Σχέσεις. ανθρώπων, φίλων, εραστών, εχθρών

Eσύ

Το όνομά σου μια λέξη χαραγμένη στην ψυχή μου.

Το σώμα σου μια αγγελική παρουσία στην ομορφιά του πρωινού.

Το πρόσωπό σου ένα ταξίδι στη χώρα των λέξεων που ανατέλλουν αυθόρμητα.

Το χαμόγελό σου πηγή δροσερού νερού που ξεδιψάει το δάκρυ μου.

Η ανάσα σου πέταγμα πολύχρωμης πεταλούδας, ανοιξιάτικη ελπίδα που έχω ανάγκη.

Τα μάτια σου απέραντο γαλάζιο οραματίζονται φτερωτά ταξίδια.

Τα χείλη σου αταίριαστα κλειδιά αρνούνται να ξεκλειδώσουν τα λόγια.

Το στήθος σου ανείπωτη υπόσχεση, αμέθυστος λίθος στην καρδιά του δαχτυλιδιού.

Οι ώμοι σου ευθύνη και φόβος με συστολή βουβαίνονται.

Τα χέρια σου τανάλιες αισθημάτων διαπλέκονται άναρχα.

Η αγκαλιά σου μια ερημική αμμουδιά χαϊδεύει τις πληγωμένες πατούσες.

Τα νύχια σου τριγμός πάνω στο δέρμα μου, γραμμές και ρυτίδες παράλληλες.

Η καρδιά σου θυμωμένο σύννεφο απροειδοποίητα ξεσπά σε μπόρα.

Οι γάμπες σου αβέβαια βήματα αναζητούν χορευτικούς ρυθμούς.

Τα δάχτυλα σου αγκαθωτοί κάκτοι, δεν μπορείς να με αγγίξεις, φοβάσαι.

Η φωνή σου μια χλωμή έρημος που ξεσηκώνει αμμοθύελλες.

Τα μαλλιά σου αρωματική ρετσίνα, λαμπρότητα ήλιου.

Η ψυχή σου μια αδυσώπητη σιωπή, διαχέεται σαν το άρωμα του γιασεμιού μέσα στη νύχτα.

Η μνήμη μπερδεύεται με την ψευδαίσθηση.

Το λογικό αναζητά δρόμους φωτεινούς, ανάμεσα στα γράμματα και στις λέξεις.

Οι αισθήσεις βουλιάζουν στο θελκτικό άρωμα της αμφιβολίας.

Δεν ξέρω πια αν υπήρξαμε στ΄ αλήθεια.

Now playing: Charles Aznavour - She

Link: http://www.youtube.com/watch?v=hyCom4PuAHI

------------------------------------------------------------------

Τhe hardest button to button...

Λέω να ξαναπαίξω λίγο με τις λέξεις.

Να τις γαργαλήσω.

Πληκτρολογώ, λοιπόν...Λέω με πλήκτρα.

Ακούω από μέσα μου τι σκέφτομαι και καταγράφω.

Ακούω τον ήχο που βγάζει η σκέψη μου όταν γαργαλάει τα πλήκτρα.

Αναρωτιέμαι πώς θα νιώθει κάποιος όταν παίζει πιάνο.

Κι αυτός πληκτρολογεί. Νότες.

Ωραία θα πρέπει να είναι.

Ποτέ δε θα μάθω, δεν ξέρω να παίζω πιάνο.

Πιάνω όμως τα πλήκτρα του πληκτρολογίου και παίζω με τις λέξεις.

Και ακούγεται η σκέψη μακριά.

Πλήκτρα, κουμπάκια...

Κουμπωμένες οι λέξεις στην οθόνη.

Αν τις ξεκουμπώσεις ίσως δεις μέσα τους.

Πέρα από αυτές.

Αναρωτιέμαι ποιο είναι το πιο δύσκολο κουμπί να πατήσεις.

Το "Delete"...Δύσκολο να διαγράφεις.

Το "Ctrl"...Δύσκολο να ελέγχεις.

Το "Α"...Αχ και αυτό...

Το "Ω"...Ωχ και αυτό...

Το "." ...Δύσκολο κάποιες φορές να πατάς το πλήκτρο "τελεία".

Δεν μπορεί καθόλου να σε ξεγελάσει και να νομίζεις ότι πατάς το πλήκτρο "τέλεια". Δεν υπάρχει τέτοιο στο πληκτρολόγιο, άλλωστε.

Σε κάθε τέλος δεν είναι πάντα τέλεια.

Άσε που μερικές φορές είναι τόσο δύσκολο να πατήσεις το "." που τελικά μπορεί να παρασυρθείς και να το πατήσεις και τρεις φορές.

Και τελικά να αποσιωπήσεις ένα τέλος...

Πιο ύπουλο όμως είναι εκείνο το πιο μεγάλο πλήκτρο, το "space".

Πόσες λέξεις έχουν πέσει απ'τα δάχτυλα κι έχουν χαθεί μέσα στα κενά, ανάμεσα στις λέξεις.

Στα κενά ανάμεσα στα πλήκτρα. Ναι, εκεί που μαζεύεται η σκόνη...

Στο κενό.

Δε βαριέσαι...Θα αναποδογυρίσεις το πληκτρολόγιο κάποια στιγμή για να γίνει πιο παραστατική η απόπειρα διάσωσής τους και θα πεταχτούν όσες επιβίωσαν, σκονισμένες και στριμωγμένες.

Και ίσως να αποφασίσεις να τις κάνεις τελικά delete (πάυση. Δάχτυλο έτοιμο να πατήσει το επόμενο και τελευταίο γι'αυτό το post πλήκτρο, την "τελεία")...Ουπς!

Now playing: The Cranberries - Dreams

Link: http://www.youtube.com/watch?v=Yam5uK6e-bQ

------------------------------------------------------------------

Destroy

Σχέσεις. ανθρώπων, φίλων, εραστών, εχθρών.

Επιλέγουμε τον κύκλο μας και οι ρόλοι εναλλάσσονται. Η ζωή η ίδια είναι κύκλος, όσο κι αν δεν θέλω να το παραδεχτώ, μου το υπενθυμίζει συνέχεια.

.κι εγώ.πάντα ερωτευμένη, με όλους και με όλα.τα βλέπω όλα μέσα από πρίσματα, πρόχειρα φτιαγμένα, δικά μου.

Πραγματικότητα έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει.

Ούτε κανόνες.

Συναισθήματα μονάχα και στιγμούλες.

Όλα στο κόκκινο. Όλα στα άκρα. Αν αγαπάς, πρέπει να είναι πολύ. Αν μισείς, το ίδιο. Να φουσκώνουν όλα μέσα σου και να νομίζεις ότι δεν αντέχεις άλλο κι όμως πάντα εκπλήσσεις τον εαυτό σου και πάντα υπάρχει χώρος για λίγο ακόμα.

Η ένταση είναι αυτή που κάνει τις στιγμές μας τόσο μοναδικές. Η ένταση της χαράς, της λύπης, του θυμού, του έρωτα, των χρωμάτων, των πραγμάτων, της μουσικής.

Όλα στη διαπασών.

Ας τα διαλύσουμε όλα.

Να μην μείνει τίποτα μέτριο...

Now playing: Moby - Porcelain

Link: http://www.youtube.com/watch?v=enNE2oSTCKs

-----------------------------------------------------------------------

Παραμύθια

Καμιά φορά διαβάζει τα παραμύθια της και νομίζει ότι είναι ακόμα παιδί.

Καμιά φορά τα πιστεύει κιόλας.

Πιστεύει στην καλοσύνη, τον έρωτα, την αγάπη, την επικράτηση του καλού.

Μετά κλείνει πάλι τον χοντρό τόμο με τα παραμύθια.

Για λίγο χαμογελάει. Για λίγο έχει μια γλύκα στα μάτια της.

Μια στιγμή κρατάει όλη και όλη.

Μετά γίνεται αυτό που της έμαθαν.

Σκληρή. Απρόσιτη. Αδιάφορη για όλα.

Της είπαν ότι είναι περιττά αυτά που διάβαζε στα βιβλία και τα παραμύθια της.

Της είπαν ότι το μόνο που μετράει είναι η επιβίωση.

Της είπαν ότι δεν πρέπει να αισθάνεται για να επιβιώσει.

Και εκείνη τους πίστεψε.

Έκρυψε κάπου βαθιά τις ευαισθησίες και τα όνειρά της.

Μαζί με τα παραμύθια της.

Που και που τα ξετρυπώνει.

Έτσι για να θυμηθεί για λίγό την γλύκα που ένιωθε.

Την προσμονή.

Να θυμηθεί τα χρόνια της αθωότητας.

Για μια στιγμή τα καταφέρνει.

Αρκεί για να της δώσει δύναμη, για να μπορέσει να γίνει πάλι σκληρή.

Για να μπορέσει να επιβιώσει.

Αλλά μετά θέλει να γίνει πάλι παιδί.

Φαντασιώνεται πως είναι η αγαπημένη της ηρωίδα.

Η σταχτοπούτα.

Ότι όλα αυτά θα περάσουν.

Η νεραιδονονά της θα διώξει το πέπλο της πραγματικότητας και θα της φορέσει εκείνο του ονείρου.

Και ποιος ξέρει, μπορεί να προλάβει να γνωρίσει και το βασιλόπουλο.

Αυτό το θυμόταν!

Όλα μπορούν να συμβούν στον μαγικό κόσμο τον παραμυθιών.

Ακόμα και να έχουν ευτυχισμένο τέλος.

Now playing: Enya - Fairytale

Link: http://www.youtube.com/watch?v=54XztbNJ87g