Η Περίπτωση του Κατάρ

Μετά το Ισραήλ, το Κατάρ ετοιμάζεται και αυτό για τις επενδύσεις του στην Ελλάδα.

Εικονογράφηση: http://2.bp.blogspot.com

Σκυμμένοι μπροστά στα έγγραφα που ήταν μπροστά τους ο Χάρης Παμπούκης, υπεύθυνος για τις επενδύσεις από το εξωτερικό και ο ομόλογός του από το Κατάρ υπέγραφαν το Μνημόνιο συνεργασίας που προβλέπει την διάθεση των δύο μερών για επενδύσεις στο τομέα του τουρισμού, των κατασκευών και της ενέργειας ύψους περίπου 5 δις. Λίγο πιο πίσω ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Εμίρης του Κατάρ, ένας σκουρόχρωμος παχουλός κύριος, έκαναν όρθιοι μια μικρή συζήτηση, πιθανόν και γι αυτό το θέμα. Από την προηγούμενη κιόλας μέρα τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης είχαν αρχίσει να αναφέρονται σ’ αυτό ο Μνημόνιο, που σύμφωνα με τις πληροφορίες, αναφέρεται κυρίως στην παραχώρηση ή στην πώληση ενός 15%, του χώρου του παλιού αεροδρομίου του Ελληνικού, για να χτιστούν Ξενοδοχεία, οικείες πολυτελούς κατασκευής, πιθανόν μια μαρίνα για πολυτελή σκάφη κι ένας αεροδιάδρομος για ιδιωτικά τζετ. Μια επένδυση που όπως όλα αυτά δείχνουν αν είναι όντως έτσι, στοχεύει στην προσέλκυση τουρισμού υψηλής εισοδηματικής ευχέρειας. Υπήρξαν πολλά θετικά σχόλια, αλλά και οι γνωστές αντιρρήσεις της αριστεράς που όπως πάντα βλέπει κάθε επένδυση σαν ξεπούλημα.

Έχουν υπάρξει πολλές σκέψεις για την μελλοντική χρήση του πρώην αεροδρομίου, με κυριότερη το να γίνει ένα μητροπολιτικό πάρκο, που θα ήταν βέβαια καλό από μια μεριά μια και η Αθήνα στερείται τέτοιους χώρους, αλλά από την άλλη μια και η έκτασή του είναι όσο το Σέντραλ Πάρκ της Νέας Υόρκης και το Χάυντ Πάρκ του Λονδίνου μαζί, το κόστος και μόνο της συντήρησής του θα ήταν ασήκωτο. Πέρα από το ότι είναι και λάθος να καταστρέφεις έναν αεροδιάδρομο που ήδη υπάρχει. Έτσι το πιθανότερο είναι η πρόταση του Κατάρ πιθανόν να προχωρήσει μια και αφήνει και αρκετό χώρο και για χρήσεις πάρκου. Θα υπάρξουν βέβαια αντιρρήσεις από Δημάρχους, πολιτιστικούς συλλόγους κλπ. αλλά το πιθανότερο είναι όλα αυτά να ξεπεραστούν. Οπότε αυτά μένει να τα δούμε.

Ξέροντας πως τα πάρα κάτω είναι αδύνατον να γίνουν στην Ελλάδα, άφησα την φαντασία μου να καλπάσει γα λίγο. Και άφησα τον εαυτό μου να φανταστεί αυτή την έκταση κοντά στο Ελληνικό, ή κάποια άλλα λίγο πάρα κάτω λίγο πάρα πάνω, να εξελίσσεται με τον τρόπο που εξελίχτηκε το Ντουμπάϊ το Άμπου Ντάμπι και άλλα σημεία των Αραβικών Εμιράτων, που δημιούργησαν ένα μέλλον, που κανείς δεν θα μπορούσε να το φανταστεί. Στην εποχή μας, αυτό που προσελκύει και παράγει χρήμα, είναι αυτό που κάνει εντύπωση, αυτό που είναι πέρα από το αναμενόμενο. Η Ακρόπολη για παράδειγμα, αυτό το αξεπέραστο μνημείο κάλους ήταν πολύ πέρα από το αναμενόμενο για την εποχή που δημιουργήθηκε. Και το ίδιο ισχύει και για τις πυραμίδες της Αιγύπτου, που κι αυτές αποτελούν ένα σύμβολο του μέλλοντος από το παρελθόν. Προσπάθησα να φανταστώ με τι θα έμοιαζε κάποια περιοχή της παραλίας μας, αν ξαφνικά ξεφύτρωναν πύργοι σε ασύλληπτο ύψος που θα άλλαζαν για πάντα το τοπίο, φουτουριστικές μαρίνες, με τεχνητά νησιά και άλλα τέτοια που άλλοι τα θεωρούν τερατώδη και άλλοι απλώς ένα βήμα στο μέλλον, χωρίς να μπορούμε να πούμε και αν αυτό είναι καλό ή κακό.

Επειδή όμως όλα αυτά δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ, δεν χρειάζεται να πάρουμε αυτές τις σκέψεις σαν τίποτα περισσότερο από ένα παιχνίδι της φαντασίας. Αν θα άξιζε να προβληματιστούμε λίγο πάρα πάνω, είναι γιατί είναι αποδεδειγμένο ότι ο τρόπος που φανταστήκαμε το μέλλον μας και την ανάπτυξή μας τα τελευταία εξήντα χρόνια, ήταν πέρα για πέρα λανθασμένος. Η εποχή είναι δύσκολη και μερικές φορές τα παράτολμα εγχειρήματα μπορούν να οδηγήσουν σε καλύτερες προοπτικές. Το μέλλον θα δείξει. Και από τις αποφάσεις μας θα κριθούν πολλά για τις επόμενες γενιές…