Αλλαγή Φρουράς

Οι εξελίξεις στον Ολυμπιακό και αυτές που θα γίνουν αργά ή γρήγορα στον Παναθηναϊκό, δεν έχουν σχέση μόνο με το ποδόσφαιρο. Εντάσσονται στην συνολική αλλαγή του σκηνικού στην Ελλάδα.

Ποιο ήταν το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της φετινής ποδοσφαιρικής χρονιάς; Το ότι πήρε ο Παναθηναϊκός το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο; Όχι! Το ότι δεν το πήρε ο Ολυμπιακός; Ούτε κι αυτό! Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο λοιπόν της φετινής ποδοσφαιρικής χρονιάς ήταν το ότι δεν ακούστηκε καθόλου το γνωστό γέλιο του Σωκράτη Κόκκαλη. Εκείνο το χαρακτηριστικό «χο,χο,χο» που σημαίνει ότι όλα πάνε καλά , ανεξάρτητα από το τι νομίζουν όλοι οι άλλοι. Αυτό το «χο,χο,χο» είχε φέτος μετατραπεί σε κάτι σαν «ωχ,ωχ, ωχ» καθώς ο Ολυμπιακός έκανε το ένα στραβοπάτημα μετά το άλλο.

Ο Κόκκαλης μπορεί να μην είναι ο πιο έξυπνος άνθρωπος στον κόσμο, αλλά κάποιες βασικές έννοιες τις καταλαβαίνει. Όπως για παράδειγμα το που θα βρισκόταν σε μερικούς μήνες αν δεν είχε μεταβιβάσει τις μετοχές στο Βαγγέλη Μαρινάκη. Είναι φανερό ότι εδώ κι ένα χρόνο, ο Κόκκαλης δεν έχει την οικονομική ευχέρεια που είχε πριν, τουλάχιστον σε σχέση με το τι μπορεί να ξοδέψει για τον Ολυμπιακό. Και είναι βέβαια και η Ζήμενς. Σαν να μην έφταναν αυτά, για πρώτη φορά άρχισε να κάνει κεφαλαιώδη λάθη, στην προσπάθειά του να εξοικονομήσει χρήματα. Το ότι άφησε να του φύγει ο Λέτο, το ότι πούλησε τον Μπελούσι, το ότ δεν κράτησε τον Βαλβέρδε. Όλα αυτά όχι μόνο του κόστισαν πάρα πάνω, αλλά διέλυσαν και την ομάδα. Έτσι το τέλος της σχέσης του Κόκκαλη με τον Ολυμπιακό ήταν πια αναπότρεπτο. Με το ελάχιστο μπάτζετ που είχε για να ξοδέψει, μετά τις πρώτες αποτυχίες που θα ήταν κι αυτές νομοτελειακές, στο τέλος ήξερε πως οι οπαδοί του Ολυμπιακού θα τον έπαιρναν με τις ντομάτες. Τι κι αν κατέκτησε δώδεκα πρωταθλήματα τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια, τι κι αν ήταν ο πιο πετυχημένος, μάνατζερ- προπονητής- διαιτητής στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όταν η ομάδα δεν πάει καλά και όταν κυρίως υπήρχε ο Μαρινάκης, που όπως φαίνεται τα λεφτά του τρέχουν από τα μπατζάκια, στο τέλος θα κατέληγε να γίνει Τζίγκερ. Και αυτό ήταν που δεν ήθελε ο Κόκκαλης . Να γίνει Τζίγκερ. Έτσι παρά τα νάζια που έκανε για κάποιο καιρό, προσπαθώντας να βρει κάποια άλλη λύση, στο τέλος έκανε έγκαιρα για τον ίδιο , αλλά και για τον Ολυμπιακό αυτό που έπρεπε να κάνει. Αυτό δηλαδή θα έπρεπε να το είχε κάνει από πέρσι, αλλά με την γνωστή διανόηση που τον διακρίνει, δεν μπορούμε να έχουμε και μεγάλες απαιτήσεις.

Η ανάμιξη του Κόκκαλη με το ποδόσφαιρο, δεν ήταν μόνο ένα ποδοσφαιρικό γεγονός. Ήταν κυρίως ένα πολιτικό γεγονός. Για να είμαστε ακριβείς ο Κόκκαλης υπήρξε η πιο εμβληματική φιγούρα της περιόδου που τελείωσε, μέσα στην καταστροφή. Το αρχέτυπο του κρατικοδίαιτου επιχειρηματία, ο Κόκκαλης ενέπνεε κυρίως το φόβο και κατάφερε να φτάσει εκεί που έφτασε εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τις συνθήκες που επικράτησαν στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ας μην ασχοληθούμε με το πώς έβγαλε τα λεφτά που έβγαλε. Με τον τρόπο που έγιναν κάποιοι πολύ πλούσιοι στην Ελλάδα. Με τις σχέσεις δηλαδή που ανέπτυξε με το κράτος. Ήταν το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου, που δεν ήταν και η καλύτερη για την Ελλάδα. Ο Κόκκαλης μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα έξυπνος, αλλά είχε ένα μεγάλο προσόν. Ήταν Παίκτης. Και μάγκας. Αυτό δεν μπορεί να του το αρνηθεί κανείς. Τώρα όμως όλα αυτά έχουν φτάσει στο τέλος τους. Και όπως η είσοδος του Κόκκαλη στο ποδόσφαιρο ήταν πολιτικό γεγονός, έτσι και η έξοδός του είναι πάλι πολιτικό γεγονός γιατί καταδεικνύει το τέλος εποχής γι αυτή τη γενιά των επιχειρηματιών που τα τελευταία χρόνια απέκτησαν μεγαλύτερη πολιτική δύναμη και από τους καθαυτό πολιτικούς.

Η είσοδος του Βαγγέλη Μαρινάκη σ’ αυτό το χώρο, στη θέση του Κόκκαλη είναι κι αυτή πολιτικό γεγονός μια και αποτελεί έναν από τους βασικούς πόλους αναφοράς αυτής της νέας εποχής. Έχοντας ήδη εξασφαλίσει την είσοδό του στα μήντια με τη συμμετοχή του στο συγκρότημα Αλαφούζου, ο Βαγγέλης Μαρινάκης ίσως φιλοδοξεί να αποκτήσει κι αυτός αντίστοιχη πολιτική δύναμη με τον προκάτοχό του. Το ότι δεν έχει σχέσεις με τις προμήθειες του Δημοσίου είναι μια βασική διαφοροποίηση από τον προκάτοχό του. Το που θα καταλήξουν όλα αυτά θα το δούμε. Το σκηνικό όμως έχει αρχίσει να αλλάζει.

Ο Παναθηναϊκός ήταν ένας άλλος πόλος πολιτικής αναφοράς τα τελευταία τριάντα χρόνια. Η εμβέλεια του Γιάννη Βαρδινογιάννη όμως αποδείχτηκε όχι ισάξια με αυτή του θείου του Γιώργου Βαρδινογιάννη. Και ο τρόπος που εξαναγκάστηκε στην πολυμετοχικότητα είναι χαρακτηριστική των δυνατοτήτων του και της υπεροχής του Ανδρέα Βγενόπουλου. Τότε ήταν η εποχή και να αποχωρήσει οριστικά. Δεν το έκανε και έτσι βρέθηκε να είναι αυτός που για να στηριχτεί η δύναμη του Παναθηναϊκού θα έπρεπε ο ίδιος να βάζει όσα όλοι οι άλλοι μαζί και οι άλλοι να έχουν όλη τη δόξα και τα οφέλη. Αυτό κάπως ονομάζεται στη λαϊκή γλώσσα. Ο πληγωμένος εγωϊσμός και η ζήλεια τον έκαναν να αναζητήσει την χαμένη του εξουσία. Και φυσικά κάνει ένα ακόμη λάθος. Το βασικό του λάθος είναι ότι δεν μπορεί να χειριστεί την κατάσταση-αυτό δηλαδή που κατάλαβε ο Κόκκαλης έγκαιρα- και το δεύτερο επίσης βασικό του λάθος είναι ότι προσπαθεί να αντιμετωπίσει τον Βγενόπουλο που βρίσκεται πέντε κλάσεις πάρα πάνω σε ευστροφία. Το πιθανότερο είναι να παρακολουθήσουμε κάτι που θα μοιάζει και με τραγωδία και με κωμωδία. Στο τέλος θα αναγκαστεί να βάλει όλα τα λεφτά και στο πρώτο στραβοπάτημα θα τους έχει όλους εναντίον του. Τώρα πια όμως μια και αποφάσισε να παίξει, θα πρέπει να παίξει αυτό το δύσκολο παιχνίδι μέχρι το τέλος. Το αποτέλεσμα δεν χρειάζεται να το προβλέψουμε . Είναι ολοφάνερο.