Ο Ρόκο και τ’ Αδέλφια του

Η ομολογία του πρώην Υπουργού Τάσου Μαντέλη για τη «χορηγία» που έλαβε από τη Ζήμενς, αποτελεί το πρώτο ρήγμα στο πέπλο της σιωπής που καλύπτει την πολιτική διαφθορά εδώ και τριάντα χρόνια.

Εικονογράφηση: Rocco e i suoi fratelli - Rocco and His Brothers is a 1960 Italian and French film directed by Luchino Visconti

Λίγες μέρες πριν από το τέλος Μαϊόυ ο Πρόεδρος της Βουλήε Φίλιππος Πετσάλνικος βρήκε σωστό να ανέβει στο βήμα της Βοιυλής για να υποστηρίξει το αίτημα της εξαίρεσης της ιδιαίτερης πατρίδας του από το Σχέδιο Καλλικράτης. Με άλλα λόγια να υποστηρίξει το πολύ στενό προσωπικό του συμφέρον. Εκείνη την ίδια μέρα η Λούκα Κατσέλη παρουσίασε το σχέδιό της για την άρση του καμποτάζ, το οποίο στην ουσία το διατηρεί αντί να το καταργεί παρά τις σχετικές οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και σ’ αυτή την περίπτωση το προσωπικό όφελος είναι εκείνο που οδηγεί τις αποφάσεις της κυρίας Κατσέλη. Την ίδια μέρα επίσης η ΠΝΟ ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να εμποδίσει ακόμη μια φορά ρην αποβίβαση των επιβατών του κρουαζιερόπλοιου Ζενίθ, όπως είχε γίνει και πριν λίγες βδομάδες.

Το κυνήγι το προσωπικού ή έστω του στενού συντεχνιακού συμφέροντος, έχει γίνει πια δεύτερη φύση σ’ ένα μεγάλος μέρος της κοινωίας, όπως και η συνεπακόλουθη αδιαφορία για τα συμφέροντα του συνόλου. Και δείχνει και το μέτρο των εμποδίων που πρέπει να ξεπεραστούν, ώστε η Ελλάδα αν καταφέρει να αποφύγει τελικά την χρεοκοπία, να γίνει κάποτε μια λογική κοινωνία αλληλεγγύης. Είναι αυτές οι ίδιες νοοτροπίες που χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους που αν ποτέ βρίσκονταν σε ναυάγιο θα πέταγαν στη θάλασσα τις γυναίκες και τα παιδιά προκειμένου να μπουν οι ίδιοι μέσα και να σωθούν. Είναι ο κυνισμός των ανθρώπων που βάζουν το προσωπικό τους συμφέρον πάνω από όλα. Που θα έπαιρναν το γάλα από το στόμα του παιδιού σας για να το βάλουν στο ήδη γεμάτο ψυγείο τους. Είναι οι νοοτροπίες που μας οδήγησαν εδώ.

Τις ίδιες μέρες που γίνονταν όλα αυτά ο πρώην Υπουργός Τάσος Μαντέλης, σε μια απόλυτα κυνική κατάθεσή του στην Εξεταστική της Βουλής για το σκάνδαλο της Ζήμενς , παραδέχτηκε ότι η Ζήμενς έβαλε στο λογαριασμό που διατηρούσε με τον κωδικό όνομα ΑROCOS, 200.000 μάρκα, το οποία ο ίδιος χαρακτήρισε ως προεκλογική «χορηγία», δίνοντας μια καινούργια διάσταση στην πολιτική μίζα. Το να περιμένει κανείς κάποιο ίχνος μεταμέλειας ή κάτι σχετικό θα ήταν αφέλεια. Ωστόσο το πιο ενδιαφέρον σημείο της κατάθεσής του ήταν όταν είπε πως «Αν μιλούσαμε για μίζες, θα μπορούσαν τα 10 εκατ. Μάρκα να είναι μια λογική αμοιβή για έναν Υπουργό». Είναι η πρώτη φορά που κάποιος αποκαλύπτει το μέγεθος της ταρίφας που ίσχυε στην Ελλάδα για σχετικές περιπτώσεις. Το δεύτερο ενδιαφέρον της κατάθεσης του Μαντέλη είναι η χρησιμοποίηση του ψευδώνυμου «Ρόκο», που ως γνωστόν ανήκει σε γνωστό μεγαλοεπιχειρηματία, που πέρα απ’ τα’ άλλα τα σχετικά με κατασκοπίες, τρομοκρατίες κλπ. θεωρείται και ο άσσος της μίζας στην Ελλάδα.

Η παραδοχή του Μαντέλη για την είσπραξη των 200.000 μάρκων και άλλων 250.000 στη συνέχεια, είναι σίγουρα ένα ορόσημο και η πιο κομβική σ΄ αυτό το σημείο της μετεξέλιξης της Ελλάδας. Είναι η πρώτη φορά που ένας Υπουργός παραδέχεται δημόσια την ενοχή και τον χρηματισμό του. Και μάλλον θα αποτελέσει τον μοχλό για τις αποκαλύψεις που θα ακολουθήσουν. Και έτσι πιθανόν θα μάθουμε αν αυτά που λέγονται από καιρό σε πολλές ιδιωτικές συζητήσεις για το αν κάποιοι πρώην Υπουργοί δηλαδή, συμπεριλαμβάνονται στους πλουσιότερους ΄Ελληνες με μυθικές καταθέσεις στα νησιά Κάϊμαν και σε άλλους φορολογικούς παραδείσους.