Moment of Surender

Οι σκέψεις της. Αυτά που έγραφε στο πλησίασμα του έρωτα…

Εικονογράφηση: Detail of "Psyché ranimée par le baiser de l'amour" Marbre d'Antonio Canova entre 1787 et 1800 (Musée du Louvre - Paris) -Eros and Psyche -Ο Ερωτας και η Ψυχη

I can't deny what I've become

I'm just emotionally undone

I can't deny, I can't be someone else

Ξέρεις, τι μου έχει λείψει; Να πάρω ένα λεωφορείο χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, ή μάλλον με πολλούς, πάρα πολλούς μη συγκεκριμένους προορισμούς, δε με νοιάζει πού θα βρεθώ, αλήθεια, δεν έχει σημασία αν θα είναι ένα μέρος όμορφο ή άσχημο, εχθρικό ή φιλόξενο, καμιά σημασία, το μόνο που θέλω είναι να μην έχω ξαναβρεθεί ποτέ, μα ποτέ σ' αυτό το μέρος της πόλης, να μην έχω περπατήσει ποτέ αυτά τα στενά, να μην έχω αντικρίσει ποτέ την αντανάκλασή μου σ' αυτές τις βιτρίνες, ποτέ σκύλος οικοδεσπότης να μη με έχει συνοδεύσει μην τυχόν χαθώ έτσι αδέσποτη το δρόμο. Σε ένα μέρος άγνωστο, να χαρτογραφήσω τον κόσμο μου απ' την αρχή.
Aυτό ... πόσο μου έχει λείψει! Αλήθεια, αυτό μόνο... Να μη βιάζομαι, να μη με περιμένουν, να μη μιλάω, να μην εξηγώ, να μη νοιάζομαι. Να ΄ναι αρκετό να πατήσω ένα μικρό κόκκινο κουμπί μονάχα, για ν' ανάψει η φωτεινή επιγραφή και να μπορώ έτσι απλά, χωρίς άλλη εξήγηση, χωρίς άλλες κουβέντες, χωρίς κανένας να ρωτήσει κάτι. Πότε άλλωστε ρώτησε οδηγός γιατί θες να κατέβεις σ' αυτό το σημείο και όχι στο άλλο; Έτσι απλά... Τόσο απλά, με βήματα σταθερά και σίγουρα, να κατέβω.

Στάση.

Για να προλάβω να θάψω, επιτέλους, όλες αυτές τις λέξεις τις κοκαλωμένες που επιπλέουν γύρω μου. Να προλάβω να τις αποχαιρετήσω και να πω και δυο κουβέντες για καλό ταξίδι. Σε όλες αυτές τις λέξεις που πια είναι άδειες και τόσο μα τόσο ελαφριές. Αυτές που φαίνονταν βαριές και θυμωμένες, τώρα σα να συρρικνώθηκαν. Καμία αίγλη, καμία περηφάνια.. Κι έτσι μπορώ να τις πηγαινοφέρνω κατά βούληση. Ούτως ή άλλως καμιά σημασία δεν έχει η σειρά που είναι βαλμένες... όπως κι αν τις βάλεις νόημα κανένα δε βγάζουν για όσους μπορούν ακόμη να περηφανεύονται, πως έχουνε γαλάζιες γραμμές να μετράνε στο κορμί τους.

Να προλάβω να μετρήσω τις αλλαγές, να ψάξω να βρω ακριβώς πού χωράω σ' αυτή τη νέα τάξη των πραγμάτων. Δεν είναι αστεία λέξη η τάξη; Αλήθεια, «σε ποια τάξη πας;» «που είναι η τάξη σου;». Προσπάθησε να εξηγήσεις σ' ένα παιδί αυτό το περί νέας τάξης πραγμάτων... Προσπάθησε, σε προκαλώ! Ω πόσο είσαι αστεία! Να δω λοιπόν, τώρα που τακτοποιήθηκαν τα πράγματα και βρήκαν όλα θέσεις βολικές, αν, όταν πια σταματήσουν να ακούγονται οι νότες, αυτή που μένω όρθια είμαι τελικά εγώ.

Στάση.

I'm losing myself

My desire I can't have

No reason am I for

Link: http://www.youtube.com/watch?v=VCUtrLn42fc

Έλα να γράψουμε ένα παραμύθι, θες? Μην είσαι χαζό, δεν είναι ανάγκη να έχει δράκους και νεράιδες, δικό μας είναι, θα το φτιάξουμε όπως θέλουμε εμείς.. Μόνος περιορισμός να το γράψουμε μαζί.. Θα πάρουμε ένα μεγάλο λευκό χαρτόνι, εσύ θα φέρεις τις μπογιές κι εγώ τα πινέλα, θα φορέσουμε πρόχειρες φόρμες, θα σηκώσουμε τα μανίκια μας ψηλά, θ’ ανακατέψουμε τα χρώματά μας ώρα πολλή, μέχρι να γίνουν ένα, θα διαλέξουμε μεριές και θα ζωγραφίσουμε όμορφα γράμματα, θα γεμίσουμε πολλές σειρές με περιπέτειες, χαμόγελα, ταξίδια, μάχες και ήρωες, ώσπου κάπου εκεί στη μέση τα κεφάλια μας θα σκουντουφλήσουν και τα πινέλα μας θα συναντηθούν, θα μου πάρεις παγωτό και θα σου χαρίσω τις μουσικές μου, θα μαγειρέψεις μακαρόνια που δεν θα τρώγονται αλλά θα τα φάμε ούτως ή άλλως, θα κρατήσεις την κιθάρα μου και θα σε βοηθήσω να τοποθετήσεις τα χέρια σου σωστά, θα γελάσω με την αδεξιότητά σου και θα σε μάθω να παίζεις ένα μόνο τραγούδι, θ’ αγγίξω τυχαία το πρόσωπό σου και θα με κοιτάξεις μέσα στα μάτια, θ’ αρχίσει να βρέχει και θα βγω στο μπαλκόνι, θα στεγνώσεις τα μαλλιά μου με την πετσέτα σου και θα ζεστάνεις τα χέρια μου στα δικά σου, θα σου ψιθυρίσω ξένα λόγια γιατί τα δικά μου δεν θα ‘ναι ποτέ αρκετά και θα μου γράψεις ένα τραγούδι, θα ψάξουμε στον ουρανό και θα βαφτίσουμε ένα αστέρι δικό μας, θα φοράω τη μυρωδιά σου στο δέρμα μου και θα κρατάς τη γεύση μου στο στόμα σου, θα σου χαρίσω ένα παζλ που δεν θα φτιάξεις ποτέ και θα μου φέρεις ένα τριαντάφυλλο, θ’ αγαπήσεις τα σημάδια μου και θα λατρέψω τα χέρια σου, θα κρατήσουμε το πινέλο μαζί και θα συνεχίσεις να κρατάς το χέρι μου αφού γράψουμε τη λέξη “τέλος”. Για λίγο. Λοιπόν, θες?

Όχι, όχι, άσε στην άκρη τις αλήθειες, μόνο γι’ απόψε, ας τις ξεχάσουμε, ας παίξουμε ένα παιχνίδι, ας κάνουμε πως δεν υπάρχουν αλήθειες, πως δεν υπάρχει τίποτα πέρα από μας, ο κόσμος όλος τελειώνει σ’ αυτούς τους τοίχους˙ τι λες, θα παίξεις μαζί μου? Ναι, θυμάμαι τι έλεγα, δεν ήξερα τότε, έκανα λάθος, ναι, ναι, λάθος, υπερτιμημένο αγαθό η αλήθεια μάτια μου και το ψέμα ήταν πάντα τόσο παρεξηγημένο.. Δώσε μου ένα ψέμα να κρατηθώ και στ’ ορκίζομαι θα το πιστέψω ως το τέλος, θα το στολίσω όμορφα με πολύχρωμες κορδέλες και καπνό, θα το μεθύσω με κρασί και γέλια, έχω ανάγκη ένα ψέμα απόψε, μόνο ένα ψέμα ν’ αγκαλιάσω, ένα παραμυθένιο ψέμα… Κράτα με, χόρεψε με, άσε τη μουσική να ταξιδέψει τα βήματά μας, ψιθύρισέ μου πως είμαι όμορφη, κάνε με να πιστέψω πως δεν θα ‘θελες να βρίσκεσαι πουθενά αλλού, κοίταξέ με σαν να είμαι το μοναδικό πλάσμα που βλέπεις, μπορείς, το ‘χεις ξανακάνει, δεν θυμάσαι? Έλα, εξαπάτησέ με, σ’ αφήνω, θέλω να εξαπατηθώ, τίποτα δεν κρατάει για πάντα, σσσσςς, όχι, όχι, τέτοια λόγια απόψε, αυτή η νύχτα είναι για πάντα, για πάντα, κράτα τα χέρια μου να μη φοβάμαι, θυμάσαι που σου ‘λεγα πως δεν μπορώ ν’ ακολουθήσω το συνοδό μου στο χορό? Ψέματα έλεγα, να κοίτα, αφέθηκα κιόλας να με παρασύρεις, θα σ’ ακολουθήσω παντού, οδήγησέ με όπου θες, μόνο μείνε εδώ, μαζί μου, κράτα με αγκαλιά μέχρι να κοιμηθώ, διώξε μακριά αυτή τη νύχτα...

ribbons around the fumes, we ’ll be sleeping soon
ribbons around the fumes, we ’ll be sleeping soon
ribbons around… thοse fumes, alone.

Link: http://www.youtube.com/watch?v=4j_bZ3mJHHQ

Να έρθεις όταν εγώ δεν σε περιμένω... όταν θα έχω βγάλει την πανοπλία μου να ξαποστάσω από τις μάχες....

Να έρθεις και να με βρεις απροετοίμαστη... σαν ανοιξιάτικη μπόρα... δεν θα τρέξω να κρυφτώ... θα βγάλω τα ρούχα μου και θα σε αφήσω να με αγκαλιάσεις...

Να έρθεις σαν κόκκινο που κάτι ερωτεύτηκε από το γκρίζο μου...

Να έρθεις σαν όνειρο σε καλοκαιρινό μεσημεριάτικο ύπνο... να μου γυρίσεις τη ζωή ανάποδα και να αγαπήσω τις ραφές της....

Να έρθεις διεκδικώντας τα πάντα αλλά χωρίς να ζητήσεις τίποτα....

Να έρθεις σαν γιορτή...με μουσική, με γέλια, με μέθη... σπάζοντας ένα ποτήρι να κοπείς και να μου δώσεις να πιω από την πληγή σου....

Να έρθεις σαν νύχτα... με μυστήριο, με τη μοναξιά και τους εφιάλτες σου...

Να έρθεις όπως είσαι... χωρίς φτιασίδια και καμώματα... απλά φορώντας δυο σταγόνες από την αλήθεια σου στο λαιμό σου...

Να έρθεις χωρίς να ελπίζεις τίποτα.... αλλά έτοιμος να ρισκάρεις τα πάντα....

Να έρθεις όχι για να απολαύσεις την ηρεμία του λιμανιού... αλλά για να γευτείς τον κίνδυνο της τρικυμίας...

Να έρθεις γιατί ξέρεις πως δεν θα γινόταν αλλιώς.... να συναντηθούμε και να πιστέψω στη μοίρα....

Να έρθεις σαν ρήμα σε δεύτερο πρόσωπο που ψάχνει το υποκείμενό του...

Και ήρθες...

Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τα ονόματα. Ψάχνω να βρω τον ήχο που θ' αγκαλιάσει το σώμα σου, θέλω κάτι καινούριο, ξεχωριστό, θέλω κάτι για σένα και μόνο, δώρο. Ξέρω ότι υπάρχει, υπάρχει αυτή η μία λέξη, αυτός ο συνδυασμός φθόγγων που είναι εσύ, που κρύβεται στις γραμμές του προσώπου σου, που αγαπάει τη μουσική σου, που φυσά τον καπνό σου με τα μάτια κλειστά κι ονειρεύεται στο κρεβάτι σου, που γελάει με τη φωνή σου κι έπειτα κυκλώνει το κορμί μου και με φιλά στο λαιμό. Ξέρω, είμαι σίγουρη πως υπάρχει, αισθάνομαι την παρουσία της γύρω μου, δοκιμάζω ήχους αλλά η φωνή μου ακούγεται αστεία, ξένη, λάθος είναι, πολυακουσμένοι, πολυχρησιμοποιημένοι, σου στερούν εκείνο το πονηρό σου χαμόγελο και το βλέμμα σου το ευθύ που βουλιάζει το δικό μου, άραγε θα προλάβω να σε συναντήσω κλεισμένο σε μια λέξη? Θα καταφέρω να σ' αναγνωρίσω? Θέλω τόσο να τη βρω και να στη χαρίσω, να 'χεις κάτι από μένα όταν πια η κλεψύδρα θα μένει αδειανή, σύντομα, πόσο σύντομα, ο Νταλί ζωγραφίζει ρολόγια στον τοίχο μου για να μην το ξεχνάω. Δυο λέξεις άλλες κρατάω και στριφογυρίζω στο στόμα μου απόψε, άμυνες στήνω, πίσω από αγγίγματα και φιλιά απαλά κρύβομαι και το φόβο ξεγελάω. Για πόσο;

I want so much to open your eyes
Cause I need you to look into mine
Tell me that you'll open your eyes
Tell me that you'll open your eyes
Tell me that you'll open your eyes
Tell me that you'll open your eyes

Link: http://www.youtube.com/watch?v=MxLta7MpcQw

Όχι πολύ, μικρές ψιχάλες να ηλεκτρίζουν το κορμί μου, να οξύνουν τις αισθήσεις μου, να στέκονται στα μαλλιά μου και να διαχέουν τη μυρωδιά μου, να φοράω ένα άσπρο φουστάνι και να βουλιάζουν οι πατούσες μου στην άμμο, να μη σκέφτομαι, κουράστηκα πια να τα σκέφτομαι όλα πολύ, τίποτα δεν κέρδισα, να κατεβάσω το διακόπτη και να μείνω εδώ να κοιτάζω τη θάλασσα ανακατεμένη και άγρια να ξεσπάει το θυμό της στα βράχια, να φαίνεται πως χάνει τις μάχες, αλλά λίγο λίγο να διαβρώνει τα πάντα, να βρέχει τα πόδια μου και να γλύφει την άκρη απ' το φουστάνι μου, να μη με νοιάζει, όμως, γιατί, άλλωστε, τι μπορεί να σε πειράξει όταν ανασαίνεις αέρα φρέσκο, εξαγνισμένο απ' τη βροχή, το 'ξερες πως το πρώτο μηχάνημα που φυλάκισε τον αέρα φτιάχτηκε για να τον καθαρίσει με νερό? Οι απλές σκέψεις κρύβουν όλη τη σοφία του κόσμου, να πλύνεις τον αέρα με νερό, τι υπέροχα απλό, έτσι κι εγώ θα καθαρίσω την ψυχή μου απ' όλους τους λεκέδες, μόνο νερό χρειάζομαι, άντε και λίγο πράσινο σαπούνι, θα την απλώσω έπειτα στον ήλιο να στεγνώσει, ώστε να τη φορέσω λευκή και αστραφτερή για να πηγαίνει με το άσπρο μου φόρεμα, να καίει το δέρμα μου σαν να 'χω πυρετό και να 'ναι τα σύννεφα χαμηλά, ν' απλώσω το χέρι και να σκαρφαλώσω σε ένα, το πιο μικρό, δεν πειράζει που θα αφήσω πίσω το κάστρο μου, ούτως ή άλλως ήταν καμωμένο με άμμο, καλύτερα να μην είμαι εδώ να δω να το καταπίνει η θάλασσα, κι έτσι, χωρίς αποσκευές, ανάλαφρη, να ξεκινήσω το ταξίδι ακολουθώντας τη φορά του ανέμου.

Link: http://www.youtube.com/watch?v=hSGMjB3HbGM

Το πρωί έκανε ψύχρα, είχε αέρα.
Μου 'χε λείψει η αίσθηση του αέρα στο πρόσωπο,
στα μαλλιά μου. Κι ας μου τα χαλάει.
Τα κάνει να φαίνονται ατημέλητα.
Μου αρέσουν.
Κλείνω τα μάτια κι αφήνω να με διαπεράσει,
καθώς περπατάω.
Αφήνω να τον διαπεράσω.
Ατημέλητα να με μεταφέρει.

Άραγε από πού να πέρασε πριν;
Είναι αγγελιαφόρος.
Μεταφέρει λόγια πτερόεντα.
Κλείνω τα μάτια μήπως και τ' ακούσω ξανά.
Μεταφέρει και μυστικά και γρίφους
που δεν τα πήρε το ποτάμι.
Και κείνο το άρωμα από τις περασμένες μέρες
που χτυπάει την πόρτα της μνήμης απρόσδεκτα.
Το άρωμα από τα περασμένα πρόσωπα...
Από τα πτερόεντα πρόσωπα....
Ο αέρας το 'χε πάρει κι αυτό.

Le vent nous portera
Le vent nous portera
Ακούω αυτό το τραγούδι στον αέρα.
Ο αέρας θα το πάρει...
Le vent nous portera
Σαν παράκληση, σαν φόβος, σαν φθινόπωρο...
Ανοίγω τα μάτια και σαν να ΄ναι όλα μπροστά μου.
Και κείνο το ταξί που πάει στο διάστημα και
κείνο το χαλί το ιπτάμενο...
Πόσο τον ζηλεύω τον αέρα.
Ήταν πριν εκεί που θα ήθελα να είμαι...

Θα εξαφανιστούν όλα.
Από τον αέρα.
Και θα μείνουν ατημέλητα τα μαλλιά
μαζί με την καρδιά
ως πειστήρια ότι πέρασε από δω.
Tout disparatra
Μέχρι να τα ξαναεμφανίσει.

Link: http://www.youtube.com/watch?v=eUvApC0bwUk