Κρεμαλα

Το πολιτικό σύστημα και η συμμορία των συμφερόντων τριγύρω μπορεί να καταρρεύσει, μπορεί και όχι. Έτσι κι αλλιώς μικρή θα είναι η τιμωρία. Άλλο τους χρειαζόταν…

Εικονογράφηση: Diego Rivera : The Conquest or Arrival of Hernan Cortes in Veracruz, from the cycle Pre-Hispanic and Colonial Mexico, 1951- La LLegada de Harnan Cortes a Veracruz

Μια μέρα μετά τη δραματική ανακοίνωση της Παρασκευής στο Καστελόριζο, όπου έκανε γνωστή στο κοινό των ιθαγενών, την προσφυγή της χώρας, στο μηχανισμό στήριξης, δηλαδή ουσιαστικά στο ΔΝΤ, ο Γιώργος Παπανδρέου με το γνωστό του αθλητικό παράστημα, έκανε την εμφάνισή του στην Κρεμαστή της Ρόδου για να μιλήσει με τα τοπικά στελέχη του Πασόκ, για την αναγκαιότητα της απόφασής του. Μετά από όλα αυτά που πέρασε τους τελευταίους μήνες ο Παπανδρέου πρέπει κατ’ αρχάς να πείσει κυρίως τους επίδοξους κλεπταποδόχους του μέλλοντος, ότι οι αντιδράσεις δεν ωφελούν. Ατυχία για τα τοπικά και υπερτοπικά στελέχη του Πασόκ, αλλά και των άλλων κομμάτων. Τώρα πρέπει να σκαρφιστούν καινούργιους τρόπους για να κλέβουν και δεν θα ναι και τόσο εύκολο.

Παρακολουθούσα αυτό τον καιρό τον Παπανδρέου, που εξακολουθεί να παραμένει συμπαθής, αλλά έχει αρχίσει να ξανακτίζει το πορτραίτο, του αφελούς που είχε χτίσει από την αρχή της πολιτικής του καριέρας. Όλο αυτό τον καιρό που έτρεχε πάνω κάτω, τις δηλώσεις για τα πιστόλια πάνω και κάτω από το τραπέζι, την προσφυγή και την μη προσφυγή, τους κερδοσκόπους και τα υπόλοιπα, το μόνο συμπέρασμα, που μπορούσε να βγάλει κανείς, είναι ότι ο συμπαθής αφελής, δεν έχει κάνει ποτέ σε επιχειρηματικό πόστο, ούτε έχει ιδέα από το τι σημαίνει να είσαι στριμωγμένος οικονομικά και ότι η κατάληξη, αργά ή γρήγορα θα ήταν αυτή της προσφυγής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αυτό είναι και το πρόβλημα με όλο το υπάρχον πολιτικό προσωπικό και το τωρινό και το παλιότερο. Δεν έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται, αλλά δεν έχουν και καμιά διάθεση να μάθουν. Μέχρι τώρα η δουλειά των πολιτικών είχε να κάνει με δυο τρεις βασικές παραμέτρους. Πρώτα με τα επιχειρήματα μιας δήθεν ιδεολογικής πλατφόρμας, μαζί με όλα τα κλισέ που την συνοδεύουν και τα οποία απαιτούν μια ικανότητα, στο να μπορείς να προβάλεις αυτές τις ανοησίες και να κάνεις πως τις πιστεύεις. Δεύτερον πώς να φτάσουν σε κάποια θέση εξουσίας, όπου και παρατηρείται μεγάλος συνωστισμός. Τρίτον πώς να εξαγοράζουν. Και τέταρτον πώς να κλέβουν. Όσο για τα υπόλοιπα, πως λειτουργεί η οικονομία, πως μπορείς να φτιάξεις ένα εύρωστο κράτος κλπ. μηδέν εις το πηλίκιον. Και η απόδειξη είναι η σημερινή κατάληξη.

Το να γράφουμε για όλα αυτά είναι πια κουραστικό και μάταιο. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα κανονικά θα έπρεπε να πάει περίπατο. Δεν θα το κάνουν βέβαια μόνοι τους έτσι εύκολα. Γιατί ένα από αυτά που ξέρουν καλά είναι το πως να γαντζώνονται στην εξουσία. Το σωστό για ένα μέρος του πολιτικού, επιχειρηματικού και εκδοτικού συστήματος, που κυβέρνησε όλα αυτά τα χρόνια θα ήταν να πάνε στην κρεμάλα, για το συστηματικό έγκλημα που έκαναν σε βάρος της Ελλάδας. Αλλά αυτά ανήκουν σε άλλες, λιγότερο πολιτισμένες εποχές. Θα είναι όμως δύσκολο για τον οποιονδήποτε να κυβερνήσει τα επόμενα χρόνια, χωρίς καν κάποιος από τους υπεύθυνους να έχει πάει φυλακή. Αυτό μάλλον δεν θα γίνει ανεκτό. Οπότε δεν μένει παρά να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις. Η Ελλάδα χρειάζεται καινούργια πρόσωπα, στην πολιτική, στις επιχειρήσεις και στον πολιτικό Τύπο. Αλλιώς πριν φτάσουμε στην Ιθάκη, θα έχουμε πνιγεί στο Καστελόριζο.