Το Μετέωρο Βήμα της Νέα Δημοκρατίας

Καθώς οι εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης πλησιάζουν η Νέα Δημοκρατία, βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της πορείας της από τότε που ιδρύθηκε

Εικονογράφηση: Painting by Penelope Przekop

Λίγο πριν από τις εκλογές για την ανάδειξη νέου αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία, όταν ο Κώστας Καραμανλής παραιτήθηκε από την αρχηγία του κόμματος, μετά την συντριπτική ήττα από το Πασόκ, όλα έδειχναν στην αρχή ξεκάθαρα. Η Ντόρα Μπακογιάννη με μια μακρά πορεία στο κόμμα, κόρη του πρώην Πρωθυπουργού Κώστα Μητσοτάκη, έμοιαζε με το αδιαφιλονίκητο φαβορί. Πολύ γρήγορα όμως θα αποκάλυπτε ότι είχε και πολλούς εχθρούς, που κυρίως από τα ερτζιανά, δηλαδή τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, εξαπέλυαν δολοφονικά βέλη εναντίον της. Έτσι σταδιακά και για μεγάλη έκπληξη πολλών το κλίμα σιγά σιγά ανετράπη. Ο Αντώνης Σαμαράς που μετά την κόντρα του με τον Μητσοτάκη και την πτώση της Νέας Δημοκρατίας που πολλοί του καταλόγισαν, έχοντας μείνει για χρόνια εκτός σκηνικού και έχοντας μόλις λίγους μήνες πριν αναλάβει το Υπουργείο Πολιτισμού, δεν έδειχνε στη αρχή να έχει τα φόντα για την κατάκτηση της αρχηγίας. Με την βοήθεια του Δημήτρη Αβραμόπουλου, που κι αυτός κάποια στιγμή είχε στρέψει την πλάτη του στη Νεα Δημοκρατία και με ένα πολύ γερό φίνις κατάφερε τελικά να κερδίσει. Για μεγάλη έκπληξη πολλών εντός και εκτός κόμματος. Για πολλούς αυτό φάνηκε πως θα ήταν το τέλος των προβλημάτων. Κάποιοι άλλοι όμως που βλέπουν λίγο μακρύτερα μπορούσαν να καταλάβουν πως τα προβλήματα μόλις άρχιζαν. Και όποιοι είχαν τυχόν αμφιβολίες θα αρκούσε να δουν το ύφος της Ντόρας Μπακογιάννη στο συνέδριο του κόμματος, για να καταλάβουν ότι η μακρόσυρτη κρίση, που όπως φαίνεται θα ταλαιπωρεί τη Νέα Δημοκρατία για πολύ καιρό ακόμη και με άδηλο το τελικό αποτέλεσμα, δεν γύρευε παρά μόνο μια αφορμή για να ξεσπάσει.

Η ψηφοφορία για το περίφημο Μνημόνιο ήταν και αιτία και αφορμή αφ’ εαυτού, αλλά και με βαθύτερη ακόμη αιτία το γεγονός ότι η Ντόρα θα ήταν αδύνατον να συνυπάρξει στο ίδιο κόμμα, με τον Αντώνη Σαμαρά και εκείνον στη θέση του αρχηγού. Το αίμα νερό δεν γίνεται.

Η επικείμενη διαγραφή της ήταν και άμεση, αλλά και αναμενόμενη. Όπως και η προαναγγελία της για την ίδρυση καινούργιου κόμματος, που όπως φαίνεται δεν θα αργήσει.

Η πρόσφατη διαγραφή του πρώην Υπουργού Μαρκαντωνάκη, δεν είναι παρά μόνο ένα κεφάλαιο από αυτά που όπως φαίνεται θα ακολουθήσουν. Πολλοί θα νομίσουν πως όσα θα ακολουθήσουν δεν θα αποτελούν παρά μόνο μια μάχη φθοράς ανάμεσα σε δυο αντιπάλους, την Ντόρα Μπακογιάννη και τον Αντώνη Σαμαρά. Κάνουν λάθος. Το πρόβλημα πηγαίνει πιο βαθειά και αυτό είναι που θα πρέπει να προσέξουν όλοι. Πηγαίνει κατ’ ευθείαν στους ίδιους τους οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας και έχει να κάνει με το ποιος εκφράζει τι στη Νέα Δημοκρατία, όπως και με το τι εκφράζει η ίδια η Νέα Δημοκρατία. Το πρόβλημα για τον Αντώνη Σαμαρά, που την στιγμή που ψηφίστηκε έμοιαζε η ιδανική λύση, για να αποποιηθεί η Νέα Δημοκρατία το πρόσφατο κυβερνητικό παρελθόν της, θα τον ακολουθήσει για πολύ καιρό και σε κάποιο σημείο θα καθορίσει το μέλλον του. Γιατί παρ’ όλη την ευρεία και αδιαμφισβήτητη νίκη του και κρίνοντας τελείως αποστασιοποιημένα και χωρίς καμιά διάθεση προτίμησης, εκείνο που κανείς μπορεί να διαπιστώσει, είναι ότι ο Αντώνης Σαμαράς με κάποιο τρόπο που μοιάζει και λίγο μεταφυσικός, δείχνει ακόμη να αποτελεί ξένο σώμα, στο χώρο του οποίου ηγείται. Είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς τι μπορεί να φταίει. Το πρακτικό και λογικό είναι να υποθέσει κανείς, ότι η αιτία γι αυτήν την αύρα που συνοδεύει τον Σαμαρά, έχει να κάνει με την κόντρα του με τον Μητσοτάκη, με τη δημιουργία της Πολιτικής Άνοιξης-που δεν κατάφερε ποτέ να δικαιολογήσει το τίτλο της. Ίσως όλο αυτό το παρελθόν-τι ίσως δηλαδή αυτό είναι βέβαιο- αυτό το παρελθόν έχει γίνει μέρος της ύπαρξης του Αντώνη Σαμαρά και έχει διαμορφώσει τον άνθρωπο που σήμερα βρίσκεται στο τιμόνι της Νέας Δημοκρατίας. Το κακό για τον ίδιο είναι ότι αυτό, με κάποιο εκπέμπεται, από τον ίδιο όπου σταθεί και όπου βρεθεί. Το αποτέλεσμα είναι ότι ακόμη ο Αντώνης Σαμαράς δεν πείθει για το ότι είναι αυτό που είναι, ίσως γιατί δεν είναι ακόμη πεπεισμένος και ο ίδιος. Αυτό όμως είναι ένα πρόβλημα, που μόνο ο ίδιος μπορεί να το συζητήσει με τον εαυτό του. Αν μπορέσει να βρει τη λύση , ίσως και να μπορέσει να κερδίσει το παιχνίδι. Αν όμως δεν πείσει πρώτα απ’ όλα τον εαυτό του, τότε ο δρόμος θα έχει πολλές δυσκολίες.

Από την άλλη μεριά η Ντόρα Μπακογιάννη, χωρίς κόμμα, χωρίς στελέχη ακόμη-αν και βρίσκεται στην πορεία της αναζήτησής της και θεωρητικά χωρίς οπαδούς καταγεγραμμένους στην νέα της πορεία, το μόνο πρακτικό ατού που έχει, είναι το 40% που τη ψήφησε στην εσωκομματική μάχη με τον Αντώνη Σαμαρά. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θα ψήφιζαν απαραίτητα και το κόμμα της. Σε αντίθεση όμως με τον Αντώνη Σαμαρά, η Ντόρα Μπακογιάννη δείχνει απολύτως πεπεισμένη, ότι αυτή είναι η νόμιμη διάδοχος του χώρου. Όχι ίσως της Νέας Δημοκρατίας, αλλά του λεγόμενου κεντροδεξιού χώρου. Επίσης σε αντίθεση με το για πρώτη φορά κατσουφιασμένο εαυτό της- κάτι που είδαμε για πρώτη φορά στα τόσα χρόνια της πολιτικής της πορείας- από τη στιγμή της διαγραφής της και μετά έχει ξαναγίνει και πάλι ο εαυτός της.

Είναι δύσκολο να προβλέψουμε, το πώς θα εξελιχθούν όλα αυτά, γιατί όπως είπαμε κινούνται όχι μόνο με πολιτικά κριτήρια, αλλά κυρίως πέρα από το χώρο της πολιτικής λογικής. Ούτε και μπορούμε να προβλέψουμε αν θα εξελιχθούν σε μάχη και τελικά σε πόλεμο, αν και κρίνοντας μόνο με τη διαίσθησή μας, όχι την πολιτική, αλλά την γενική διαίσθηση, μάλλον κάτι τέτοιο πρόκειται να γίνει. Θα υπάρξουν ίσως και άλλες εξελίξεις μέχρι την ώρα των εκλογών το Οκτώβρη και αυτά θα τα δούμε. Το μόνο σίγουρο μέχρι στιγμής είναι ο τίτλος μας. Το βήμα της Νέας Δημοκρατίας είναι αυτή τη στιγμή μετέωρο. Αλλά και τι δεν είναι μετέωρο αυτή την εποχή...