Οι Τριάκοντα Τύραννοι

Τόσα ήταν πάνω κάτω τα άτομα που καταχρέωσαν και διέλυσαν την Ελλάδα. Και δίπλα τους ένας πραγματικός στρατός από τον υπόκοσμο της Εξουσίας. Πολιτικής, οικονομικής και Συντεχνιακής. Είναι τα κάστρα που πρέπει να πέσουν.

Εικονογράφηση: James Ensor: "The Strange Masks"

Εκείνο το βράδυ αυτής της σημαδιακής 25ης Μαρτίου, ο Γιώργος Παπανδρέου, όπως πάντα καλοντυμένος και ευθυτενής , έμοιαζε συγχρόνως εξαντλημένος όσο και ανακουφισμένος. Και είχε τους λόγους του. Την άλλη μέρα στην Αθήνα τα Νέα κυκλοφόρησαν με τον πολύ εύγλωττο τίτλο «Ούφ»! Ήταν το επιφώνημα που συμβόλιζε αυτό που γενικά αισθάνθηκε ο Παπανδρέου και το επιτελείο του, αλλά και όλοι εμείς που περιμέναμε να δούμε, αν αυτό που θα άνοιγε εκείνο το βράδυ, θα ήταν ο δρόμος της χρεοκοπίας ή ο δρόμος της σωτηρίας. Τελικά δεν έγινε τίποτα από τα δυο. Εκείνο που πολύ σωστά αποφάσισε η Σύνοδος Κορυφής, ήταν το να μας δώσει τν ευκαιρία να χειριστούμε και να λύσουμε μόνοι μας τα προβλήματά μας. Η σθεναρή αντίδραση τα Γερμανίδας Καγκελαρίου Άντζελα Μέρκελ, παρ’ όλο που επικρίθηκε από τους συνήθεις λαϊκιστές των καναλιών και τα πολιτικής, ήταν όχι μόνο σωστή , αλλά και επιβεβλημένη. Μόνο οι δυσκολίες μαθαίνουν. Οι ευκολίες των τελευταίων τριάντα χρόνων είδαμε που μας οδήγησαν. Το ουσιαστικό όπως γράφτηκε και αναλύθηκε δεν ήταν η απόφαση για τη αρχή της δημιουργίας κάποιου Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου,-που και αυτό θα πρέπει να δημιουργηθεί- αλλά η απόφαση του Ζαν Κλωντ Τρισέ να εγγυηθεί τα ελληνικά ομόλογα μέχρι και το 2011. Το οποίο σημαίνει ότι μέχρι τότε θα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε δανειακά, έστω και με ψηλότερα επιτόκια, τις ανάγκες που έτσι κι αλλιώς υπάρχουν και θα υπάρχουν.

Ο ίδιος ο Παπανδρέου θα πρέπει από δω και πέρα να περιορίσει λίγο τα ταξίδια που τόσο του αρέσουν και να ασχοληθεί συστηματικά με την απόδοση της Κυβέρνησής του και ειδικά των Υπουργών. Τόσο στη δεύτερη τετραετία Σημίτη, όσο και στα περισσότερα από τα πεντέμιση χρόνια του Κώστα Καραμανλή, είδαμε που οδηγεί, μια πρωθυπουργική ανεπάρκεια. Ο κάθε Υπουργός κάνει ότι το συμφέρει για να μεγενθύνει την προσωπική του εκλογική πελατεία, προσλαμβάνοντας υπαλλήλους-ψηφοφόρους με δικά μας έξοδα και αφήνοντας τα υπόλοιπα στην τύχη τους.

Το πρώτο που θα πρέπει να κάνει ο ίδιος ο Παπανδρέου λοιπόν, είναι να ελέγξει τους Υπουργούς και τα στελέχη του. Όλοι παρακολουθήσαμε τη ανατριχιαστική περίπτωση του Παπουτσή και του Σκανδαλίδη, με τις προ μηνός δηλώσεις τους, για να καταλάβουμε ακόμη μια φορά πόσο βαθιές ρίζες έχει ο λαϊκισμός και πόσο το προσωπικό συμφέρον δεν λογαριάζει τίποτα.

Η περίπτωση αυτή, όσο κι αν σχετίζεται με τους τελευταίους τροχούς της αμάξης είναι ενδεικτική αυτής της νοοτροπίας που κυριάρχησε τα τελευταία τριάντα χρόνια. Το θέμα όμως είναι η γενικότερη εικόνα. Και αυτή η εικόνα ούτε λίγο ούτε πολύ λέει, ότι το καθεστώς που ζήσαμε όλα αυτά τα χρόνια, έχει περισσότερη σχέση με την εποχή των Τριάκοντα Τυράννων στην αρχαία Αθήνα, παρά με μια σημερινή δημοκρατία. Γιατί αυτοί κυριάρχησαν στην σύγχρονη Ελλάδα και στην εποχή π[ου ξεκίνησε με την άνοδο του Πασόκ στην εξουσία πριν από 29 χρόνια. Με άλλοθι κάποια νεφελώδη αριστερή νοοτροπία, το σύστημα των Τριάκοντα Τυράννων της σύγχρονης εποχής, είχε σαν σκληρό πυρήνα καμιά τριανταριά άτομα όλα κιόλα, και συντίθετο από πολιτικούς των δυο μεγάλων κομμάτων, τους πολύ προβεβλημένους, αυτούς που ξέρουν ακόμη και οι πέτρες και επίσης έναν επιχειρηματικό κλοιό, από τους πολύ γνωστούς επιχειρηματίες, που μεσουρανούν ακόμη και σήμερα. Αυτά τα τριάντα άτομα κατάκλεψαν το σύμπαν. Αλλά βέβαια δεν ήταν μόνο αυτά τα άτομα. Γύρω από τους σύγχρονους Τριάκοντα Τυράννους στήθηκε ένας ολόκληρος στρατός, από συνδικαλιστές, μικρές και μεγάλες συντεχνίες, συμφέροντα κομματικά πολιτικά και μικροεπιχειρηματίες, που διεκδίκησαν κι αυτοί ένα μεγάλο κομμάτι από αυτή την αμαρτωλή πίττα.

Το θέμα του Παπανδρέου είναι αυτό λοιπόν. Το πώς θα κουμαντάρει τα δημοσιονομικά θέματα, είναι μόνο ένα μέρος του προβλήματος , που σχετίζεται με τα ελλείμματα και το Χρέος και που θα πρέπει να το βάλει σε κάποια τάξη, ώστε το πλοίο να πάψει να βουλιάζει περισσότερο κάθε μέρα που περνάει. Για να το καταφέρει αυτό θα πρέπει σε κάποιο βάθος χρόνου, ας πούμε πενταετίας να έχει μειώσει τον αριθμό των Δημοσίων Υπαλλήλων περίπου κατά το ήμισυ, ΄ώστε το σχετικό ισοζύγιο να αρχίσει να γίνεται θετικό, να μειώνεται δηλαδή το Δημόσιο Χρέος.

Για να μπορέσει όμως να πάει μπροστά η Ελλάδα θα πρέπει να δημιουργηθεί μια νέα επιχειρηματικότητα. Το οποίο σημαίνει ότι θα πρέπει να αλλάξουν τα περισσότερα από αυτά που ισχύουν σήμερα και που μερικά, αν και τραγικά ξεπερασμένα, αποτελούν ακόμη ταμπού για την καθυστερημένη ελληνική νοοτροπία. Όπως φερ’ ειπείν τα δεδομένα στην αγορά εργασίας, όπου το ασφυκτικό πλαίσιο που ίσχυε για τις απολύσεις, είναι εκείνο που έκανε πολλές υγιείς επιχειρήσεις προβληματικές και όχι τυχαία, αλλά από σχέδιο. Γιατί το «σχέδιο» έλεγε, πως όσο περισσότερες οι προβληματικές επιχειρήσεις, όσο περισσότερο ασθενής η επιχειρηματικότητα, τόσο το καλύτερο για την κυριαρχία του Δημόσιου τομέα στην αγορά και τόσο πιο ασφαλές το περιβάλλον για τις επιχειρήσεις των Τριάκοντα, που δεν ήθελαν να βλέπουν ούτε από μακριά, έστω και υποψία υγειών ανταγωνιστών. Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος, που οι σχετικοί με τις ξένες επενδύσεις νόμοι φτιάχτηκαν έτσιθ ώστε να μην μπορεί να λειτουργήσει στην ελληνική αγορά κανείς, εκτός από τους «εγκεκριμένους». Τη Ζήμενς φερ’ ειπείν.

Με αυτό το θηρίο λοιπόν, που συμβολικά το ονομάσαμε «Τριάκοντα Τύραννοι» θα πρέπει να τα βάλει ο Παπανδρέου και η Κυβέρνησή του. Και δεν θα είναι ένας καθόλου εύκολος πόλεμος, μια και τόσο το Πασόκ, όσο και η Νέα Δημοκρατία, ο κρατικός μηχανισμός , είναι γεμάτοι από «πράκτορες» του εχθρού. Αλλά από την έκβασή αυτού του πολέμου, εξαρτάται τόσο το δικό μας μέλλον, όσο –και ακόμη περισσότερο- το μέλλον των παιδιών μας.