Omatikaya

Αυτός ο κόσμος θα καταστραφεί. Αλλά όχι τώρα. Όχι το 2012. Το 2012 θα ξυπνήσει και πάλι η Αρχαία Φυλή, αυτή που πάντα άλλαζε τις τύχες αυτού του κόσμου...

Εικονογράφηση: Detail of Caravaggio The Seven Acts of Mercy 1607, Church of Pio Monte della Misericordia, Naples

Ένα από αυτά τα βράδια, προχτές ή αντίπροχθες, δεν θυμάμαι, είδα το όραμα αυτού του κόσμου που έσβηνε. Είδα τη γη και το ουρανό, που είχε πάρει χρώμα καφέ και γκρι. Είδα τα δέντρα που έπεφταν, γιατί δεν υπήρχε πια τίποτα για να τα θρέψει. Είδα τα πλοία που έγερναν στις προβλήτες, γιατί η θάλασσα αλλού είχε ανέβει και τα είχε πετάξει επάνω και αλλού είχε κατέβει και είχαν μείνει γερμένα στο πλάι να κρέμονται από τα παλαμάρια τους, που σάπιζαν με τον καιρό και έσπαγαν γκρεμίζοντάς τα στο βυθό που είχε αποκαλυφτεί. Είδα τις μεγάλες γέφυρες που γκρεμίζονταν και τα αυτοκίνητα που σκούριαζαν στη μέση του δρόμου. Είδα τα κτίρια που κατέρρεαν. Είδα τους λιγοστούς επιζήσαντες να περιπλανιώνται στις ερημιές χωρίς να γνωρίζουν ποιος θα ήταν ο τελευταίος , αυτός που με την τελευταία του πνοή θα έγραφε το τέλος του ανθρώπου. Είδα τον κόσμο που θα καταστρέψω για να τον φτιάξω πάλι από την αρχή.

Δεν μιλάω εγώ έτσι. Δεν είναι δικά μου αυτά τα λόγια. Είναι τα λόγια που γράφω μέσα από την αγωνία μου, αλλά δεν είναι δικά μου. Εγώ δεν μπορώ να τα γράψω αυτά. Είναι τα λόγια αυτού που με διαπερνά. Είναι τα λόγια αυτού που είναι τα πάντα. Εγώ δεν είμαι τίποτα.

Ήταν μεσημέρι όταν συναντηθήκαμε. Ο ήλιος είχε ανέβει και έκανε ζέστη καλοκαιρινή. Ώσπου να έρθει κάθισα και διάβασα την εφημερίδα μου καπνίζοντας ένα τσιγάρο και πίνοντας ένα διπλό εσπρέσο, χωρίς ζάχαρη. Ήρθε μετά από λίγο και παρήγγειλε κάτι παρόμοιο. Το μυαλό μου δεν ήταν εκεί. Μιλήσαμε κάμποση ώρα για δουλειές και μετά αλλάξαμε θέμα συζήτησης. «Έψαξα πολύ για όλα αυτά που έγραφες» μου είπε. «Ποια από αυτά που έγραφα εννοείς;» του είπα και παρά την αγωνία μου το μυαλό μου συγκεντρώθηκε στην κουβέντα μας. «Στα γράμματα, στους αριθμούς και στα ονόματα» μου είπε «γι αυτά έγραφες». Τον κοίταξα. «Και;» τον ρώτησα αρκετά παραξενεμένος. «Είναι τα διπλά χρόνια» μου είπε «αυτό είναι το μόνο που βρήκα για την ώρα». Τον κοίταξα όσο πιο διαπεραστικά μπορούσα. Πως το είχε βρει, έτσι εύκολα χωρίς να του δώσω κανένα στοιχείο, εκτός από τα γενέθλια της Σποράς μου. Από πού είχε έρθει, τι ζητούσε; Γιατί κάποιες συναντήσεις γίνονται, όταν γίνονται και όχι κάποια άλλη εποχή. Ποιο μυστικό συνδέει τις «συμπτώσεις»; Ποια κοινή μοίρα μας φέρνει κοντά; Το Σχέδιο. Πάντα πίσω απ’ όλα είναι το Σχέδιο. Αυτό που συνδέει τα πάντα και κάνει για μας τις πράξεις και τις «συμπτώσεις» κατανοητές, μόνο από το αποτέλεσμά τους. Δεν θα έπαιρνα απάντηση εκείνη την ώρα. Θα το άφηνα να κυλήσει. Να φτάσει μόνο του στο αποτέλεσμά του. Και το αποτέλεσμα το γνωρίζω, μόνο που αυτή τη νύχτα η αγωνία, θολώνει τη σκέψη μου, κάνει τα χέρια μου βαριά, γιατί αυτό το μέρος του Σχεδίου δεν μπορώ, ούτε να το κατανοήσω, ούτε και να το αλλάξω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω.

Θα περιμένω να ακούσω τη φωνή.

Τον είχα συναντήσει πριν από δυο περίπου μήνες, εκεί που στέκεται στην κατοικία του, νεκρός και ακίνητος για πάντα. Μου είχε πει για το Πριν. Μου είχε πει για το Μετά. Και μου είχε πει για τους Ανθρώπους. «Οι Άνθρωποι είναι αυτό που βλέπεις, μόνο για τον κόσμο των πέντε αισθήσεων» μου είχε πει « βλέπεις τα πράγματα με τους περιορισμούς της φύσης και γι αυτό καμιά φορά δεν μπορείς να δεις τι κινεί τα μυστικά νήματα από πίσω. Οι άνθρωποι έχουν τους περιορισμούς που επιβάλει το σώμα τους. Την πείνα, τον πόνο, την επιθυμία, το φόβο. Αυτά που τους κρατάνε εδώ και τους κάνουν να ξεχνάνε την προέλευση και τον προορισμό τους. Αλλά οι άνθρωποι δεν είναι μόνο αυτά. Είναι το Πνεύμα που φέρουν. Πίσω από τα πρόσωπα που βλέπεις κρύβονται Άγγελοι και Δαίμονες, Άγιοι και Προφήτες. Γι αυτό ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι κρύβεται πίσω από το πρόσωπο που συναντάς. Μόνο για κάποιες στιγμές και μόνο αν έχεις το Χάρισμα, μπορείς να δεις αυτό που κρύβεται από πίσω. Και πολλές φορές είναι αρκετό γι ν’ αλλάξει τον κόσμο. Τώρα είναι πάλι η στιγμή για να ξυπνήσει η Αρχαία Φυλή. Αυτή που ήρθε πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια και ξανάρθε πριν από πεντακόσια χρόνια. Αυτή που θα πάρει πάλι στα χέρια της τις μοίρες του κόσμου, γιατί ήδη ακούστηκε το κάλεσμα. Αυτή που θα αλλάξει το Χρόνο και θα δώσει τις καινούργιες Διαστάσεις. Το κάλεσμα θα το ακούσουν αυτοί που πρέπει να το ακούσουν. Και όταν το ακούσουν θα υπερβούν και πάλι την ανθρώπινη φύση τους. Θα γίνουν το καινούργιο είδος. Αυτό που θα ενώσει τους Άγγελους, τους Δαίμονες, τους Άγιους και τους Προφήτες. Και θα πάνε την μοίρα αυτού του κόσμου, πιο πέρα και πιο μακριά. Στα καινούργια του Πεπρωμένα. Και όταν ακούσεις το όνομα, θα θυμηθείς την Προέλευση και θα κατανοήσεις τον Προορισμό σου. Και θα τον ακολουθήσεις, όποιο κι αν είναι το τίμημα».

Όταν οι δείκτες έδειξαν ακριβώς δώδεκα, άκουσα και πάλι τη φωνή. Όπως το είχε υποσχεθεί.

Ένα από εκείνα τα βράδια θα σε πάω στη Σαγκράδα. Θα είναι αργά το βράδυ και θα είμαστε οι δυο μας. Θα σε πάω στη φωτισμένη της μεριά. Θα βγούμε έξω θα καθίσουμε στο πεζούλι και θα την κοιτάξουμε. Θα κάτσω δυο βήματα πάρα κει για να δεις καλά. Και θα δεις το όραμα του Αρχιτέκτονα. Θα δεις αυτό που δεν Ρωτάει και δεν Απαντάει, αλλά έχει όλες τις ερωτήσεις και όλες τις απαντήσεις. Θα δεις αυτό που είναι Ακίνητο και όμως Αεικίνητο. Θα δεις την Αρχή που δεν υπάρχει και το Τέλος που δεν υπάρχει. Και θα καταλάβεις γιατί όλα είναι Ένα. Θα δεις αυτό που δεν Υπάρχει, αλλά όμως Είναι.

Δεν θα καταλάβεις γιατί έφυγε, αλλά θα καταλάβεις ότι είναι μέσα σου και μέσα μου, γιατί αυτό είναι μέρος του Σχεδίου, που κανείς δεν μπορεί να αλλάξει. Και θα αρχίσεις να κινείσαι μπρος –πίσω στο χρόνο, γιατί δεν θα σε δεσμεύει πια η προηγούμενη αντίληψή σου. Εκεί θα μυηθείς. Εκείνο το βράδυ, στη φωτισμένη μεριά της Σαγκράδα. Εκεί που ζει το Σχέδιο του Αρχιτέκτονα.