Plexus

Αυτό που θα έπρεπε να προστατεύουμε, ο πυρήνας της ζωής μας, δεν είναι ορατός, όπως δεν είναι και ο πυρήνας της σωτηρίας μας.

Εικονογράφηση: Solar Plexus

Αυτό το καλοκαίρι οι διακοπές μου δεν ήταν μεγάλες. Ήταν μικρές. Μόνο λίγες μέρες, σ’ ένα νησί που δεν είχα ξαναπάει και που ούτε καν πρόλαβα να το γνωρίσω. Είχα άλλα πράγματα στο μυαλό μου, άλλα προβλήματα, που τώρα πια μου φαίνονται τόσο μακρινά, που είναι σαν να τα έζησα σε κάποια άλλη ζωή. Έπρεπε να γυρίσω και να μείνω στην Αθήνα, για λόγους που δεν ήταν στην επιλογή μου. Κι έτσι έμεινα εκεί αυτό τον ζεστό, χωρίς κινήσεις Αύγουστο.

Είχα αλλού όμως το μυαλό μου και παρά τη ζέστη και τον ήλιο που έλαμπε στον ουρανό, δεν μπόρεσα να διακρίνω τα σύννεφα που είχαν αρχίσει να μαζεύονται. Η άλλη μας αίσθηση, αυτή που είναι τόσο αχνή ώστε δύσκολα την διακρίνουμε κάτω από τη δύναμη της πραγματικότητας, ξέρει πάντα τα μελλούμενα, κάπου μας τα ψιθυρίζει, αλλά δεν έχουμε πάντα την ικανότητα να τα αντιληφθούμε. Δεν ήμουν προσεκτικός και πάνω απ’ όλα είχα ξεχάσει κάτι πολύ σημαντικό. Έχοντας αλλού το νου μου είχα ξεχάσει την σπασμένη μου χορδή που παλλόταν στον αέρα, έναν εν δυνάμει κίνδυνο, που κάποια στιγμή, τυχαία, από σύμπτωση ή από Σχέδιο θα μπορούσε να με χτυπήσει καίρια. Δεν την είδα, δεν είδα τη γιγαντιαία της τροχιά στο αέρα, δεν τη είδα να κατεβαίνει από τον ουρανό. Την κατάλαβα μόνο όταν καρφώθηκε με δύναμη στο ηλιακό μου πλέγμα. Και η ζωή μου μπήκε σε καινούργια τροχιά.

Το ηλιακό μας πλέγμα, δεν είναι κάτι συγκεκριμένο, δεν είναι κάτι που μπορούμε να το ορίσουμε , ή να το ελέγξουμε. Είναι μια «θεωρητική» περιοχή, στο στέρνο μας, δεν είναι ένα όργανο, που μπορούμε να το ελέγξουμε και να δούμε από τι πάσχει. Είναι όμως το κέντρο της ύπαρξής μας. Αυτή που μας συνδέει με το παρελθόν και το μέλλον μας και αυτή που μας ενώνει με το Αιώνιο που είναι εκτός του κόσμου τούτου.

Όλα τα φαινόμενα της φυσικής μας ύπαρξης, εκτός από εκείνα που οφείλονται σε ατυχήματα, όλα ακόμη και εκείνα που ακολουθούν τις γενετικές μας καταβολές, συνδέονται με τρόπο νομοτελειακό, με την κατάσταση του ηλιακού πλέγματος. Αν το ηλιακό μας πλέγμα είναι στην κατάσταση που πρέπει, τίποτα δεν μπορεί να μας αγγίξει.

Ο κόσμος των τριών διαστάσεων και των πέντε αισθήσεων, αυτός ο τόσο φευγαλέος κόσμος, που μοιάζει τόσο μόνιμος όσο διαρκεί, μας φέρνει συνεχώς μπροστά στα φαινόμενα που δοκιμάζουν την αντοχή και τη δύναμή μας. Ένας θάνατος αγαπημένου προσώπου, μια αξεπέραστα δύσκολη οικονομική κατάσταση, ένας χωρισμός, ή μία σχέση που μας σκλαβώνει και οι άλλες αμέτρητες παγίδες και αδιέξοδα που δημιουργεί η ζωή, είναι φαινόμενα πραγματικά γι αυτή τη ζωή, αλλά δαιμονικά αν τα κοιτάξουμε από άλλη οπτική γωνία. Οι δυσκολίες μας όποιες κι αν είναι αυτές, όπως και οι τρόποι της σωτηρίας μας, δεν είναι παρά η ρεαλιστική μορφή για τους δαίμονες και τους αγγέλους, που κατοικούν στο Μεσοδιάστημα, εκεί που μαίνεται ο ατέλειωτος πόλεμος ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό. Αυτές οι πιέσεις οι τόσο ρεαλιστικές, που όμως δεν είναι αυτό που φαίνονται, έρχονται αντιμέτωπες με την προσωπική μας δύναμη. Είναι ένας πόλεμος που τον διεξάγουμε συνέχεια, αλλά που συνήθως δεν καταλαβαίνουμε περί τίνος πρόκειται, μια και η εκτυφλωτική πραγματικότητα, θαμπώνει την εσωτερική μας αντίληψη. Και σ’ αυτές τις συνεχόμενες μάχες, αυτού του ατέλειωτου πολέμου, άλλες φορές κερδίζουμε και άλλες φορές χάνουμε. Οι πληγές μας, από τις μάχες μας, τα τραύματά μας τα υφίσταται , πρώτα το ηλιακό μας πλέγμα. Εκεί καταγράφονται οι απώλειές μας, εκεί μετριέται η δύναμη και η αδυναμία μας. Και όταν το ηλιακό μας πλέγμα πληγωθεί, τότε αντιδρά και συστέλλεται, όπως κάποιες ανεμώνες της θάλασσας, όταν κάποιος κίνδυνος τις πλησιάσει.

Και αυτή τη συστολή στο ηλιακό πλέγμα, αυτήν την αντίδραση στο πλήγμα που δεχτήκαμε, είναι το πρώτο που αισθανόμαστε, όταν ξυπνάμε το πρωί και είναι μία αίσθηση που κανείς δεν μπορεί να την λαθέψει. Και από αυτό το τόσο αισθητό δείγμα, μπορεί να είμαστε σίγουροι πως για κάποιο διάστημα μικρό ή μεγάλο, η ζωή μας δεν θα είναι πια η ίδια μέχρι να καταφέρουμε να επουλώσουμε το τραύμα μας.

Σε άλλον θα πειραχτεί, εκείνο ή το άλλο όργανο, σε άλλον θα σκοτεινιάσει ο ουρανός. Ο καθ’ ένας θα βιώσει την πληγή του με τον δικό του τρόπο. Και μέσα από την πληγή του θα αναζητήσει και πάλι τη σύνδεσή του με το Αιώνιο. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην θεραπεύεται, δεν υπάρχει τίποτα που να είναι Αδύνατο.

Είναι εποχή με μεγάλες και ασυνήθιστες, κοσμογονικές μεταβολές. Και την πίεση θα την αισθανθούμε όλοι μας , άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο. Είναι οι εξισώσεις που δεν έχουν λύσεις , είναι οι πορείες που δεν έχουν κατεύθυνση και δεν μπορούμε να δούμε το τέλος τους. Θα γίνουν εκρήξεις που θα φέρουν αλλαγές και θα δημιουργήσουν το καινούργιο. Το Σχέδιο που ρυθμίζει τα πάντα, το Μεγάλο Σχέδιο θα φέρει το Αύριο. Και το Αιώνιο θα παρατηρεί τις κινήσεις που θα κάνουμε μέσα στην μεγάλη αγκαλιά του με την αστείρευτη φροντίδα του για τους πάσχοντες…