The Long and Winding Road

O Vencedor Esta So

Εικονογράφηση: Jack Vettriano: "Someone else’s baby"

Έτσι όπως καθόμουν κρεμασμένος από το δέντρο, τη στιγμή που είχε αρχίσει να χαράζει, και ο ουρανός έπαιρνε ένα βαθύ μπλε χρώμα από την μεριά της Ανατολής, φαίνεται πως κάποια στιγμή έχασα τη συγκέντρωσή-πράγμα που σχεδόν πάντα πληρώνεται. Μερικές φορές μερικά δευτερόλεπτα κάνουν τη διαφορά και αλλάζουν μια ζωή. Έτσι όταν με την άκρη του ματιού μου μπόρεσα να δω το βέλος που ερχόταν από μακριά, ήταν μάλλον αργά. Το μόνο που πρόλαβα να κάνω, μάλλον ενστικτωδώς, ήταν να σηκώσω το δεξί μου χέρι για να προφυλαχτώ. Το βέλος διαπέρασε το βραχίονά μου λίγο πιο κάτω από τον αγκώνα και με τη δύναμη που είχε συνέχισε την πορεία του τρύπησε το στήθος μου από τη μια άκρη ως την άλλη, στην αριστερή μεριά λίγο πιο κάτω από τον ώμο και αρκετά πάνω από την καρδιά, εκεί που δεν υπάρχει κανένα ζωτικό όργανο. Βγήκε από την πλάτη μου και με την τεράστια φόρα που ακόμα είχε με κάρφωσε πάνω στο δέντρο που κρατιόμουν. «Ουάου» έκαναν γεμάτος θαυμασμό, για την υπέροχη και πάνοπλη τοξότρια, που παρ’ όλο που ήταν πληγωμένη, παρ’ όλο που τα μάτια της έκλειναν από την κούραση, είχε τη δύναμη, να στοχεύσει τόσο δυνατά και τόσο ευθύβολα. Πάντα θαύμαζα τους ωραίους αντιπάλους. Έπρεπε όμως να κάνω και μια εκτίμηση της κατάστασής μου. Το χέρι μου έτσι όπως ήταν τρυπημένο από το βέλος που προεξείχε, είχε διπλώσει πάνω στο στήθος μου, που έτσι όπως ήταν τρυπημένο κι αυτό από το βέλος με είχε γεμίσει αίματα. Έμοιαζα σαν μύγα που την είχαν καρφώσει πάνω στο δέντρο. «Κοίτα να δεις» σκέφτηκα και κοίταζα προς την μεριά της τοξότριας που δεν την έβλεπα, αλλά ήξερα πως ήταν εκεί. Σκέφτηκα πως ο μόνος τρόπος για να σκεφτώ λίγο πιο καθαρά ήταν να ανάψω ένα τσιγάρο Έπιασα με το αριστερό χέρι, που ήταν ελεύθερο, ένα τσιγάρο και το έβαλα στο στόμα μου. Αυτό ήταν εύκολο. Το δύσκολο ήταν να ανάψω τον αναπτήρα με τα νύχια μου που είχαν φτάσει τους δέκα πόντους σε μήκος. Έπιασα το βέλος με το αριστερό μου χέρι και το έσπασα και μετά μ’ ένα τράνταγμα έσπασα και το μέρος του βέλους που με κρατούσε καρφωμένο στο δέντρο. Το ύψος που έπεσα ήταν γύρω στα εφτά-οχτώ μέτρα, αλλά προσγειώθηκα στα πόδια μου. Σηκώθηκα και τράβηξα το βέλος που ακόμη προεξείχε από την πλάτη μου και μετά τέντωσα το λαιμό μου προς τα πάνω και έβγαλα το ουρλιαχτό του ζώου για τη νύχτα που τελείωνε. Δεν με πληγώνουν πια τα τραύματά μου. Τα έχω κάνει και αυτά τροφή, από τότε που αλλάζω την μορφή μου. Τρέφομαι από τις επιθυμίες μου, αλλά τρέφομαι και από τις απώλειές μου. Είναι τροφή αυτά που θέλω, είναι τροφή αυτά που έχω, αλλά είναι τροφή κι αυτά που δεν έχω.

Εκείνο το βράδυ η συνάντηση έγινε πολύ αργά. Ήταν ακόμη νύχτα, αλλά σε λίγο κι αυτό θα τέλειωνε. Να το υπολογίσω ως αργά το προηγούμενο βράδυ, ή ως νωρίς την επόμενη μέρα. Η λέξη «συνάντηση» δεν ανταποκρίνεται στα συνηθισμένα μέτρα. Αλλά τα συνηθισμένα μέτρα έχουν γίνει πια πολύ σχετικά. Εδώ που είμαι τα μέτρα έχουν άλλη άποψη. Όπως και να’ χει μια και όταν τέλειωσε είχε αρχίσει να ξημερώνει, το τοποθέτησα στην κατηγορία με τον τίτλο «χαρούμενο ξύπνημα». Έριξα κάτι στους ώμους μου και βγήκα έξω. Ο αέρας είχε γυρίσει και τώρα ερχόταν από το βοριά καθαρίζοντας την ατμόσφαιρα. Πήγα και κάθισα στην μικρή προεξοχή δέκα μέτρα πάνω από τα βράχια και κοίταζα τα κύματα που έσκαγαν επάνω τους. «Εδώ μετά από τόσο καιρό» σκέφτηκα. Το μέλλον που σχηματίζεται μέσα από τις κινήσεις που μοιάζουν τυχαίες αλλά ποτέ δεν είναι. Κάθισα εκεί στην προεξοχή του βράχου καθώς ο αέρας δυνάμωνε, κοιτάζοντας για ώρα τα κύματα που έσκαγαν στα βράχια. «Ο πόλεμος είναι η αληθινή συνθήκη» σκέφτηκα «η ειρήνη είναι η εξαίρεση». Όταν ο βασιλιάς Ήλιος βγήκε από την Ανατολή, οι πρώτες ακτίνες του έπεσαν πάνω στο μοναστήρι της Αποκάλυψης. Αυτό είναι φυσικό μια και βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο. Τα μάτια μου βάρυναν. Τον τελευταίο καιρό κοιμάμαι λίγο και τρώω ακόμα λιγότερο. Έχω μπροστά μου μια Κατάβαση και μετά μια Ανάβαση και δεν χρειάζομαι τίποτα περιττό. Εκείνη τη στιγμή όμως χρειαζόμουν τουλάχιστον μια ώρα ύπνο. Ξάπλωσα αλλά δεν κοιμήθηκα. Τα μάτια μου ήταν ανοιχτά, αλλά το μυαλό μου δεν ήταν εκεί. Το μυαλό μου ήταν εκεί που έπρεπε να είναι. Την αγκάλιασα έτσι όπως κοιμόταν και τη φίλησα στο λαιμό. Είναι ο ύπνος μου και η τροφή μου.

Όταν σηκώθηκα ο ήλιος είχε κάπως ανέβει. Έδεσα του μαύρους μαγνήτες στο χέρι μου, μπήκα στο αυτοκίνητο και ξεκίνησα. “Because the world is round, it turns me on” έλεγε ο τραγουδιστής. Η μέρα ήταν περισσότερο κι από λαμπερή. Ήταν γεμάτη από τη δόξα της Αναγέννησης.. «Τέλεια» σκέφτηκα. Όλα ήταν τέλεια και ιδανικά γι αυτό που έπρεπε να γίνει. Είχα δει τη νεκρή μάνα στο σκοτάδι, αλλά τώρα θα την έβλεπα στο φως της ημέρας. Οι δρόμοι που χτες ήταν τελείως άδειοι, τώρα είχαν τη μικρή ζωή αυτού του νησιού στη διάρκεια μιας λαμπερής χειμωνιάτικης μέρας. Ο δρόμος για το μοναστήρι ήταν μακρύς και φιδωτός. The long and winding road. Όλα ήταν σύμφωνα με το σχέδιο. Όταν έφτασα στο μοναστήρι που έμοιαζε άδειο, αλλά δεν ήταν, ανέβηκα ψηλά και κοίταξα τριγύρω. Από εκεί που ήμουν, έτσι όπως η μέρα ήταν πεντακάθαρη μπορούσες να δεις μέχρι την άκρη του νησιού. Δεν θυμόμουν απολύτως τίποτα. “Because the wind is high, it blows my mind” έλεγε ο τραγουδιστής. Το έγραψα και της το έστειλα. Τα μάτια της δεν θα καταλάβαιναν, αλλά το μυαλό του ερπετού, όχι το δικό της αλλά το μυαλό του ερπετού που τόλμησε, θα καταλάβαινε. “O Vencedor Esta So” είπα από μέσα μου νοερά. Κατέβηκα από το μοναστήρι και πήγα στους δρόμους με τα αρχοντικά. Βρήκα το κατάλληλο σημείο και κάθισα. Από δω θα περνούσαν…Σε λίγο από την άκρη του δρόμου φάνηκε μια μικρή πομπή από παπάδες, που περπατούσαν ψέλνοντας και κρατώντας κάποιες εικόνες. Από πίσω ακολουθούσε ένα μικρό πλήθος, από πιστούς, άλλοι νεκροί και άλλοι ζωντανοί, αλλά δεν έψαχνα να βρω ποιος ήταν ποιος. Αυτοί που με ενδιέφεραν θα έρχονταν. Και μετά τους είδα…λίγο πιο πίσω από το πλήθος… είχαν σταθεί στη μέση του δρόμου και περίμεναν. Σηκώθηκα από εκεί που καθόμουν και πήγα κοντά τους. Ο δρόμος τώρα ήταν έρημος. Πήγα κοντά τους. Πήγα κοντά στη νεκρή μάνα και την κοίταξα στο πρόσωπο, αλλά δεν μπορούσα να διακρίνω τίποτα. Αν δεν τους έχεις δει όσο ήταν ζωντανοί δεν μπορείς να καταλάβεις τι βλέπεις. Γι αυτό χρειαζόμουν τη φωτογραφία της. Αλλά αυτό δεν είχε σημασία. Η νεκρή μάνα έκανε ένα βήμα μπροστά. «Τι θέλεις από μένα» της είπα. Προχώρησε μπροστά, άπλωσε το χέρι της και ακούμπησε την παλάμη της στο στήθος μου, στο μέρος της καρδιάς. «Θέλω να πας Κάτω για μένα. Και να μου φέρεις κάτι. Εγώ δεν μπορώ να πάω μέχρι η κόρη μου να γίνει καλά…». Χμ… Κάτω…Πάλι… Που το ήξεραν… «Τι θέλεις να σου φέρω» τη ρώτησα. Ήρθε κοντά μου και καθώς έσκυψα, μου ψιθύρισε αυτό που ήθελε, στο αυτί. Έτσι όπως ήταν κοντά μου η αίσθηση ήταν ίδια με την αίσθηση της κόρης της. «Καλά..» της είπα «θα πάω». Πώς να αρνηθείς κάτι σε μια νεκρή μάνα. Εξ άλλου είχα καιρό να πάω Κάτω. Ο νεκρός πατέρας έγνεψε από εκεί που στεκόταν. Θα έκανε το ίδιο αν ήταν στη θέση μου.

Κάθισα λίγο στην άκρη κοιτάζοντάς τους να απομακρύνονται. Δεν ήταν ανάγκη να είχε γίνει έτσι, αλλά κανείς δεν μπορεί να αλλάξει ούτε μια τρίχα από το Σχέδιο. Πάντα γίνονται αυτά που επρόκειτο να γίνουν. Έτσι συμπληρώνεται η μοίρα του κόσμου στην κάθε της λεπτομέρεια. Δεν το σκέφτομαι πια. Πάντα γίνεται αυτό που επρόκειτο να γίνει και εγώ κάνω αυτό που επρόκειτο να κάνω έτσι κι αλλιώς. Δεν έφτιαξα εγώ τον εαυτό μου. Δεν μου ανήκω. Είμαι μέρος του Σχεδίου, όπως τα πάντα. Απλώς οι πληγές που πονάνε πιο πολύ είναι αυτές που προέρχονται από τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Η συνάντηση με τους νεκρούς γονείς με είχε λαχανιάσει. Κάθισα λίγο στην άκρη γιατί το μυαλό μου έκανε κύκλους. Όταν πέρασε κι αυτό σηκώθηκα και κατέβηκα μέχρι εκεί που είχα αφήσει το αυτοκίνητο. Άναψα ένα τσιγάρο και πήρα πάλι το μακρύ φιδωτό δρόμο. Σε λίγο σταμάτησα και κατέβηκα. Η μικρή ταμπέλα μπροστά μου έγραφε «Σπήλαιο της Αποκάλυψης». Πήρα μια βαθιά ανάσα και προχώρησα. Πέρασα το σημείο που επισκέπτονται οι επισκέπτες και προχώρησα. Καμιά διακοσαριά μέτρα μακριά βρήκα το άνοιγμα. Κοίταξα για λίγο το ήλιο και μετά μπήκα μέσα και άρχισα να κατεβαίνω…

Το βράδυ το πλοίο ήρθε στη ώρα του. Όταν ξεκίνησε ήταν περασμένες έντεκα. Βρήκα μια πολυθρόνα στο σαλόνι, τράβηξα κι άλλη μια κοντά μου και έτσι με πήρε ο ύπνος ανάμεσα στις δυο πολυθρόνες. Ονειρεύτηκα το όμορφο, περήφανο, γενναίο και πληγωμένο άλογο της Καταλονίας. Να τρέχει στα λιβάδια που αγαπάει, με τον αέρα να παίρνει τα μαλλιά της…

Link: http://www.youtube.com/watch?v=koJEpkskeBs

Beatles "Because" lyrics

Songwriters: Mccartney, Paul; Lennon, John;

Ah, because the world is round, it turns me on

Because the world is round, ah

Because the wind is high, it blows my mind

Because the wind is high, ah

Love is old, love is new

Love is all, love is you

Because the sky is blue, it makes me cry

Because the sky is blue, ah, ah, ah, ah