Το μήνυμα

Μερικές φορές θα ήθελα να ξυπνήσω σήμερα, ενώ θα είχα γεννηθεί μόλις χθες

Εικονογράφηση: Woman with Mirror

Μ'αυτό το σώμα, μ'αυτήν την ηλικία, με καμία μνήμη.

Να σηκωθώ απ'το κρεβάτι και πλένοντας το νέο παλιό πρόσωπό μου μπροστά από τον καθρέφτη να προσπαθώ να επινοήσω τ'όνομά μου.

Να βάλω ύστερα τα παλιά κόκκινα παπούτσια για να τα περπατήσω πρώτη παλιά φορά βρίσκοντας ένα νέο παλιό περπάτημα.

Ν'ανοίξω την πόρτα κρατώντας ένα-πλην-μια-μπουκιά μπισκότο "Μιράντα" για πρωινό κι έχοντας την γεύση της καινούρια πρώτης μπουκιάς στο στόμα μου να πω "Ναι. Με κάνω για Μιράντα. Μιράντα Παπαδοπούλου. Σίγουρα.".

Και να μην σκεφτώ τίποτα. Να μην έχω να σκεφτώ τίποτα παλιό παλιό.

Μόνο να έχω να στεναχωρηθώ για την ορθοστασία των πινακίδων και την περιφρόνηση που δείχνει ο κόσμος στους λασποδιώκτες που είναι φυτρωμένοι και καταδικασμένοι δίπλα σε δρόμους χωρίς λάσπη.

Ω είναι τόσο όμορφοι και θλιμμένοι, που θα ήθελα να γεμίσω με λάσπη τα παπούτσια του κόσμου για να τους προσέξει και να ντραπεί να αφήσει τη λάσπη του αντικρύζοντάς τους πραγματικά. Στολίδια των πεζοδρομίων και των συννέφων. Αν ήταν φωσφοριζέ θα είχαν και πλάκα.

Η απώλεια της χρηστικής αξίας πραγμάτων είναι όπως η απώλεια της μνήμης. Ελευθερώνει.

Κι έτσι μια μέρα θα είναι σαν σήμερα μόνο που θα 'χα γεννηθεί μόλις χθες και δεν θα σκέφτομαι τίποτε άλλο παρά μόνο εκείνον τον όμορφο λασποδιώκτη έξω από το μεγάλο βιβλιοπωλείο στο κέντρο της Κέρκυρας.

Εκείνο το όμορφο νέο παλιό σημείο μου.

Link: http://www.youtube.com/watch?v=1a85FaR2nxc

Όσο μεγαλώνω καταλαβαίνω πως μια παράσταση είναι όλα... έχω ελπίδα πως πριν πέσει η αυλαία απογυμνώνεσαι, γυρνάς στο κοινό σου και δεν λες τίποτα απλά τους αφήνεις να δουν την αλήθεια σου... υιοθετούμε ρόλους που έχουμε φτιάξει για να καλύψουμε την ανεπάρκειά μας, την αδυναμία μας να φωνάξουμε αυτό που θέλουμε, την ανάγκη μας να γοητεύσουμε και να γοητευτούμε... βελτιώνεις τις τεχνικές σου με το πέρασμα του χρόνου, μαθαίνεις σιγά σιγά να προσαρμόζεις και το σώμα... επιτέλους σηκώνεις και το φρύδι που τόσα χρόνια δούλευες και αυτό το χαμόγελο -που πάντα ερασιτεχνικά άφηνες- πάει για όσκαρ... υποκρίνεσαι ότι δεν καταλαβαίνεις, υποκρίνεσαι ότι καταλαβαίνεις, ότι πιστεύεις, ότι πληγώνεσαι, ότι.... και το χειρότερο είναι πως ο ρόλος πια σε ξεπερνά, παίζει αυτός μαζί προσποιούμενός σε... σε ξεπέρασε και κυνηγάς να καταλάβεις ποιος στο διάολο είσαι... ο ήρωας ή ο συγγραφέας.... θα θελα κάποτε να γράψω ένα έργο με τίτλο «η ανάγκη της αποδοχής και η αυταπάτη, δύο συγκάτοικοι στο δυάρι της ύπαρξης»...

Και τι είναι η μουσική ; αναρωτήθηκε ο μικρός πρίγκηπας...

Η μουσική... απαντάει η αλεπού... η μουσική είναι η εξομολόγηση του ανθρώπου για όσα δεν πρόλαβε να ζήσει ή για όσα τα άφησε να φύγουν... είναι το δώρο των αγγέλλων στον άνθρωπο... είναι η ζωγραφική με ήχους.... είναι η ιστορία των ανθρώπων ειπωμένη από ένα παιδί.......

Πες μου κι άλλα μου αρέσει να ακούω γι αυτήν....

Υπάρχουν πολλά είδη.... η rock μουσική είναι η κραυγή των ανθρώπων τη στιγμή που ο χρόνος περνάει από πάνω τους... είναι μια γυναίκα την ώρα που γεννάει... είναι ο αέρας σε μια πόλη με κλειστά ξύλινα παράθυρα... είναι η μοναξιά του χωρισμού και τα ένστικτα του έρωτα..... είναι ένα τρένο που ξεκινάει για το πιο μεγάλο του ταξίδι... είναι το τελευταίο τσιγάρο ενός μελλοθάνατου... είναι το αίμα ενός νέου που θέλει να αλλάξει τον κόσμο... είναι το περπάτημα του λύκου ένα βράδυ με πανσέληνο....

Πες μου κι άλλα...

Υπάρχει η κλασσική μουσική.... αυτή είναι το χνάρι των εποχών σε ένα ανθρώπινο βλέμμα... είναι ένα ηλιοβασίλεμα που υποκλίνεται μπροστά σε ένα ζευγάρι... είναι η μουσική της θάλασσας.... είναι το κύκνειο άσμα κάποιου που δεν σπατάλησε κανένα από τα δώρα της ζωής.... είναι η ηρεμία της σελήνης.... είναι ένα σμήνος μέλισσες που κυνηγούν το λουλουδάτο φόρεμα της άνοιξης.... είναι ένας ανεκπλήρωτος έρωτας.... είναι μια ανοιξιάτικη μπόρα στην άνυδρη ζωή μιας πόλης.... είναι οι αρχαίες κολώνες του Παρθενώνα, το χαμόγελο της Μόνα Λίζα, ένα ποίημα της Σαπφούς....... είναι η θλίψη μιας γυναίκας που χτενίζει τα μακριά της μαλλιά λίγο πριν κοιμηθεί μόνη της....

Ναι....πες μου...

Υπάρχει και η jazz με τις αδελφές της...την blues, την soul, την ethnic... είναι το πρώτο φιλί ενός κοριτσιού.... μια φέτα καλοκαίρι στο πιάτο του χειμώνα... ένα ποδήλατο με έναν μύλο πάνω που σχίζει το χωματόδρομο... ένα χωράφι με ηλιοτρόπια... ο ιδρώτας ενός εργάτη σε φυτείες καπνού.... ένα ρούμι στην Αβάνα και ένα ουίσκι στο Chicago.... ένα παράνομο ζευγάρι πάνω σε ιδρωμένα σεντόνια ενός βρώμικου ξενοδοχείου... μια γυναίκα με μαύρα μακριά μαλλιά που ξεκουμπώνει αργά το φόρεμά της... ένα ψάθινο καπέλο που το έχει πάρει ο αέρας.... οι κόκκινες γόβες μιας χορεύτριας....

Είναι τόσο ωραία η μουσική.... σχεδόν τόσο ωραία όσο οι άνθρωποι....