Κι αν το γυρίζαμε στον Κομμουνισμο;

Ας υποθέσουμε πως τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο-πολύ πιθανό- και μετά από αλλεπάλληλες αλλαγές Κυβερνήσεων καταλήγαμε τελικά στο ΚΚΕ. Τι θα γινόταν τότε;

Προσπαθώ να σκεφτώ τα πράγματα από δω , προσπαθώ να τα σκεφτώ προς τα εκεί, αλλά η εξίσωση τελικά δεν βγαίνει με τίποτα. Πως αφού τώρα που δεν μπορούμε να δανειστούμε από τις αγορές με το δημόσιο Χρέος να είναι στα 340 δις- τα σπρέντς είχαν αρχίσει να ανεβαίνουν και από τότε που ήταν «μόνο» στα 300, πως θα μπορέσουμε να δανειστούμε σε δυο τρία χρόνια που το Χρέος θα έχει φτάσει τα 450 δις; Δυστυχώς απάντηση στο ερώτημα δεν υπάρχει. Πολλοί λένε ότι η Ελλάδα κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να αναδιαρθρώσει το Χρέος της, μια Χρεοκοπία κάποιου τύπου δηλαδή, ή να επιμυκηνθεί το Μνημόνιο ή κάτι παρόμοιο. Και όλα αυτά ενώ ακόμη κατά περίεργο τρόπο, ακόμη παρά το ότι η ζωή για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού έχει γίνει από πολύ δύσκολη έως αβίωτη, δεν υπάρχουν ακόμη μαζικές κοινωνικές αντιδράσεις.

Πολλοί λένε ότι στα προσεχή χρόνια θα δούμε αναγκαστικά πολλές κυβερνητικές αλλαγές, μια και από το φετινό χειμώνα θα αρχίσει η κρίση να μας κάνει το βίο αβίωτο. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι πράγματι κυβερνήσεις ανεβαίνουν και κατεβαίνουν σ’ αυτή τη διάρκεια της κρίσης και κάποια στιγμή ανεβαίνει στην εξουσία το ΚΚΕ. Τι θα γινόταν τότε;

Για να προβλέψει κανείς το τι θα ακολουθούσε μια τέτοια εξέλιξη θα έπρεπε να ήταν κάτι περισσότερο από μάγος. Δε είμαστε μάγοι κι έτσι θα κάνουμε μερικές αυθαίρετες υποθέσεις, με τις οποίες επιπλέον περνάει και η ώρα. Πρώτα πρώτα λοιπόν όπως συνηθίζεται θα γινόντουσαν μερικά ενδοκυβερνητικά ανακατέματα και τελικά Γραμματέας του κόμματος θα γινόταν η Λιάνα Κανέλη που είναι πιο νέα και πιο ψηλή από την Παπαρήγα, και της οποίας το μέλλον έκτοτε αγνοείται. Το πρώτο που θα έκανε λοιπόν η καινούργια Κυβέρνηση θα ήταν να αποχωρήσει από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ που αποτελεί και πάγια κομμουνιστική άποψη.. Επίσης θα έλεγε στους πιστωτές μας ότι δεν του δίνει τίποτα από αυτά που θα χρωστάει τότε η Ελλάδα. Στην περίπτωση αυτή θα βλέπαμε νε εξελίσσεται μια μεγάλη κρίση στην Ευρωπαϊκή Ένωση που θα φορτωνόταν τα βάρη της Ελλάδας, μια κρίση που σε λίγο θα μετατρεπόταν σε παγκόσμια. Το δεύτερο είναι οι πιστωτές που είναι και μέλη του ΝΑΤΟ, αλλά και πολλοί γείτονες επίσης που είναι επίσης μέλη του ΝΑΤΟ θα εύρισκαν την ευκαιρία να μας την πέσουν με ότι έχουν και ο καθ’ ένας και με ότι μπορεί, να αρπάξει επίσης ότι μπορεί. Ας υποθέσουμε όμως ότι δεν ακολουθούσε μια τέτοια εξέλιξη που θα έφερνε τα ελληνικά σύνορα στη Λαμία και παραμέναμε ως έχουμε. Το ζήτημα που θα αντιμετωπίζαμε είναι με τι λεφτά θα αντιμετωπίζαμε το μέλλον. Όλες επιχειρήσεις και όλα τα καταστήματα και όλα τα σπίτια θα ανήκαν πλέον στο κράτος, οπότε στην Εκάλη δεν θα έμεναν πια οι έχοντες και κατέχοντες, αλλά τα μέλη του κόμματος. Αλλά με τι θα ζούσαμε; Οι περισσότεροι από εμάς αναγκαστικά θα πήγαιναν στα χωράφια και στα βοσκοτόπια, αφού θ έπρεπε να έχουμε τέτοια παραγωγή σε τρόφιμα που να μας φτάνουν για να φάμε. Τα Ζωνιανά θα γίνονταν μια μεγάλη εξαγωγική βιομηχανία. Θα ξανάνοιγαν επίσης και οι βιοτεχνίες και οι βιομηχανίες υφασμάτων αφού θα έπρεπε να φτιάχνουμε μόνοι μας τα ρούχα που θα φορούσαμε. Θα σταματούσαν οι κάθε είδους εισαγωγές, οπότε θα μέναμε με ότι έχουμε εισάγει ως τώρα, από αυτοκίνητα μέχρι οτιδήποτε άλλο. Αλλά και πάλι δύσκολα θα τα φέρναμε βόλτα. Οι περισσότεροι μετανάστες θα έφευγαν από μόνοι τους, αν δεν τους στέλναμε εμείς από εκεί που ήρθαν, οπότε και ο Άγιος Παντελεήμονας θα ανήκε και πάλι στους ΄Ελληνες. Αν δεν έφτανε το φαγητό γι μας, πώς να φτάσει και για τους μετανάστες. Αλλά και πάλι θα ήταν δύσκολο να τα βγάλουμε πέρα. Αν λοιπόν δεν βγαίναμε οικονομικά, θα έπρεπε να κάνουμε μια αίτηση στην Κίνα για να μας προσαρτήσει, όπως είχε κάνει τον καιρό του Χότζα με την Αλβανία. Πράγμα που δεν θα ήταν και πολύ δύσκολο, τώρα που λόγω της Κόσκο τα έχουμε βρει με τους Κινέζους και εθνικό μας νόμισμα θα γινόταν το Γιουάν. Σ’ αυτή την περίπτωση θα αναπτυσσόταν και ο κινεζικός τουρισμός, μια και θα ήταν οι μόνοι στους οποίους θα επιτρέπαμε να μας επισκεφτούν. Οι υπόλοιποι θα έβλεπαν την Ακρόπολη και τη Μύκονο μόνο μέσω δορυφόρων. Αν τα πράγματα εξελίσσονταν έτσι θα άνοιγαν και κάμποσες σχολές για κινέζικα. Στην περίπτωση λοιπόν που μας προσαρτούσε η Κίνα θα μπορούσαμε να τα βγάλουμε κάπως πέρα, έστω και με κινέζικα ημερομίσθια. Τριάντα δολάρια το μήνα και πολλά θα ήταν. Εξ άλλου φαγητό θα τρώγαμε από τα συσσίτια και κάπου θα μας έβαζαν να μένουμε και να κοιμόμαστε. Πολλοί εξ άλλου που θα ασχολούνταν με την αλιεία κυρίως, θα έμεναν έστω και είκοσι -είκοσι στις βίλες των κοσμικών νησιών, που τώρα το χειμώνα μένουν κλειστές.

Είναι ένα πιθανό σενάριο εξέλιξης σε περίπτωση που στην εξουσία ερχόταν το ΚΚΕ, αλλά και ο καθ’ ένας είναι ελεύθερος να δημιουργήσει το δικό του.

Ένα πάντως είναι σίγουρο. Θα γλυτώναμε τελείως από τα αυθαίρετα. Ποιος να πάει να φτιάξει αυθαίρετο αφού θα το έπαιρνε αμέσως το κράτος και θα το έδινε σε όποιον ήθελε…κάτι είναι κι αυτό…