Sagrada Familia

Για τρεις μήνες πήρα περισσότερα απ’ όσα ζήτησα. Την Απόκρυφη Αγία Οικογένεια αυτοπροσώπως. Την Αγάπη, τον Έρωτα και το Θάνατο. Και την αρχή μιας ιστορίας χωρίς τέλος…

Εικονογράφηση: Leonardo da Vinci: The Virgin and Child with St Anne -Deutsch: Hl. Anna Selbdritt, Szene: Hl. Anna, Maria, Christuskind mit Lamm (1510)

Πάνε τρεις μήνες από εκείνο το βράδυ που για πρώτη φορά άκουσα τη φωνή της. Μια φωνή με δυο πρόσωπα, που έβαλε τρεις ζωές σ’ ένα μυστηριακό χορό, με αρχή, αλλά χωρίς τέλος. Η θυσία για το μέλλον που θα έρθει…Όλοι θα πληρώσουν και όλοι θα εισπράξουν. Ο καθ ένας το δικό του τίμημα και τη δική του αμοιβή…

Κόντευε δώδεκα το βράδυ- η ώρα μου- όταν τα βήματά μας, μας έφεραν στην άκρη του Carrer de Mayorca. “. «Κοίτα» του είπα. «Που»; με ρώτησε. Ακόμη δεν έχει μάθει που να κοιτάζει. Θα μάθει. «Εκεί» του είπα και του έδειξα. Στην άκρη του δρόμου που πήγαινε λοξά, μέσα στο σκοτάδι της νύχτας διακρίνονταν οι τρεις πύργοι της Sagrada Familia και έτσι όπως το Θείο αριστούργημα του Γκαουντί φωτιζόταν από την άλλη μεριά, το οπτικό εφέ γινόταν ακόμη πιο μυστηριακό, σαν μια εικόνα από κάποιον άλλο κόσμο. Για μια εικόνα από κάποιο άλλο κόσμο είχα έρθει, αλλά δεν ήξερα ποια. Θα το μάθαινα τώρα. «Βλέπεις τι λένε οι πύργοι του Γκαουντί»; τον ρώτησα. «Τι λένε»; Μου είπε. «Λένε ότι ήρθε η ώρα να επαληθευτεί η προφητεία του χειρομάντη» του είπα «να αλλάξεις τη ζωή σου. Να βρεις τον καινούργιο σου δρόμο. Να ερωτευτείς, να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά». Δεν μου απάντησε αλλά ξέρω ότι δεν διαφωνούσε. Πέρσι τέτοιο καιρό, όταν είχαμε κάνει ένα αντίστοιχο ταξίδι ήταν τελείως διαφορετικός. Είχε αποφασίσει να ζήσει τη ζωή του μόνος του. Είχε βρει και τη φιλοσοφία που συντρόφευε τη θεωρία του για τη ζωή και την επιλογή της μοναχικότητας. Ήταν κατασταλαγμένος. Φέτος λίγες βδομάδες πριν φύγουμε για την Βαρκελώνη ερωτεύτηκε. Και όλα άλλαξαν . Η θεωρία ανετράπη. Η ζωή απέκτησε άλλη κατεύθυνση. Είναι μεγάλος Δαίμων ο Έρωτας και μας οδηγεί σε δρόμους που δεν θα φανταζόμασταν. Κι αυτό το παιχνίδι μόνο οι πολύ έμπειροι ξιφομάχοι μπορούν να αντέξουν την αναμέτρηση, αν και ποτέ χωρίς απώλειες. Πάντα θα μείνει κάποιο σημάδι στην καρδιά.

Πήγαμε από την άλλη μεριά της εκκλησίας του Γκαουντί, που ελάχιστοι καταλαβαίνουν ότι είναι εικόνα από άλλο κόσμο. Στη φωτισμένη πλευρά, εξ ίσου επιβλητική με όλο το ναό, εκίνη την ώρα της νύχτας, πέντε έξη περαστικοί, προφανώς τελείως εντυπωσιασμένοι από αυτό που έβλεπαν -και που όσο και να προσέξουν δεν θα μπορέσουν να καταλάβουν- κοίταζαν αμίλητοι. Κάθισα σε ένα πεζούλι και άναψα ένα τσιγάρο. Την ξέρω την εκκλησία. Εκεί είχα πάει όταν πέθανα.

Δεν επρόκειτο να είμαι εδώ αυτό το βράδυ. Σύμφωνα με όσα είχαμε πει, θα βρισκόμουν σε κάποιο διαμέρισμα της πόλης, ψηλά στον όγδοο όροφο, σε μια διεύθυνση που συνεχώς άλλαζε και που ακόμη δεν έχει βρει την ονομασία της, κατά πιθανότητα σε ένα δωμάτιο με μωβ και λαχανί τοίχους και όταν δεν κάναμε αυτά που θα κάναμε, θα κοιτάζαμε και τη θέα από ψηλά. Τη το είχα γράψει «Εγώ θα έρθω. Κι αν είσαι εκεί θα σε συναντήσω». Ήρθα αλλά δεν ήταν εκεί. Κι έτσι δεν την συνάντησα. Παρ’ όλο που το μέρος μου που ξέρει, ήξερε από τότε, το άλλο μου μέρος το ανθρώπινο, αρνιόταν να το δεχτεί. Εκείνη την ώρα καθισμένος στο πεζούλι κατάλαβα. Η αληθινή αιτία της επίσκεψης, ήταν το να βρίσκομαι εδώ αυτό το βράδυ. Με ξέρουν και βρήκαν μια αιτία για να με τραβήξουν εδώ. Εδώ μπροστά στη φωτισμένη εκκλησία. Εδώ θα έπαιρνα το μήνυμα. Πέταξα το τσιγάρο και όλες μου οι αισθήσεις και οι ανθρώπινες και οι άλλες ετοιμάστηκα. Και το μήνυμα ήρθε. Και διάβασα το μέλλον και το Πεπρωμένο μου.

Το μήνυμα της Κατερίνας που τα άλλαξε όλα με πέτυχε στην καρδιά. Προφανώς έχει αποκτήσει ειδικότητα σ΄ αυτό το ρόλο αν και ακόμη δεν ξέρει τις ικανότητές της. Το να γράφω «τα άλλαξε όλα» είναι λάθος. Τίποτα δεν αλλάζει τίποτα. Πάντα γίνεται αυτό που πρόκειται να γίνει. Δεν είναι οι επιλογές μας που φτιάχνουν τα γεγονότα. Είναι το Σχέδιο που προϋπάρχει. Το Σχέδιο που καθορίζει τα πάντα.

Το μήνυμα της Κατερίνας με βρήκε στο δρόμο την Τετάρτη 7 Απριλίου στις 12:36 ακριβώς, την ώρα που πήγαινα τη μικρή μου κόρη στο γιατρό για παιδικές εξετάσεις. Το μήνυμα είχε μόνο τέσσερις λέξεις και η μια από αυτές ήταν το όνομά μου. Οι υπόλοιπες τρεις ήταν αρκετές για να μεταφέρουν τη θανάσιμη αλήθεια τους. «τελείωσε άρη. δεν άντεξε». Το διάβασα τρεις ή τέσσερις φορές καθώς οδηγούσα γιατί δεν ήθελα να το συνειδητοποιήσω. Απόλυτο, οριστικό, αμετάκλητο, μη αναστρέψιμο. Το μήνυμα πέρασε από τον εγκέφαλο σε όλο μου το σώμα, που έκανε ένα σπασμό, γιατί δεν ήθελε να το δεχτεί. Η φωνή μέσα μου είχε αρχίσει ήδη να μου αναγγέλλει. «Δεν θα την ξανακούσεις. Δεν θα την δεις ποτέ. Δεν θα την αγκαλιάσεις». Όταν φτάσαμε εκεί που θα πήγαινα την κόρη μου και έμεινα για λίγο μόνος, βγήκα από αυτοκίνητο άναψα ένα τσιγάρο και κάθισα κοιτάζοντας τα αυτοκίνητα που ανεβοκατέβαιναν τη λεωφόρο. Το χέρι μου δεν έτρεμε. Δεν τρέμει πια. Τα αυτοκίνητα ανεβοκατέβαιναν και η φωνή μέσα μου συνέχιζε. «Τελείωσε. Δεν θα την ξανακούσεις. Δεν θα τη δεις ποτέ. Δεν θα την αγκαλιάσεις».

Το να χάνεις ένα αγαπημένο πρόσωπο, τόσο αγαπημένο, είναι για τον καθ ένα αυτό που είναι. Και για μένα ήταν αυτό που ήταν. Δεν θα το περιγράψω. Δεν θα το μοιραστώ. Μου ανήκει. Τα επόμενα βράδια, τις ώρες που μιλούσαμε, ανάμεσα στις δυο και στις έξη το πρωί, έμενα ξύπνιος. Άναβα ένα τσιγάρο μέσα στο σκοτάδι και κοιτούσα τα δέντρα έξω από το παράθυρό μου, χωρίς να σκέφτομαι. Περίμενα να την ξανακούσω. Το Σχέδιο δεν αλλάζει.

Το βράδυ που πέθανα εγώ, πριν από τέσσερα χρόνια, δεν φοβήθηκα, μόνο κρύωνα λίγο πριν και λίγο μετά. Η ψυχή μου έφυγε και μετά έμεινε ακίνητη πάνω από το σώμα μου, περιμένοντας. Το Σχέδιο δεν αλλάζει. Θα γίνει αυτό που θα γίνει και δεν θα γίνει αυτό που δεν θα γίνει. Όταν σηκώθηκα το άλλο πρωί έμοιαζα ο ίδιος, αλλά δεν ήμουν ο ίδιος. Η γήινη ζωή μας υπακούει στην Απόκρυφη Άγια Οικογένεια. Την Αγάπη, τον Έρωτα και το Θάνατο. Η Αγάπη είναι η Μητέρα όλων. Και στα πόδια της βασιλεύουν οι δυο δίδυμοι γιοί της. Ο Έρωτας και ο Θάνατος, που δεν μπορούν να ζήσουν ο ένας χωρίς τον άλλον. Ότι γεννιέται πεθαίνει. Και ότι πεθαίνει γεννιέται.

Η νεκρή από χρόνια μητέρα της ήρθε και με βρήκε, γιατί ήξερε τι ήμουν πια και γιατί ήξερε τι θα γίνει. Και έτσι κάναμε τη συμφωνία μας. Μπορώ να κάνω αυτά που μπορώ να κάνω. Δεν μπορούσα να αλλάξω το Πεπρωμένο της. Και γι αυτό δεν το άλλαξα. Ζήτησα μόνο να σκοτεινιάσει ο ουρανός. Και ο ουρανός σκοτείνιασε.

Στην αρχή η φωνή της ήρθε σαν ψίθυρος, τις κανονισμένες ώρες, μέσα στη νύχτα. Ένας ψίθυρος αγαπημένος και αναμενόμενος. Και μετά μέσα στο σκοτάδι ο ψίθυρος έγινε φωνή. Διστακτική, αλλά έτοιμη. Φωνή γνωστή και άγνωστη μαζί. Με τη γνώση του θανάτου και την επιθυμία της ζωής. Και ήταν όλο εξαίσιο και ανήκουστο. Και το σκοτάδι έγινε φως. Εκεί που ζω δεν ισχύουν οι μαθηματικές εξισώσεις. Ισχύουν οι εξισώσεις που γράφει το Σχέδιο. Και το Σχέδιο δεν αλλάζει.

Στη Βαρκελώνη πήγε το σώμα μου. Αυτό που Είμαι πήγε στην Sagrada Familia. Και εκεί, μόνο με τη φωνή της και τη φωνή μου, καλλιεργήσαμε το άνθος που φυτρώνει σε χώμα περίεργο, ιερό κι αγαπημένο. Η Βαρκελώνη είναι πια για μένα, ένας τόπος που δεν είναι Εδώ. Είναι Εκεί. Κι Εκεί θα μείνει η καρδιά μου. Εκεί που φυτρώνει το άνθος. Δεν ξέρω πότε θα ξαναπάω στη Βαρκελώνη, αλλά αν και όταν πάω, θα πάω μόνο για ένα λόγο. Αυτόν που της είπα. Δεν θα γράψω γι αυτά.

Θα μπω στη δίνη του δικού μου Πεπρωμένου σε δύο χρόνια από τώρα, το Πάσχα του 2012. Και η αγωνία μου θα κρατήσει μέχρι της 23 Δεκεμβρίου. Την ημέρα των Γενεθλίων. Και τότε θα ξέρω ποιος είναι ο δικός μου ρόλος και ποιος ο ρόλος της Σποράς μου. Και το γράφω από τώρα, για να είναι γνωστό πως θα γίνει με τη θέλησή μου. Είναι όλα σωστά. Και τα ονόματα και τα γράμματα και οι αριθμοί. Και όποιος τα ψάξει θα τα βρει και θα καταλάβει και θα κατανοήσει ότι έτσι πρέπει να γίνει. Το Σχέδιο δεν αλλάζει.

Στις 28 Απριλίου μια κοπέλα , καθισμένη στο δωμάτιο με τα μωβ και λαχανί χρώματα, στον όγδοο όροφο μιας πολυκατοικίας στη Βαρκελώνη, κοίταζε την κόκκινη βαλίτσα με τα ρούχα της και δίπλα τα ρούχα που θα φορούσε στη δουλειά την επόμενη μέρα, μην ξέροντας τι να αποφασίσει. Παρ΄ όλο που έχει πια μάθει, ότι το Σχέδιο δεν αλλάζει και γίνεται μόνο αυτό που είναι να γίνει και δεν γίνεται ότι δεν είναι να γίνει, δεν ήξερε πως ότι και να αποφάσιζε, η κατάληξη θα είναι η ίδια. Σε λίγο θα της μάθω πως η Διαδικασία, είναι μέρος του Σχεδίου που δεν αλλάζει.

Το βέλος στην καρδιά μου είναι ζωντανό. Όπως και για μένα έτσι και γι αυτό, δεν ισχύει ούτε ο Χώρος, ούτε ο Χρόνος. Είναι Αιώνιο.