Μια Ενδιαφέρουσα Χρονιά

Εικονογράφηση: www.vokrugsveta.ru

Η αλλαγή της ποδοσφαιρικής πραγματικότητας που μοιάζει να έγινε από το μαγικό ραβδί κάποιας καλής μάγισσας, μας φέρνει μπροστά στο πιο ενδιαφέρον πρωτάθλημα των τελευταίων ετών.

Στο τέλος της περισνής σαιζόν και λίγο πριν τελειώσει το Πρωτάθλημα, τα πράγματα δεν έδειχναν καθόλου καλά για τους τέσσερις συλλόγους, τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ και τον ΠΑΟΚ, τις ομάδες δηλαδή που πρωταγωνιστούν στο ελληνικό πρωτάθλημα. Στον Ολυμπιακό τα προβλήματα του Σωκράτη Κόκκαλη που φάνηκαν από την αρχή της σαιζόν με την απομάκρυνση του Βαλβέρδε και την πρόσληψη του Κετσπάγια, δεν έμοιαζαν να έχουν τέλος καθώς τα λάθη και οι αναποδιές κρατούσαν την ομάδα καθηλωμένη και τους οπαδούς να ψιθυρίζουν με δυσαρέσκεια. Στον Παναθηναϊκό που αν και από την αρχή φαινόταν ότι θα χτυπούσε δυνατά το πρωτάθλημα, οι ασυμφωνίες μεταξύ των μετόχων έμοιαζαν κάθε στιγμή έτοιμες να τινάξουν, ένα οικοδόμημα με γερά θεμέλια, στον αέρα. Στην ΑΕΚ τα διοικητικά και τα άλλα προβλήματα δεν έμοιαζαν να έχουν αρχή και τέλος και μόνο η παρουσία του Μπάγεβιτς, φαινόταν ικανή να εμποδίσει μια επερχόμενη διάλυση. Ο ΠΑΟΚ είχε κι αυτός τα δικά του προβλήματα, που ακόμη και όταν δεν έμοιαζαν τόσο έντονα, κάθε τόσο «απειλές» έμοιαζαν να εμφανίζονται στο ορίζοντα.

Και ξαφνικά όλα βρήκαν τη λύση τους ως διά μαγείας.

Στον Ολυμπιακό ο Σωκράτης Κόκκαλης, καταλαβαίνοντας ότι δεν είχε πια τις δυνξάμεις να τραβήξει μόνος του τον φορτίο, έκανε την καλύτερη κίνηση της καριέρας του και αυτήν που θα του εξασφαλίσει την υστεροφημία του. Παραμερίζοντας τους όποιους εγωϊσμούς και άλλες σκέψεις αποφάσισε να δώσει την πλειοψηφία των μετοχών στον Βαγγέλη Μαρινάκη, που από χρόνια φλέρταρε με την ιδέα και με μια συμφωνία που τους άφησε όλους ευχαριστημένους. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης με ένα γενναιόδωρο ντηλ απέδειξε από την αρχή, αλλά και από τις επόμενες κινήσεις του, όπως ήταν η απόκτηση κάποιων παικτών, αλλά κυρίως η πρόσληψη του Βαλβέρδε, ότι έχει σκοπό να φτιάξει μια ομάδα με μέλλον, πληρώνοντας ακριβά την καινούργια του αγάπη και βλέποντας σε βάθος χρόνου. Όλες οι κινήσεις του όμως είναι για την ώρα σοβαρές και σωστές. Το να αφήσει επίσης την πλήρη ευθύνη στον Βαλβέρδε είναι και αυτό ένδειξη σοβαρότητας.

Στην Παναθηναϊκό ο Γιάννης Βαρδινογιάννης, μετά από κάθε είδους περιπέτειες από τότε που εδώ και χρόνια ανέλαβε την ομάδα και με την εμπειρία της πολυμετοχικότητας που έλυσε, αλλά και δημιούργησε προβλήματα, αποφάσισε να πάρει και πάλι το παιχνίδι στα χέρια με σύμβουλο τις εμπειρίες όλης αυτής της περιόδου. Και δείχνει πως αυτές οι εμπειρίες τον έχουν κάνει σημαντικά σοφότερο. Η μόνη κίνηση που ξένισε λίγο ήταν η τοποθέτηση του Νίκου Κωνσταντόπουλου στη θέση του Προέδρου, αλλά αυτό δεν μπορεί να έχει επιπτώσεις στην πορεία της ομάδας. Η διατήρηση του Νίκου Νόπλια, στη θέση του προπονητή, ήταν κι αυτή μια σοβαρή κίνηση και μια αναγνώριση για τη σοβαρότητα με την οποία κινήθηκε ο Νιόπλιας από τότε που ανέλαβε τις τύχες τις ομάδας, κατακτώντας τελικά το νταμπλ.
Θα ήταν πολύ άδικο να απομακρυνθεί ο Νιόπλιας με αυτήν την παρακαταθήκη δουλειάς στην περσινή σαιζόν, που δείχνει να έχει μια καλύτερη συνέχεια στις ως τώρα φιλικές εμφανίσεις του Παναθηναϊκού. Αυτή τη στιγμή όλα δείχνουν πως ο Παναθηναϊκός στηρίζεται σε γερές επαγγελματικές βάσεις σε κάθε επίπεδο.

Η ΑΕΚ μοιάζει να σώθηκε σαν από θαύμα βρίσκοντας επιτέλους την διοικητική της ηρεμία μετά από χρόνια και έχοντας περάσει μια περίοδο που έμοιαζε να έχει φτάσει στα πρόθυρα της διάλυσης. Και θα πρέπει κανείς να αποδώσει αυτά που του αξίζουν στον Ντούσαν Μπάγεβιτς, που μέσα από άπειρες δυσκολίες κατάφερε, όχι μόνο να κρατήσει στην επιφάνεια ένα καράβι που έμοιαζε ακυβέρνητο, αλλά και να δημιουρήσει ένα ενδιαφέρον ποδοσφαιρικό σύνολο, παρ’ όλο που η ΑΕΚ δεν διαθέτει την οικονομική ευχέρεια του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ. Πρέπει να είναι κανείς πολύ κακόπιστος για να μην μπορεί να καταλάβει ότι η συμβο0λή του Μπάγεβιτς στην σωτηρία της ΑΕΚ ισοδυναμεί και με ένα μικρό θαύμα. Κι αυτό κάνει ακόμη πιο ακατανόητη της απαράδεκτη ενέργεια κάποιων πολύ λίγων οπαδών της να του επιτεθούν μετά το φιλικό ματς με την Καλλιθέα. Αλλά κάποιοι φίλαθλοι συνηθίσουν να κόβουν το κλαδί που κάθονται.

Στον ΠΑΟΚ τα προβλήματα δεν ήταν ούτε τόσο μεγάλα ούτε τόσο εμφανή. Αυτό όμως δεν σημαίνει και πως δεν υπήρχαν. Όπως φαίνεται όμως η διοίκηση από τον Θδωρή Ζαγοράκη και παρά το κάποιο διάστημα της αποτου, έχει δημιουργήσει κι εδώ μια σοβαρή υποδομή, που διακρίνεται στα περισσότερα παιχνίδια και στη συνοχή της ομάδας.

Έτσι λοιπό φαίνεται πως το πρωτάθλημα που άρχισε να έχει τις σωστές προϋποθέσεις για να εξελιχθεί σ’ ένα από τα πιο ενδιαφέροντα των τελευταίων ετών. Όσα έχουν γίνει ως τώρα δεν αρκούν βέβαια. Το ελληνικό πρωτάθλημα πρέπει να βρει τον τρόπο για να ξεφύγει και από τα νύχια του χουλιγκανισμού που το έχει φέρει στο χείλος της καταστροφής. Αυτό όμως δεν είναι καν θέμα των Προέδρων των ομάδων. Μπορεί να έχουν κι αυτοί την ευθύνη τους, αλλά σε τελική ανάλυση είναι θέμα επιπέδου πολιτισμού. Ας ελπίσουμε πως θα έρθει κάποια στιγμή η μέρα που θα μπορούμε να πηγαίνουμε χωρίς φόβο με τα παιδιά μας στο γήπεδο και ακόμη περισσότερο η στιγμή που οι φίλαθλοι των αντίπαλων ομάδων θα μπορούν να κάθονται δίπλα δίπλα. Ίσως αυτό το τελευταίο όμως να αποτελεί μακρινό όνειρο.
Θα γίνει όταν καταλάβουμε πως το ποδόσφαιρο είναι κυρίως ένα όμορφο παιχνίδι και μετά όλα τα άλλα…

H πρεμιέρα ωστόσο του πρωταθλήματος απέδειξε ότι πολύ συχνά η πράξη απέχει από τη θεωρία όσο και το ελληνικό ποδόσφαιρο, από το ποδόσφαιρο. Γιατί αυτό το θέαμα που εξακολουθούμε να βλέπουμε στα ελληνικά γήπεδα συνεχίζει να θυμίζει πρωταθλήματα ερασιτεχνικών ομάδων, αν το συγκρίνεις με τα πρωταθλήματα των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών. Η ισοπαλία του Παναθηναϊκού μέσα στη Λεωφόρο με την Ξάνθη και η ήττα του Ολυμπιακού από τον Ηρακλή στη Θεσσαλονίκη, που δημιουργούν εσωστρέφεια και στις δυο ομάδες από την πρώτη αγωνιστική, δίνουν καινούργιο ενδιαφέρον στον φετινό μαραθώνιο. Και ο μεν Βαγγέλης Μαρινάκης μάλλον θα πρέπει να έχει αρχίσει να αναρωτιέται, αν με τα εκατόν τόσα εκατομμύρια που έχει ξοδέψει μέχρι τώρα μήπως θα ήταν καλύτερη ιδέα να έχει αγοράσει ένα τάνκερ, ενώ ο Τζίγκερ με τη σειρά του θα αναρωτιέται, αν ήταν η κατάλληλη εποχή να γίνει αποφασιστικός. Τώρα όμως έχουν μπει και οι δυο στο χορό και αναγκαστικά θα χορέψουν. Έτσι με το ξεκίνημα του πρωταθλήματος εκείνο που θα μπορούσαμε να πούμε είναι το ότι αν υπάρχει κάποιος σίγουρα κερδισμένος, αυτός δεν είναι άλλος από τον Σωκράτη Κόκκαλη, που απαλλαγμένος πια από όλα αυτά μπορεί να ξαναβρεί το χαρακτηριστικό «χο,χο,χο» του…