Το Παιχνίδι των Εξεταστικών

Στα αχνάρια του θεσμού που οι ίδιες έχουν δημιουργήσει, οι Εξεταστικές έχουν σαν κύριο στόχο την εξυπηρέτηση κομματικών σκοπιμοτήτων.

Για να πω την αλήθεια με αυτή την υπόθεση του Βατοπεδίου δεν μπόρεσα να καταλάβω τι έχει συμβεί. Ήταν ένα παιχνίδι μεγάλων συμφερόντων με μπαλαντέρ την Μονή; Ήταν κάτι μέσα στο συνηθισμένο πλαίσιο των ανταλλαγών που γίνονται ανάμεσα σε φορείς του Δημοσίου-μια και δεν είναι η πρώτη φορά που το Δημόσιο κάνει ανταλλαγέςq Ή ήταν μια ευφυής πολιτική σκευωρία που δημιούργησε τα κατάλληλα πολιτικά αποτελέσματα; Υποθέτω πως ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ. Υπήρξε μαύρο πολιτικό χρήμα; Υπήρξε ξέπλυμα βρώμικου χρήματος; Κι αυτά φοβάμαι πως δεν θα τα μάθουμε.
Όπως και να έχει το πόρισμα που έβγαλαν τα πέντε κόμματα που συμμετείχαν ήταν διαφορετικό- όπως είναι άλλωστε η παράδοση. Για το Πασόκ η ώρα των πορισμάτων ήταν η καταλληλότερη που θα μπορούσε να επιλέξει μια και είναι λίγο από τον χρόνο των περιφερειακών εκλογών και έτσι το Βατοπέδι που βοήθησε τα μέγιστα στην εκλογική νίκη του Πασόκ, είναι πιθανόν να βοηθήσει και στα αποτελέσματα των περιφερειακών.

Η απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου να παραγγείλει και μια Εξεταστική για την οικονομία, ήταν από τις πιο αστείες ιδέες που είχε ποτέ ιδίως, όταν την περιόρισε στο διάστημα 2007-2009 και με επίκεντρο τα λάθος στοιχεία που δόθηκαν αυτήν την περίοδο σε σχέση με το έλλειμμα. Είναι σαν να σου πήρε ο ανεμοστρόβιλος το σπίτι κι εσύ να ψάχνεις για το χαλάκι της εξώπορτας. Αλλά όπως φαίνεται θα το υποστούμε κι αυτό.

Υπάρχει μια Εξεταστική που δεν θα γίνει ποτέ. Και είναι αυτή που έχει να κάνει με την αλήθεια. Και μερικές φορές η αλήθεια μπορεί να χωράει σε μια μόνο μικρή φράση. Αυτήν που είπε ο Ζαν Κλωντ Γιούνγκερ πρόσφατα. «Όλοι ξέραμε τι γινόταν με την Ελλάδα και το συζητούσαμε, αλλά δεν λέγαμε τίποτα γιατί αυτή η κατάσταση εξυπηρετούσε τα συμφέροντα ορισμένων κρατών». Κυρίως της Γαλλίας και της Γερμανίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Ποια είναι η αλήθεια για την οποία δεν θα γίνει ποτέ καμία εξεταστική λοιπόν; Η αλήθεια είναι απλή και εξ ίσου ανατριχιαστική και αποτελεί ίσως μια από τις μεγαλύτερες κομπίνες όλων των εποχών παγκοσμίως. Από το 1980 όταν η Ελλάδα μπήκε στην τότε ΕΟΚ και μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση, η χώρα μας έγινε ξαφνικά μια χώρα με εξαιρετικό οικονομικό ενδιαφέρον. Δύο πράγματα συνετέλεσαν σ’ αυτό. Πρώτον τα τεράστια πακέτα βοήθειας προς την Ελλάδα, από τους Ευρωπαίους εταίρους της, ώστε να αποκτήσει ευρωπαϊκές υποδομές. Ως τότε τα μεγάλα δημόσια έργα ήταν δουλειά της ΜΟΜΑ της υπηρεσίας του στρατού που αναλάμβανε και εκτελούσε τα έργα. Με τα πακέτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μπήκαν στο παιχνίδι οι κατασκευαστικές εταιρείες, που μέχρι τότε ήταν μικρά και πολύ σύντομα γιγαντώθηκαν για να γίνουν παράγοντες στο πολιτικό παιχνίδι. Ήταν επίσης και οι μεγάλες παραγγελίες τεχνολογικού υλικού, μια και ήταν μέρος των υποδομών που έπρεπε να δημιουργηθούν. Ήταν οι εξοπλισμοί, ήταν οι προμήθειες φαρμακευτικού υλικού και ότι άλλο αγόραζε το κράτος. Κι έτσι κάπως συνεσταλμένα στην αρχή και μετά ελλείψει ελέγχων και ατιμωρησίας το παιχνίδι ξέφυγε από κάθε έλεγχο. Συγχρόνως δημιουργήθηκε και η φάμπρικα με τα δάνεια. Που ακόμη ήταν φτηνά μια και το χρέος ήταν μικρό και δεν δημιουργούσε προβλήματα. Κάπως έτσι φτιάχτηκε το Σύστημα των τελευταίων τριάντα ετών αλά ελληνικά. ΟΙ μηχανισμοί της εξουσίας χρησιμοποίησαν αυτόν τον πακτωλό χρημάτων σε δύο κατευθύνσεις. Από τη μία τα κόμματα εξουσίας, «αγόραζαν» ψηφοφόρους προσλαμβάνοντάς τους στο Δημόσιο και χρεώνοντάς τους σ’ εμάς και από την άλλη παράγγελναν ότι ζητούσε η καρδιά τους με υπερκοστολογήσεις που είναι αδύνατον να προσδιορίσει κανείς το μέγεθός τους. Αυτή είναι η αλήθεια.

Αυτή τη στιγμή τα δάνεια που πρέπει να αποπληρώσει η Ελλάδα ανέρχονται στα 340 δις, ενώ μετά από δυο χρόνια που τελειώνει το μνημόνιο θα έχουν ξεπεράσει τα τετρακόσια. Ένα μέρος από αυτό το χρέος, έχει πάει στην «αγορά» δηλαδή στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Ένα άλλο μέρος έχει πάει ήδη στους τόκους αυτών των δανείων. Ένα άλλο μέρος έχει πάει στην αγορά κάθε είδους προμήθειας του Δημοσίου στις πραγματικές τιμές αυτών που αγόρασε. Και ένα άλλο μέρος έχει πάει στις μίζες. Το μόνο ερώτημα που τίθεται είναι ποιο είναι το ύψος αυτού του ποσού που πήγε σε μίζες όλα αυτά τα χρόνια; Ήταν 30 δις; Ήταν 50 δις; Ή μήπως ήταν 150 δις; Πόσα ήταν τα λεφτά που φαγώθηκαν και από ποιους κυρίως. Μόνο η περίπτωση της Ζήμενς είχε μίζες 100 εκατομμυρίων ευρώ, από τα οποία κατόρθωσαν να εντοπίσουν μόνο το ένα και αυτό κάθονται και το κοιτάνε.

Το πόσα ακριβώς ήταν τα λεφτά που ξοδεύτηκαν σε μίζες δεν θα μπορέσουμε να το μάθουμε ποτέ. Το ποιοι τα πήραν είναι κάπως πιο γνωστό. Σε μερικά πολύ γνωστά ονόματα του επιχειρηματικού χώρου, μερικά σε κάποιους λιγότερο γνωστούς και μερικά σε άλλους που μας είναι τελείως άγνωστοι. Πολλά πήγαν επίσης σε πολύ γνωστά πρόσωπα της πολιτικής σκηνής, κάποια σε λιγότερο γνωστά. Άλλα έγιναν βίλες στα βόρεια και στα νότια προάστια και εξοχικά σε γνωστά νησιά, ενώ το μεγαλύτερο μέρος τους αναπαύεται σε λογαριασμούς στα νησιά Κέϋμαν και σε άλλους εξωτικούς παραδείσους, στην Ελβετία και αλλού.

Αυτή είναι λοιπόν η αλήθεια που δεν θα μάθουμε ποτέ και για την οποία δεν πρόκειται να γίνει ποτέ καμιά Εξεταστική…