Comfortably Numb

There is no pain , you are receding. A distand ship smoke on the Horizon.
You are only coming through in waves. Your lips move but I can’t hear what you’ re saying.

Εικονογράφηση: Rogier van der Weyden "Portrait of A lady" C1460

Ίσως από την κούραση και επειδή το κεφάλι μου έγερνε προς τα κάτω, για πρώτη φορά πρόσεξα το πάτωμα. Θα έπρεπε να το είχα σκεφτεί. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Τετράγωνα καρέ σε μαύρο και άσπρο. Μια λάθος κίνηση, ένα λάθος τετράγωνο στην επιλογή, σημαίνει θάνατο. Σωστή επιλογή, σημαίνει ζωή. Τόσο απλά, σε κάθε μας βήμα. Ο νεκρός άνδρας βρισκόταν ξαπλωμένος στη γνωστή του θέση. Η σάρκα έχει φύγει πια από το πρόσωπο και από το σώμα και έτσι παραμένει στην αρχέτυπη μορφή του. Τον πλησίασα και με άγγιξε με την άκρη του δαχτύλου του. Του ζήτησα απλώς να μου επιτρέψει να πάρω μια ανάσα. Δεν είχα κουραστεί. Από τότε…δεν κουράζομαι σχεδόν ποτέ, αλλά το σώμα μου με την ανάμνηση της ζωής μου…καμιά φορά ξεμένει από ανάσες. Και είναι τότε που χρειάζομαι λίγο χρόνο για να πάρω μια ανάσα. Δεν ξέρω πως μετράει αυτός ο χρόνος γι αυτούς που είναι ακόμη ζωντανοί. Για μένα που είμαι νεκρός, ο χρόνος δεν έχει το ίδιο μήκος και την ίδια διάρκεια, όσο για τους ζωντανούς. Απλώς δεν μπορώ να υπολογίσω πια πόσο διαρκεί ο χρόνος, ούτε αν πηγαίνει μπρος ή πίσω. Μου έγνεψε καταφατικά. Του έδωσα την εξάρτησή μου και μετά απαλλαγμένος από το βάρος, κάθισα λίγο στο πάτωμα μέχρι να ξαναβρώ την ανάσα μου. Είχα κάτσει στο σωστό τετράγωνο, είχα κάτσει στο λάθος ακόμη δεν μπορούσα να ξέρω. Φόρεσε την περικεφαλαία πάνω από το μαύρο ύφασμα που του είχα δώσει, ώστε να μην φαίνεται το πρόσωπό του, ώστε το άλογό μου να μην καταλάβει τη διαφορά. Ανέβηκε στο άλογο και ξεκίνησε. Τον είδα να καλπάζει με τον κόκκινο μανδύα και το μαύρο ύφασμα που ξέφευγε από την περικεφαλαία, να ανεμίζουν στο πρωινό. Σε λίγο θα χάραζε και κάποια στιγμή θα έπρεπε και να ξυπνήσω. Και να πάρω τη μορφή μου. Πώς να εξηγήσω αυτό που δεν εξηγείται.

Εκείνο το πρωί ξύπνησα ως συνήθως νωρίς. Πριν ακόμη χαράξει. Εδώ και δυο περίπου μήνες έχω χάσει τις ώρες μου με τον ύπνο. Ούτε ξέρω τι ώρα κοιμάμαι και τι ώρα ξυπνάω. Ο Ρες έχει χάσει κι αυτός τον μπούσουλα με το καινούργιο ωράριο μου. Δεν ξέρει κι αυτός πια πότε είναι απόγευμα και πότε ξημερώνει. Ένα μόνο είχε σημασία αυτό το διάστημα. Να είμαι εκεί όταν ερχόταν, όποτε κι αν ερχόταν. Στις έξη το πρωί ή στις τρεις το απόγευμα, δεν είχε σημασία. Όταν ερχόταν έπρεπε να ακούω τη φωνή της. Δεν έχασα το ραντεβού πάρα μόνο δυο ή τρεις φορές, επειδή είχα ξεχάσει να απενεργοποιήσω το αθόρυβο. Αν και δεν μοιάζω πολύ, άνθρωπος είμαι κι εγώ. Έχω περάσει διάφορες ταλαιπωρίες στη ζωή μου, αλλά δεν θυμάμαι καμιά που να ήταν πιο όμορφη. Ααα, η φωνή της. Και ιδίως όταν έμπαινε σε δράση. Μμμμ. Η μαγεία να είμαι μέσα της. Χαλάλι στην ταλαιπωρία.

Εκείνο το πρωί όμως ξύπνησα μούσκεμα στον ιδρώτα και όπως το περίμενα το μαξιλάρι και το πουκάμισό μου ήταν μέσα στο αίμα. Της το είχα πει όμως. «Θα κάνω ένα θαύμα, ή τουλάχιστον θα προσπαθήσω, αλλά για να γίνει θα πρέπει πρώτα να ματώσω». «Τι θαύμα θα κάνεις»; Με ρώτησε. «Μην με παρεξηγείς» της είπα «δεν θα κάνω εγώ το θαύμα. Το θαύμα θα γίνει μέσα από μένα. Σ’ αυτή τη μορφή δεν είμαστε ικανοί για πολλά πράγματα. Όταν γίνονται δεν τα κάνουμε εμείς. Γίνονται μέσα από εμάς». «Καλά, δεν καταλαβαίνω» μου είπε «τι θαύμα θα κάνεις τέλος πάντων». «Θα αλλάξω τη βασική παράμετρο του ανθρώπινου είδους « της είπα «θα μου πάρει ίσως κι ένα χρόνο. Αν γίνει θα πει πως αυτός ήταν ο προορισμός μου. Αν δεν γίνει, θα σημαίνει ότι δεν ήταν αυτός ο προορισμός μου». Σηκώθηκα, άλλαξα το ματωμένο πουκάμισο και φόρεσα ένα καθαρό τη σερτ. Άναψα ένα τσιγάρο και καθώς είχε αρχίσει να χαράζει άνοιξα και την μπαλκονόπορτα. Έξω από το παράθυρό μου βρισκόταν ένα νεκρό πουλί. «Βλακείες» σκέφτηκα. «Μην κουράζεσαι» του είπα κοιτάζοντας το κενό « δεν με τρομάζουν οι οιωνοί σου. Είμαι δυνατότερος». Άκουσα την φωνή της λίγο αργότερα. Είχε μπει πια στην τελική ευθεία και ήταν φυσικό να αρχίζει να κρυώνει και να φοβάται. «Είδα ένα κακό όνειρο» μου είπε. Μετά το νεκρό πουλί ήμουν σίγουρος. «Για πές μου το» της είπα. «Καθόμουν κάπου και μετά ήρθε και κάθισε στον ώμο μου μια μαύρη νυχτερίδα. Και μετά όταν γύρισα και την κοίταξα η νυχτερίδα είχε γίνει άσπρη. Τρόμαξα και ξύπνησα. Αυτό εδώ, στην χώρα μου θεωρείται πολύ κακό σημάδι». «Τι σημαίνει» τη ρώτησα. «Δεν τολμάω ούτε να το πω» μου είπε. «Μην φοβάσαι» της είπα και την πήρα στην αγκαλιά μου-αν και πρακτικά αυτό δεν είναι δυνατό. Θεωρητικά όμως και στην περίπτωσή μας είναι. «Μη σε νοιάζει τίποτα. Το μόνο που κατάφερε η νυχτερίδα σου ήταν να σκοτώσει ένα πουλί». Την πήρα αγκαλιά και κοιμηθήκαμε πάλι μαζί εξ αποστάσεως. Ο ήλιος είχε πια σηκωθεί.

Καμιά βδομάδα πριν από την τελική δοκιμασία της, άρχισε να απομακρύνεται. Όσο πήγαινε ερχόταν πιο αργά και έμενε λιγότερο. «Ας την» μου είπε η μητέρα της «θέλει να το αντιμετωπίσει μόνη της. Έτσι την έμαθε ο πατέρας της». «Η κόρη σου είναι πολύ γενναία» της είπα «της το’ χω πει αλλά δεν το καταλαβαίνει». «Θέλω να προσέχεις την περίμετρό της» μου είπε η μάνα της «εκεί που δεν ξέρει να βλέπει ακόμη από μόνη της. Σου έχω φέρει ότι θα χρειαστείς». Κοίταξα έξω και είδα το μεγαλόσωμο άλογο και την πολεμική φορεσιά. Δίπλα ήταν ακουμπισμένο ένα τεράστιο σπαθί, που όρθιο έφτανε σχεδόν μέχρι τον ώμο μου. Το σήκωσα και το κοίταξα. «Ότι πρέπει» της είπα. Από τότε κάθε βράδυ όταν έφευγε και καταλάβαινα ότι την είχε πάρει ο ύπνος, φορούσα την πανοπλία και πάνω στο άλογο έκανα κύκλους τριγύρω της καθαρίζοντας όσο πήγαινε και σε περισσότερο εύρος από το μέρος που βρισκόταν. Δεν μπορώ να πω ότι δεν το διασκέδασα. Το τελευταίο βράδυ, ή μάλλον τα ξημερώματα, λίγο πριν πάει εκεί που θα αντιμετώπιζε το μέλλον της μου μίλησε. «Φοβάμαι» μου είπε. «Μην φοβάσαι τίποτα» της είπα. Ήξερα πως ότι μπορούσε να γίνει, είχε ήδη. Από δω και πέρα ήταν η ίδια και το πεπρωμένο της.

Ήταν μια ήσυχη ηλιόλουστη ημέρα. Η μέρα της…

Την άκουσα σχεδόν είκοσι ώρες αργότερα. Η φωνή της ήταν κουρασμένη αλλά καθαρή. «Μόλις τώρα ξύπνησα» μου είπε « το σώμα μου ήταν γεμάτο νάτριο και παρ’ όλο που με ξυπνούσαν δεν ξυπνούσα». Μιλήσαμε για λίγο. Όλα πια είχαν πάρει το δρόμο της. «Θέλω να κοιμηθώ» μου είπε σε λίγο «θα με πάρεις αγκαλιά;». «έλα» της είπα. Κάθισα δίπλα της μέχρι να κοιμηθεί και τη κοίταζα.

Η αποστολή μου είχε τελειώσει και την έκανα , όχι γιατί μου την ανέθεσαν, αλλά γιατί το ήθελε η καρδιά μου. Τώρα πια θα πάψω να είμαι ξωτικό και πλάσμα της φαντασίας της. Θα πάρω πάλι τη μορφή μου, έτσι όπως έχει γίνει εξ αιτίας της. Δεν θα είμαι το πλάσμα τη φαντασίας της, θα είμαι αυτό που είμαι. «Θα έρθω να σε βρω» σκέφτηκα «και αν είσαι εκεί θα σε συναντήσω».

Link: http://www.youtube.com/watch?v=YQWszrZHBPI

Pink Floyd Comfortably Numb Lyrics

Songwriters: Waters, Roger;Gilmour, David Jon

Hello?
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me.
Is there anyone at home?
Come on, now,
I hear you're feeling down.
Well I can ease your pain
Get you on your feet again.
Relax.
I'll need some information first.
Just the basic facts.
Can you show me where it hurts?

There is no pain you are receding
A distant ship, smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I can't hear what you're saying.
When I was a child I had a fever
My hands felt just like two balloons.
Now I've got that feeling once again
I can't explain you would not understand
This is not how I am.
I have become comfortably numb.

O.K.
Just a little pinprick.
There'll be no more aaaaaaaaah!
But you may feel a little sick.
Can you stand up?
I do believe it's working, good.
That'll keep you going through the show
Come on it's time to go.

There is no pain you are receding
A distant ship, smoke on the horizon.
You are only coming through in waves.
Your lips move but I can't hear what you're saying.
When I was a child
I caught a fleeting glimpse
Out of the corner of my eye.
I turned to look but it was gone
I cannot put my finger on it now
The child is grown,
The dream is gone.
I have become comfortably numb.