Barcelona FC

Tatiana Muller

Η Ίντερ του Μουρίνιο κατάφερε τελικά να κατακτήσει φέτος και για τρίτη φορά, τον τίτλο της Πρωταθλήτριας Ευρώπης. Η αληθινή Πρωταθλήτρια είναι όμως άλλη.

O Χοσέ Μουρίνιο παρακολούθησε τον τελικό του Τσάμπιον Ληγκ, ανάμεσα στην Ίντερ την φετινή ομάδα του- γιατί από του χρόνου θα προπονεί την Ρεάλ Μαδρίτης- και την Μπάγερν Μονάχου, φορώντας ένα σκούρο μπλε κουστούμι, ένα επίσης σκούρο μπλε πουκάμισο και μια σκούρα μπλέ γραβάτα με πλάγιες άσπρες ρίγες. Όταν ο αγώνας τελείωσε οι πανηγυρισμοί του ήταν γενικά κόσμιοι και δεν θύμιζαν σε τίποτα την έξαλλη κούρσα του μέσα στο Καμπ Νου, όταν η ομάδα του παρ’ ότι είχε χάσει με 1-0, ήταν αυτή που είχε προκριθεί στον τελικό αποκλείοντας την Μπαρσελόνα. Ήταν αυτοί οι πανηγυρισμοί που αποκάλυπταν και το αληθινό του μέγεθος. Το οποίο δεν είναι και πολύ μεγάλο.

Αυτή την εποχή ο Μουρίνιο θεωρείται ο πιο πετυχημένος προπονητής της Ευρώπης και πιθανόν και του κόσμου. Μετά την κατάκτηση του Τσάμπιονς Ληγκ κάποια χρόνια πριν, την πετυχημένη θητεία στου στην Τσέλσυ και την επίσης πετυχημένη θητεία του στην Ίντερ που έληξε με την κατάκτηση του φετινού Τσάμπιονς Ληγκ, δεν θεωρείται μόνο ο πιο πετυχημένος, αλλά πιθανόν να γίνει και ο πιο ακριβοπληρωμένος. Όλα αυτά ισχύουν. Ο Μουρίνιο είναι πετυχημένος, είναι ακριβοπληρωμένος, είναι εξ ίσου γοητευτικός όσο και αντιπαθητικός, ξέρει να παίρνει αυτό που θέλει, ξέρει να φτιάχνει ομάδες. Και επί πλέον είναι και σταρ. Ένα μόνο δεν έχει και δεν θα το αποκτήσει ποτέ. Δεν είναι αυτό που λέμε «μεγάλος». Και η απόδειξη γι αυτό, πέρα από κάποια άλλα, είναι ο τρόπος που έπαιξε η ομάδα του απέναντι στην Μπαρσελόνα.

Όπως και στη ζωή, έτσι και στο ποδόσφαιρο υπάρχουν τριών ειδών συμπεριφορές, βάσει των οποίων η καρδιά μας και το μυαλό μας κατατάσσουν, τους ανθρώπους. Στη ζωή λοιπόν όπως και στο ποδόσφαιρο υπάρχουν τρεις τύποι συμπεριφορών. Υπάρχουν εκείνοι που «παίζουν» καλά, αλλά χάνουν. Υπάρχουν εκείνοι που «παίζουν» άσχημα, αλλά λόγω «τακτικής» και συγκυριών κερδίζουν. Και υπάρχουν και εκείνοι, οι πάρα πολλοί λίγοι, που «παίζουν» υπέροχα και κερδίζουν.

Εκείνους που «παίζουν» καλά αλλά χάνουν, τους αγαπάει η καρδιά μας. Εκείνους που «παίζουν» άσχημα και κερδίζουν, τους απορρίπτουμε, είναι εκείνο που συμβολίζει ότι αντιπαθούμε. Που οδηγεί σε καταστροφές, γιατί επιτρέπει σε μικρούς ανθρώπους να κάθονται σε μεγάλους θρόνους. Εκείνους που «παίζουν» υπέροχα και κερδίζουν και η καρδιά μας και το μυαλό μας τους βάζουν ψηλά, στους θρόνους που λίγοι μπορούν να καθίσουν. Και τους αναγνωρίζουμε ως «μεγάλους».

Στο παιχνίδι τους κόντρα στην Μπαρσελόνα, μέσα στο Καμπ Νου, ο Μουρίνιο το μόνο που έκανε ήταν να αποκαλύψει το μέγεθός του. Οχυρωμένος πίσω από πλασματικό 3-1 στο Μιλάνο, μια και το τρίτο γκολ της Ίντερ σ’ εκείνο το παιχνίδι, ήταν άκυρο, τράβηξε όλη την ομάδα πίσω, προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να κρατήσει το σκορ σε επίπεδα που θα του επέτρεπαν να προκριθεί. Ήταν μια εικόνα θλιβερή και για την Ίντερ, αλλά περισσότερο για τον προπονητή της. Μια εικόνα νάνου, που αποτελεί και την συνολική εντύπωση που έχω για τον πιο «πετυχημένο» προπονητή της εποχής. Όταν φτάνεις σ’ αυτό το επίπεδο δεν μπορείς να παρουσιάζεις αυτό το θλιβερό θέαμα. Μετά τον αποκλεισμό της Μπαρσελόνα, πολλοί, αλλά αρκετά άσχετοι, αποκάλεσαν τον Μουρίνιο «μετρ της τακτικής» και άλλα παρόμοια. Καμία τακτική δεν είχε η Ίντερ στο Καμπ Νου. Ένα τρομοκρατημένο «όλοι πίσω και όσο αντέξουμε» ήταν. Θέλει καμιά τακτική αυτό; Μόνο ένα θλιβερό θέαμα θυμάμαι.

Άσε που η Μπαρσελόνα αποκλείστηκε από λάθος του διαιτητή, μια και το γκολ που έβαλε στο τέλος του αγώνα, ήταν κανονικό.

Ούτε η Ίντερ ούτε η Μπάγερν άξιζαν να βρίσκονται σ’ αυτόν τον τελικό. Αυτό που τους άξιζε ήταν το πολύ μια θέση σε κάποιον προημιτελικό και το απέδειξαν και με το ποδόσφαιρο που έπαιξαν σ’ αυτόν τον πιο «μικρό» τελικό, από αυτούς που έχουμε παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια. Στο τελικό θα άξιζε να είχε παίξει, η Άρσεναλ, η Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ, η Τσέλσυ ή η Ρεάλ. Και στη θέση του αντιπάλου θα μπορούσε να βρίσκεται μόνο μια ομάδα. Η «μεγάλη» Μπαρσελόνα. Γιατί αυτό που θα θυμόμαστε από τη φετινή χρονια, δεν είναι παρά μόνο το μαγικό παιχνίδι των Καταλανών, τις μαγικές ντρίμπλες, τα περάσματα και το σκοράρισμα του Μέσι, την άψογη λειτουργία του κέντρου από Τσάβι, το αρχοντικό παιχνίδι του Πικέ στην άμυνα (χμ), αυτό το άψογο κέντημα της μπάλας από όλη την ομάδα, που μας έκαναν όλους να περάσουμε μια υπέροχη χρονιά παρακολουθώντας τους.

Η Ίντερ πήρε το Πρωτάθλημα στα χαρτιά. Η ομάδα που θα θυμόμαστε είναι η Μπαρσελόνα.