Στιγμιότυπα μοναξιάς... Η πάλη

Η πάλη

Χρόνια τώρα παλεύω με τον εαυτό μου... Με τους δαίμονες μου, που έχουν στοιχειώσει την ζωή και τα όνειρα μου... Δεν έχω καταφέρει ακόμα να τους ξορκίσω... Ίσως δεν θέλω τελικά, ίσως έχω αποδεχτεί ότι μόνο εκείνους έχω για συντροφιά, τα κρύα βράδια που μένω μόνη με τις σκέψεις μου... Κανέναν δεν έχω αφήσει να με πλησιάσει τόσα χρόνια...

Μόνο καμιά φορά θυμάμαι τις κουβέντες του πατέρα μου... "Σ' αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο... Μην τους ακούσεις ότι κ αν σου πουν.." και εκείνο το αδύναμο φιλί στο χέρι μου, που άγγιξε τα μύχια της ψυχής μου.. Και είναι εκείνες οι στιγμές, που μου επιτρέπω να δακρύσω... Για να ζεστάνω λίγο την καρδιά μου... Και να αισθανθώ την παρουσία του κοντά μου...

Υπήρξαν άνθρωποι που προσπάθησαν, τουλάχιστον έτσι φάνηκε στην αρχή, να ανοίξουν διάπλατα τις χαραμάδες που είχα αφήσει για επικοινωνία με τον έξω κόσμο...

Όμως πάντα υπάρχει η ιδιοτέλεια.. Πάντα υπάρχει κάποιος ή κάτι που είναι πριν από μένα... Και τότε επιστρέφω στον πέτρινο πύργο μου και σπάω κομμάτια από τα τείχη του και χτίζω την καρδιά μου... Για να μην υπάρξει άλλη χαραμάδα και πληγωθεί...

Τις στιγμές εκείνες είναι που σκέφτομαι "Που φταίω;"... Καμιά φορά είμαι πολύ ειλικρινής και μου απαντάω... Μου λέω ότι δεν μπορώ να ζητάω τα πάντα όταν εγώ δίνω αποσπασματικά τον εαυτό μου.. Άλλες πάλι, βάζω τα κλάματα και παρατάω την προσπάθεια.. Υπάρχουν όμως και εκείνες που χαμογελάω, κοιτάω την μορφή μου στον καθρέφτη και βλέπω την ψυχή μου... Και αισθάνομαι καλά με τις πληγές μου, χαίρομαι κιόλας... Γιατί σκέφτομαι ότι κάτι κέρδισα... Και ρίχνω πάλι τα τείχη και αισθάνομαι άνθρωπος!

Από εκείνους τους καθημερινούς ανθρώπους, που μπορούν να αισθανθούν ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, μια κουβέντα... Και έχουν την δύναμη να διαβάσουν πίσω από όλα αυτά την ανθρώπινη επαφή...

Εκείνες τις φορές με λατρεύω! Βάζω πρώτη και ξεκινάω την περιπλάνηση στη ζωή και στα όνειρά μου!

Τις φορές που η ειλικρίνεια μου βρίσκεται σε όλο της το μεγαλείο, ευχαριστώ και τους ανθρώπους που με έκαναν να σκέφτομαι έτσι...

Όσους με πλήγωσαν, όσους μ' αγάπησαν, όσους με μίσησαν, όσους προσπάθησαν να με αλλάξουν... Αλλά περισσότερο εκείνους που με έκαναν να αισθανθώ την δύναμη της ψυχής τους... Και από το ξάφνιασμα ξανακοίταγα κατάματα τον κόσμο...

Now playing: Moby - Why does my heart feel so bad?

Link: http://www.youtube.com/watch?v=dBCkoDJkIOc

Στιγμιότυπα μοναξιάς...

Είναι κάποιες εικόνες που τις ταυτίζω με την απόλυτη μοναξιά...

υπάρχουν αντικείμενα, καταστάσεις, πρόσωπα,

ρόλοι που είναι κόντρα στη φύση τους

να είναι μόνα τους....

χωρίς το συμπλήρωμά τους

Ένα παγκάκι που δεν κάθεται κανείς...

Μία γιορτή που κανένας προσκεκλημένος δεν ήρθε....

Ένα λούνα παρκ χωρίς παιδιά...

Ένας καλλιτέχνης χωρίς το κοινό από κάτω....

Ένα σ’αγαπῶ χωρίς περισπωμένη....

Μια γυναίκα χωρίς εραστή....

Ένας κλόουν χωρίς το θλιμμένο βλέμμα του...

Δύο μαύρα μάτια χωρίς πόθο...

Μια ερωτική επιστολή χωρίς έναν στίχο...

Οι ράγες χωρίς το τρένο τους ...

Ένα παράθυρο χωρίς θέα...

Μία βάρκα παροπλισμένη...

'Ενα τζάκι χωρίς φωτιά...

Μία φωτογραφική μηχανή χωρίς τον φωτογράφο....

Μία ερωτική πράξη χωρίς αρχέγονο ένστικτο....

Μια μαριονέτα χωρίς τα σχοινιά της....

Μια άνοιξη χωρίς έρωτα...

Ενας έρωτας χωρίς την οδύνη της απώλειας...

Now playing: Διάφανα Κρίνα-Έγινε η απώλεια συνήθειά μας

Link: http://www.youtube.com/watch?v=lZjyYyNrXZo