Αδιέξοδο

Εικονογράφηση: Weeping Woman by Pablo Picasso (1937)

Όταν οι επιθυμίες δεν μπορούν να συναντηθούν με την πραγματικότητα, οι σκέψεις της καταλήγουν σε αδιέξοδο...

Μια κακομαθημένη νοσταλγία...

Μια κακομαθημένη νοσταλγία σκουντάει τη μορφή σου
αυτή τη σκονισμένη που κρύβεται κάτω απ'το μαξιλάρι μου τις νύχτες
με στάχτες και φωνές μου βραχνιασμένες στολισμένη
αγουροξυπνημένη και τσαλακωμένη,
δυσανασχέτησε που τη θυμήθηκα.
Πάει καιρός που πια δεν την ορίζεις
κι αναρωτιέμαι αν σου έμοιαζε ποτέ στ'αλήθεια,
μα αυτή η πεισματάρα νοσταλγία
παλεύει να την ξεμπλέξει από ένα όνειρο
που γεφυρώνει όλες του χρόνου τις χαράδρες
ανοιγοκλείνει πόρτες κλειδωμένες,
και σκανταλιάρικα προστάζει
αυτή την άγνωστή σου, μα πόσο όμορφη καρικατούρα
να μου μιλάει στο τώρα,
να υπάρχει όπως ποτέ δεν έζησε στ'αλήθεια.
Γι' αυτή την τόσο εξώφθαλμη ασυμφωνία
ανάμεσα σ'εκείνη και σ'εσένα
ποιος κουβαλάει άραγε την ενοχή, ο χρόνος ή ο νους μου
κι είναι αστείο, να ΄ναι αυτή ό,τι νοσταλγώ από 'σένα,
όλα όσα ούτε φαντάζεσαι πως κάποτε υπήρξες
μέσα σ'ένα γαλάζιο όνειρό μου.

Νοw playing: Soundtrack: Shigeru Umebayashi - Adagio, secret garden

Link: http://www.youtube.com/watch?v=0fV7L0SS3B0

Μα πάει η καρδιά ρηχά...

Μαντεύω στα τυφλά τα βήματα ενός χορού πρωτόμαθου, καινούριου, στήνω παγίδες φυλακίζω κάτι αδέσποτα αισθήματα που δε γνωρίζουν από συμφωνίες και κανόνες, υπάκουα περιορίζω τις αισθήσεις μου στους κόκκους άμμου που μετράνε τις δικές σου, κρατάω το φως κρυμμένο πίσω από βαριές κουρτίνες, ξέρω δε θέλεις να το δεις κι έτσι γελάω, χαμόγελα χαρίζω και φιλιά ψηφιακά, λέξεις δειλές και κρατημένα χάδια, μαθαίνω να αγγίζω δίχως βάρος, να αγκαλιάζω άυλα, να εξαφανίζομαι σα σαπουνόφουσκα δίχως ένα ίχνος αυτού που κάποτε υπήρξε, ψαλιδίζω τη χαρά μου να χωρέσει στο λίγο σου, όλα στη ζωή είναι θέμα προτεραιοτήτων, μικρά κομμάτια μου ξεφεύγουν, χτυπούν με βία σε σιωπές μετέωρες, λέξεις αδύναμες και μπερδεμένες, θέλω τόσο να δω κάτι που μοιάζει με έρωτα μα δεν τα καταφέρνω, καλύπτω μόνη τα κενά κι απομακρύνομαι, αφήνω απάτητο το χώρο σου, άλλωστε ψίχουλα δεν έχω, πίσω μου ν' αφήσω για να ξαναβρώ το δρόμο μου.

Μόνο λυπάμαι κάποτε κάτι κουβέντες απαλές μου που πνίγονται στη γέννα τους, θυσία απαραίτητη σ' αυτό το νέο παιχνίδι κι αυτή την ίδια την τρυφεράδα μου λυπάμαι, που με κοιτάζει τρομαγμένη απ' τη γωνιά της, έχει κρυφτεί, βλέπεις, να γλείψει τις πληγές της. Απ' τα δόντια μου.

Οι άντρες περνούν, μαμά,
τι θα κερδίσω αν φέρω κάποιον λίγο πιο κοντά?
Αφού περνούν, μαμά, κι αφήνουν ρέστα στην καρδιά
Οι άντρες περνούν, μαμά.

Νοw playing:

Link: http://www.youtube.com/watch?v=kJiyN5LetY8