταθεί από κάποιο άλλο πολιτικό σύστημα. Είναι όμως τόσο αγκιστρωμένο στην όποια εξουσία, που ακόμη και τώρα που σταδιακά υποβιβάζεται από Δήμαρχο σε κλητήρα, θα παραμείνει για να υποστεί τον αυτοεξευτελισμό του μέχρι το τέλος. Επίσης καμιά δεκαριά από αυτούς, όπως και άλλα τόσα μεγάλα επιχειρηματικά ονόματα θα έπρεπε να βρίσκονται στην φυλακή. Αυτό όμως μάλλον θα αργήσει…
Αυτά όλα όμως σε λίγο θα είναι παρελθόν. Από το Μάρτιο η Ελλάδα μπαίνει σε καινούργια συνεχή επιτήρηση και ίσως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να μπουν τα πράγματα σε μια καινούργια τροχιά.