Στο Δρόμο για την Καμπούλ

Αυτό που είχε πει ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης παλιότερα, ότι έχουμε γίνει Καμπούλ δεν έχει γίνει ακόμη πραγματικότητα. Αλλά είμαστε στο σωστό δρόμο.

Εικονογράφηση: George Grosz, Explosion, 1917

Εκείνο το πρωί στο λιμάνι του Πειραιά επαναλαμβανόταν το γνωστό πια σκηνικό. Κάποιο συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ με το γνωστό βαψομαλιά επικεφαλής είχαν πάλι αποκλείσει κάποια σημεία στο λιμάνι του Πειραιά. Η κήρυξη της εκδήλωσης ως παράνομης δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Τα 300-400 άτομα που συνήθως παίρνουν μέρος σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις ήταν και πάλι εκεί. Οι ταξιδιώτες που ήθελαν να φύγουν και δεν μπορούσαν κάποιες στιγμές διαπληκτίστηκαν μαζί τους, αλλά δεν σημειώθηκαν ακρότητες. Η αστυνομία που όφειλε να είναι εκεί, μετά την δικαστική απαγόρευση της εκδήλωσης ήταν και πάλι απούσα. Έτσι η όλη εκδήλωση εξελίχτηκε σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα του ΠΑΜΕ, που φέτος το καλοκαίρι έχει ως εξειδικευμένο στόχο για καταστροφή, τον τουρισμό, μια από τις ελάχιστες πηγές εισοδήματος που έχουν απομείνει. Και ως τώρα πετυχαίνει αξιοσημείωτα αποτελέσματα σε συνάρτηση με την οικονομική κρίση.

Εδώ και χρόνια οι δυο παρατάξεις που κυβερνούν την Ελλάδα, η «κεντροαριστερά» μέσω του Πασόκ και η «κεντροδεξιά» μέσω της Νέας Δημοκρατίας, έχουν πάρει μια πολιτική απόφαση. Να μην επεμβαίνουν σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις, όταν η σφραγίδα πίσω τους έχει «αριστερό» πρόσημο. Έτσι εξελίσσονται χωρίς την παρουσία της αστυνομίας οι καταστροφές στα εκπαιδευτικά ιδρύματα και σε άλλους χώρους, με αποτελέσματα που αν τα αθροίσουμε θα φτάσουμε σε ένα ικανοποιητικό αριθμό από τη μεριά των ζημιών. Η αιτία γνωστή. Το πολιτικό κόστος. Και οι πολιτικοί επαγγελματίες είναι. Το κύριο μέλημά τους είναι το πώς θα εκλεγούνε. Το όνειρο είναι κάποια στιγμή να μπορέσουν να γίνουν Υπουργοί. Και η απόλυτη καταξίωση έρχεται όταν πάρουν και κάποια γερή μίζα. Από την άλλη μεριά , όσοι υφίστανται τα αποτελέσματα της δήθεν αριστερής δράσης, που σκοπό δεν έχει άλλο από τη μεθοδική καταστροφή, οι φοιτητές που βλέπουν τους χώρους της μαθητείας τους να καταστρέφονται, οι οδηγοί που δεν μπορούν να πάνε στη δουλειά τους, όσι δεν μπορούν να ταξιδέψουν και αυτοί που βλέπουν τα καταστήματα και τις περιουσίες τους να καταστρέφονται, δεν μπορούν και δεν κάνουν τίποτε. Για πάρα πολλούς ιδίως για τους φοιτητές υπάρχει και μία λανθάνουσα ή πιο ενεργή συμπάθεια γι αυτού του είδους την αριστερή δράση. Κι έτσι αργά και μεθοδικά καταστρέφεται το ελληνικό σύμπαν, καθοδηγούμενο από τη δύναμη της αδράνειας.

Σ’ αυτή την περίπτωση όμως αναρωτιέται κανείς, γιατί να χρειαζόμαστε Υπουργεία Προστασίας του Πολίτη, Υπουργούς, Γραμματείς κλπ. Γιατί να πληρώνουμε τόσους μισθούς, αφού η προστασία του πολίτη δεν συμπεριλαμβάνει, την τήρηση της τάξης από παράνομες και καταστροφικές για τη Δημόσια περιουσία ενέργειες. Ας υπήρχαν μόνο κάποια αστυνομικά τμήματα να φρουρούν τις γειτονιές.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, που έχει μεγάλες επιτυχίες στο ενεργητικό του, αν και πολλές κατά τύχη, είχε μάλλον βιαστεί τότε να χαρακτηρίσει την Αθήνα Καμπούλ. Τώρα αντιμετωπίζει κι αυτός τα αποτελέσματα της αδράνειας, που αν το πάρουμε θεωρητικά, η βασική ευθύνη για την έκρηξη της βόμβας που σκότωσε τον άτυχο υπασπιστή του, τον άξιο Γ. Βασιλάκη, ανήκει βασικά στο ίδιο. Τα μέτρα ασφαλείας στο Υπουργείο του θα έπρεπε να είναι δική του ευθύνη. Αν δεν μπορεί να φυλάξει το «σπίτι» του, πως θα φυλάξει το δικό μας. Κι εδώ πάλι το βασικό στοιχείο είναι η δύναμη της αδράνειας με την οποία κινούνται τα πάντα στην Ελλάδα. Και αφού το θανατηφόρο δέμα κατάφερε να μπει σ’ αυτό το Υπουργείο, θεωρητικά θα μπορούσε να μπει οπουδήποτε. Και όσα μέτρα ασφαλείας ληφθούν τώρα, σε λίγο και πάλι θα αδρανήσουν. Όπως γίνεται με τα πάντα σ’ αυτή τη χώρα.

Από την άλλη μεριά είναι δύσκολο να σκεφθεί κανείς τη σκοπιμότητα αυτής της τρομοκρατικής ενέργειας, πέρα από το να εκθέσει τον ίδιο το Χρυσοχοΐδη και το Υπουργείο του. Ίσως να ήθελαν να του στείλουν και κάποιο μήνυμα, όπως είχαν κάνει και με τον Γιώργο Βουλγαράκη. Έχει σχέση με πολλά και μεγάλα συμφέροντα η δράση αυτού του Υπουργείου και μια απόφαση του Υπουργού θα μπορούσε να φέρει τα πάνω κάτω σε πολύ σημαντικά ζητήματα, όπως εκείνη η υπόθεση με τις υποκλοπές φερ’ ειπείν. Αν λοιπόν πρόκειται για κάποιο μήνυμα , όπως είναι και το πιθανότερο, τότε αυτό το μήνυμα έχει συγκεκριμένο αποδέκτη, τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, συγκεκριμένο νόημα, δηλαδή κάποιος θέλει να πει κάτι στον Χρυσοχοΐδη, του τύπου, «αν χρειαστεί μπορώ να φτάσω και μέχρι το σπίτι σου» και φυσικά συγκεκριμένο αποστολέα. Για να είναι όμως σαφές ένα τέτοιο μήνυμα, θα πρέπει ο αποδέκτης να μπορεί να κατανοήσει το νόημά του και τον αποστολέα του, για να ξέρει τι πρέπει να παραλείψει ή να μην ξεχάσει, αλλιώς δεν θα είχε νόημα. Δεν στέλνεις τέτοιο σοβαρό, πολύ σοβαρό μήνυμα, αν ο αποδέκτης δεν μπορεί να καταλάβει τι θέλεις να του πεις. Οπότε η συνέχεια αυτής της υπόθεσης πρέπει να αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αν και μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Αν δεν ξέρεις περί τίνος πρόκειται πως μπορείς να καταλάβεις αν κάτι έγινε ή δεν έγινε πάνω σε κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Ότι και νάναι όμως είναι κάτι πολύ σοβαρό.

Η δράση της προηγούμενης γενιάς τρομοκρατών, χαρακτηριζόταν και από κάποιο σεβασμό, στη ζωή των ανύποπτων πολιτών. Στόχο είχαν μόνο το στόχο τους και κοιτούσαν να αποφύγουν και τις παράπλευρες απώλειες. Η τότε τρομοκρατική δράση, σαν απώτερο στόχο είχε το στήσιμο και τον έλεγχο του τότε μεταπολιτευτικού σκηνικού. Προφανώς στην καινούργια φάση της η τρομοκρατίας, έχει σαν στόχο να στήσει το καινούργιο σκηνικό. Να υποδείξει δηλαδή ποιοι πρέπει να κάνουν στην άκρη για να έρθουν οι επόμενοι. Και για να πετύχει αυτό το σκοπό, δεν έχει και κανένα πρόβλημα με το πόσοι άτυχοι περαστικοί μπορεί να σκοτωθούν κατά λάθος. Είναι στο πνεύμα λιτότητας που απαιτεί η οικονομική συγκυρία. Με λιγότερο κόστος να πετυχαίνεις όσο το δυνατόν περισσότερα θύματα. Έτσι το κόστος ανά θύμα μειώνεται σημαντικά, πράγμα που συνάδει με το πνεύμα περικοπών στον δημόσιο τομέα, που έχει επιβάλει η προσφυγή μας στο ΔΝΤ.

Και έτσι όλοι εμείς μαζί έχουμε μπει στο δρόμο για την Καμπούλ. Δεν θα φτάσουμε ποτέ εκεί, αλλά κάποια απόσταση θα τη διανύσουμε.