Cinco De Mayo

Το τρακάρισμα με τη Μοίρα. Ο μήνας της αρχής, ο μήνας της κάθαρσης, ο μήνας της ανανέωσης, ο μήνας της αναγέννησης, ο μήνας της λύτρωσης.

Δεν ήταν μετωπική, παρά μικρό χαλαρό χτύπημα (ήταν άραγε και ύπουλο) από πίσω, εκεί στη διασταύρωση, που οδηγεί από την Puebla στην Parras de la Fuente, εκείνη τη μέρα που έμελλε να αλλάξει τη ζωή μου! Πως να καταλάβω ότι το μήνυμα που ήρθε από πίσω, μπορεί να ήταν ενδεχομένως, το πισώπλατο χτύπημα της Μοίρας; Που δεν τo είδα, δεν τo κατάλαβα! Η προσοχή μου πήγε αλλού. Και μήπως τελικά, σε αυτό στόχευε η Μοίρα, να οδηγήσει την προσοχή μου αλλού; Για το αν εκείνη είναι καλά, για το αν χτύπησε, για το αν είναι όλα καλά. Κατάλαβε άραγε εκείνη ποια ήταν η πορεία που μαζί ξεκινάγαμε, όλη εκείνη η ξέφρενη κοινή πορεία; Καιρό μετά μου θύμισε μια μάχη η συγκεκριμένη μέρα! Μια μάχη που έγινε όμως πριν από αιώνα και βάλε! Cinco de Mayo!

Και εγώ πως έφτασα ως εκεί; Πως βρέθηκα σε κείνο το δρόμο; Τυχαία! Πάλι η τύχη, πάλι η τυχαία συνάντηση με εκείνο τον αξιωματικό που με απάντησε στην Πύλη, που μου είπε έλα μαζί μου στα χωριά της Puebla. Ντράπηκα και πήγα! Ήταν λίγους μήνες πριν τη Cinco de Mayo. Και πήγα εκεί στα χωριά τους. Και την είδα. Ξεχώριζε από τις άλλες! Σαν από άλλη χώρα, σαν να μην είχε ινδιάνικες ρίζες αυτή, μα σα να ’ταν Ανδαλουσιάνα! Και πως βρέθηκε μία Ανδαλουσιάνα στο Μεξικό; Να ήρθε άραγε με τους conquistadores; Δεν έμοιαζε για δούλα αυτή, δεν έμοιαζε για χωριατοπούλα, αρχόντισα έδειχνε. Στέκεται και κοιτά τους πολεμιστές πριν φύγουν για τη μάχη. Άραγε ποιος να’ ναι στην καρδιά της; Είχα το κεφάλι καραφλό, σχεδόν ξυρισμένο, μα που είχε πάρει να ασπρίζει, σε μικρή ηλικία για κάτι τέτοιο είναι η αλήθεια. Εκείνη μάγευε το χώρο, μάγευε τα μάτια, μάγευε την ψυχή! Κάθισα απέναντί της (παραδέχομαι το επιδίωξα αυτό). Το ήξερε, το ένιωθε, έπαιξε με τους άλλους, έπαιξε με εμένα, έπαιξε με την εικόνα της. Και εγώ εκεί επίμονος να την εντυπωσιάσω, μιλώντας ακατάπαυστα, κοιτώντας την στα μάτια και εκείνη τα δικά μου! Μου άρεσε το ταξίδι, το ταξίδι στα σκούρα μάτια της, το παιχνίδισμα με τα λεπτά μακριά της δάχτυλα, που έμπλεκαν συχνά με τα μαύρα, μακριά και ίσια μαλλιά της.

Καθάρισα το πεδίο της μάχης με επιμέλεια, μήνες πριν τη δεύτερη συνάντηση. Κατάργησα το 4 ή όποιο άλλο νούμερο δε θυμάμαι. Το μηδένισα. Πήρα τα ρίσκα μου. Και μετά μπήκα στη μάχη καθαρός. Μια μάχη με τον εαυτό μου τελικά. Μια μάχη για την οποία έμοιαζα έτοιμος από παλιά. Ήμουν όμως στα αλήθεια έτοιμος;

Και η μέρα ήρθε! Cinco de Mayo, Puebla, Mexico. Κατακτητές φανταχτεροί με γαλλική παιδεία, από τη μια, που θέλανε να κάνουνε Βασιλιά του Μεξικού το Μαξιμιλιανό, τον πρίγκηπα των Αψβούργων, έτσι για να τη σπάσουνε στους Αμερικάνους. Στρατός λιτός και αντάρτες ρακένδυτοι οι Μεξικάνοι του Προέδρου Benito Juárez , με Αρχιστράτηγο τον Ignacio Zaragoza Seguín από την άλλη. Ξεχωριστό όμως το ιππικό τους, φημισμένο και ξακουστό σε όλο τον κόσμο, γεμάτο όμορφα άγρια άτια και επιδέξιους καβαλάρηδες με πρώτο τον Συνταγματάρχη Porfirio Diaz. Ο Στρατηγός της επιχείρησης, μαζί με έναν άλλο Στρατηγό της δικής μου πλευράς κανόνισαν τη δεύτερη, την πρώτη κατά μόνας, συνάντηση, χωρίς την παρουσία άλλων. Σε ένα άλλο σταυροδρόμι, σε ένα δρόμο, που χρόνια αργότερα, έμελλε να είναι ο δρόμος εκείνος που μας χώρισε οριστικά!

Και κούρσεψα μετά τη μάχη! Μα δεν ήξερα με ποιον να ταυτίσω το εαυτό μου! Με τους ιππείς του Porfirio Diaz, που χάρις αυτούς κερδήθηκε η μάχη, ή με το Μαξιμιλιανό που έγινε Βασιλιάς του Μεξικού δυο χρόνια μετά, αλλά για λίγο! Άπειρες φορές αναρωτήθηκα τι έγινε σε κείνη τη μάχη! Ποιος έπεσε νεκρός και ποιος αναγεννήθηκε, απλά τραυματισμένος στο κρεβάτι ενός αναρρωτηρίου! Και είναι αλήθεια τελικά ότι η Χαρά του πρώτου φιλιού, που δειλά μου έδωσε φεύγοντας εκείνο το βράδυ, χοροπήδαγε σε ένα άλλο κρεβάτι, αγκαλιά με τη Μοίρα;

Πέρασε καιρός από εκείνη τη Cinco de Mayo. Δε θυμάμαι πια τα ενδιάμεσα. Θυμάμαι όμως το περυσινό! Τα χέρια μου έστειλαν μόνα τους το μήνυμα! Έτσι το ένιωθα, έτσι μου βγήκε, έτσι το έκανα! Μα φέτος γιατί; Γιατί αλλιώς; Πάλι φόρτιση, πάλι το γνώριμο ανακάτεμα στο στομάχι, πάλι η ταχυπαλμία! Μα για τον ίδιο λόγο ή για άλλο;

Ποιος ήταν τελικά ο ρόλος μου; Ήταν ο ρόλος μου εκείνος του κατακτητή ή ο ρόλος του Porfirio Diaz που αργότερα έγινε Δικτάτορας; Γιατί ο ρόλος του Στρατηγού δεν ήταν. Σας είπα ότι αυτόν τον είχαν άλλοι, εκείνοι που με οδήγησαν, τρόπον τινά, στη μάχη όντας πεπεισμένοι ότι θα νικήσω! Μα νίκησα; Και για πόσο; Ήμουν σε επίθεση τελικά ή σε άμυνα; Και αν ήμουν ο Συνταγματάρχης πως έφτασα να γίνω τελικά δικτάτορας; Πως έφτασα στο σημείο να καταπιέσω εγώ; Μήπως τελικά όλο το οικοδόμημα κατέρρευσε στις συζητήσεις για τα λάφυρα του πολέμου; Και αν έφτασα να γίνω Δικτάτορας και να κυβερνώ με το έτσι θέλω, πως με πλημμύρισε εμένα η αλαζονεία της εξουσίας, η αλαζονεία του προσδοκώμενου χρήματος; Μπλεγμένος συχνά στα γρανάζια αυτής της εξουσίας κατάφερα να την απομυθοποιήσω και να αρχίσω τελικά να την αποστρέφομαι, μα τελικά όλο γύρω της γυρνάω, όποια μορφή και αν έχει. Και πότε απώλεσα τον έλεγχο της εξουσίας μου;

Η μελαχρινή Ανδαλουσιάνα! Η αύρα της, ο αέρας της, το πάθος μου, που με συνεπήρε και εκτρόχιασε τη λογική μου! Δε θυμάμαι πια. Είπα να ανατρέξω σε σημειώσεις, σε ημερολόγια για να το βρω, να διαβάσω, να θυμηθώ. Που ήμουν, που πήγα, που ξεστράτησα, πως έπεσα, πως σηκώθηκα, πως παλεύω για να ανέβω πάλι! Μα δεν το έκανα!

Δεύτερο τράκο καιρό μετά, που μου σημάδεψε στο πρόσωπο, ένα άλλο σημάδι. Σημάδι τέλους εποχής. Ένα τέλος που δεν ήθελα, ένα τέλος που με αιφνιδίασε, ένα τέλος που άλλοτε μπορώ και άλλοτε δε μπορώ να δικαιολογήσω. Και αυτό έγινε η απαρχή ενός άλλου, πιο οδυνηρού τέλους. Έγινε το σημείο που άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την τελική πτώση! Δεν το κατάλαβα ούτε τότε. Χρειάστηκε να περάσει καιρός. Καιρός πολύς για να μπορέσω να σκεφτώ ότι και δικά μου λάθη με οδήγησαν στην πτώση στο κενό! Την πτώση που κυριολεκτικά και μεταφορικά είχα αποσωβήσει για μήνες, για χρόνια. Είναι δίδαγμα οι πτώσεις. Μετρούν τις αντοχές μας. Εγώ δεν άντεξα, εκείνη δεν άντεξε. Μα είναι ακόμα εκεί. Θα είναι πάντα εκεί. Αυτή η εικόνα της ουσιαστικής πρώτης αέρινης φοράς, αλλά και η εικόνα της δεύτερης μα τόσο καθοριστικής, στη χασιέντα με τα σκυλιά, δύο μήνες μετά τη Cinco de Mayo, λίγο πιο μακριά από την Puebla. Η εικόνα της Ανδαλουσιάνας μελαχρινής, με το λυγερό, ψιλόλιγνο κορμί, που δύο μήνες μετά το τρακάρισμα με τη Μοίρα, έγινε ένα με το δικό μου. Έμενα συχνά να κοιτώ τα μακριά της δάχτυλα, τα μακριά μαύρα μαλλιά της και τα εκφραστικά της μάτια.

Το ψιλόλιγνο κορίτσι μεγάλωσε. Μεγάλωσε μαζί μου, έγινε γυναίκα και εγώ έμοιαζε σαν να μην το κατάλαβα. Νόμιζα ότι έμεινα σε εκείνη την Cinco de Mayo, στην Puebla, σε εκείνη τη διασταύρωση. Γιατί να μην ερχόταν τότε η μετωπική; Γιατί εκείνο το βράδυ να αρχίσει ο ξέφρενος χορός; Η μετωπική ήρθε χρόνια μετά. Μέσα στο λιοπύρι. Όχι στην Puebla, μα λίγο πιο μακριά της. Πέρναγα συχνά, ενίοτε σχεδόν καθημερινά από την Puebla, κυρίως για να πάω στη χασιέντα με τα σκυλιά. Κάθε φορά σκεφτόμουν το τρακάρισμα με τη Μοίρα. Ποτέ όμως δεν σπουδαιολόγησα το ρόλο που έπαιξε στη ζωή μου! Με άλλα λόγια δε σκέφτηκα ποτέ την ενδεχόμενη άλλη πλευρά της Cinco de Mayo.

Και φέτος την ίδια μέρα τι; Ποιος ο ρόλος του ημερολογίου; Το ημερολόγιο είναι μέσα μας; Όχι δεν είναι! Το εσωτερικό μας ημερολόγιο θυμάται επιλεκτικά. Δεν έχει τη μαγεία του γραπτού. Δεν έχει τη χαρά της λεπτομέρειας, τη συνεχή και αέναη καταγραφή των συναισθημάτων! Τη μυρωδιά του χαρτιού, το γλυκό γλίστρημα του ξύλινου μολυβιού. Όχι δεν έψαξα να τα βρω. Δεν ήθελα να ανατρέξω! Γιατί ίσως πλέον να ξέρω! Ότι ποτέ και πάντα για μένα πια δεν υπάρχει.

Την ίδια μέρα φέτος, έσκασε στο πεδίο η φετινή μάχη, που βγήκε στο δρόμο και όχι μόνο στην Puebla, που γενικεύτηκε, μα σε μένα ειδικεύτηκε, που ρήμαξε, που έκαψε, που σκότωσε και μαζί ανακάτωσε την ψυχή μου. Εκεί μέσα από τις στάχτες όμως, έγινε ημέρα αναγέννησης, έγινε και πάλι ο μήνας της λύτρωσης, που με μαθαίνει αργά, μα σταθερά να σκέφτομαι κάθε συνάντηση με τη Μοίρα. Απλά να τη σκέφτομαι, αμυδρά, έτσι για να μην την έχω παρατημένη, να την ψιλο-σπουδαιολογώ και να ψάχνω την παρουσία της, εν ολίγοις να την υπολογίζω!

Ήταν πάντα ο μήνας που με ανανέωνε. Ίσως να είναι ο απόηχος της μάχης, ίσως να είναι η προσμονή της έλευσης του καλοκαιριού. Το καλοκαίρι λειτουργεί καλύτερα από το χειμώνα μέσα μου. Απελευθερώνει τα θέλω μου, το είναι μου, τις αισθήσεις μου, τις συστολές μου, τις αναστολές μου. Βλέπω τον κόσμο με άλλο μάτι. Επέλεξα συνειδητά(;) αυτόν τον τόπο για να ζήσω, εξ αιτίας του καλοκαιριού. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο λοιπόν;

Με λυτρώνει άραγε ή με στέλνει πιο βαθιά στο στοχασμό και τη σκέψη, προετοιμάζοντάς με για το σκοτεινό χειμώνα; Γιατί να το σκέφτομαι τώρα αυτό και όχι άλλοτε; Γιατί να μην το έχω σκεφτεί τόσο καιρό; Γιατί να λειτουργεί αλλιώς φέτος; Γιατί να λειτουργεί αλλιώς σήμερα; Και η λάμψη μέσα μου; Μια λάμψη που εμφανίστηκε πρόσφατα και με ανανέωσε, με καθοδήγησε, με ξελαμπικάρησε και μου έδειξε στόχο και προοπτική;

Δε διαγράφει η μνήμη το ημερολόγιό της. Το χάρτινο, το κρύβεις, το διαγράφεις, το σβήνεις, το καις, χάνεται και δεν υπάρχει πια. Μα το εσωτερικό μας σημειωματάριο, γιατί να μην τα θυμάται όλα; Πόσα λάθη θα είχα αποφύγει; Πόσες στιγμές θα είχα καλύτερο κριτήριο; Ίσως πάντα, ίσως και καθόλου! Αν όλα είναι εδώ πριν από εμένα; Τι σύμπτωση είναι αυτή που φέρνει δίπλα δίπλα, μια μάχη, ένα τρακάρισμα με τη μοίρα, τους έρωτες, τους χωρισμούς, τις λάμψεις μέσα μου, το φως του καλοκαιριού, τη λύτρωση της εποχής;

Άραγε ποιο μίζερο μυαλό τα κατασκευάζει όλα αυτά; Να το βρω θέλω μόνο. Να το βρω αυτό το μυαλό και να του ζητήσω ένα μόνο πράγμα: Να ανοίξει ένα παράθυρο, ένα τόσο δα μικρό, έστω μία χαραμάδα για να δω πως θα είμαι εγώ, πως θα είναι οι άλλοι την επόμενη χρονιά, την ημέρα της μάχης, της καταστροφής, της ανάνηψης, της ανανέωσης και της οριστικής λύτρωσης.
Θα έρθει άραγε ποτέ αυτή η μέρα;