Ας δώσουμε Την Μάχη!!!!

Εικονογράφηση: André Kertész

Eκεί που κάποιοι νιώθουν άνετα, ότι είναι μια φυσική τους προέκταση, κάποιοι άλλοι το αισθάνονται σαν τον καταδικό τους Γολγοθά.
Tα σημεία που κάποιοι σημείωσαν τις πιο μεγάλες τους νίκες, ταυτόχρονα αποτέλεσαν και το Βατερλώ κάποιων άλλων.
Eίναι τόσο περίεργη και γοητευτική η διαφορετικότητα των ανθρώπων. Πως το αυτονόητο του καθενός είναι το ρίσκο του διπλανού του.
Βλέπεις πόσο φυσικός (δε λέω εύκολος) είναι ο χωρισμός για κάποιους και πόσο κάποιοι άλλοι μπορεί για χρόνια να παλεύουν να ξορκίσουν το ανεκπλήρωτο μη μπορώντας να κάνουν βήμα πιο κάτω.
Πόσο απλά κάποιοι παίρνουν ένα σακίδιο και γυρνάνε τον κόσμο, ενώ άλλοι νιώθουν ναυτία μόνο στην ιδέα του άγνωστου...
Δεν υπάρχει σωστό και λάθος.έτσι είναι.ο καθένας έχει δικαίωμα να δώσει τις μάχες του στο πεδίο που αισθάνεται πιο άνετα.
To να δώσει τουλάχιστον, όμως, μια μάχη. Είναι θέμα αυτοεκτίμησης.

-π

Υπάρχουν δύο τρόποι να βλέπεις τα πράγματα. Ζώντας τα ή παρατηρώντας τα.
Τα έχω κάνει και τα δύο στη ζωή μου... έχουν τα καλά και τα κακά τους.
Το μεν πρώτο σου δίνει την ευκαιρία να τα ερωτευτείς ή να τα μισήσεις με όλο τον υποκειμενισμό που κρύβουν τα συναισθήματα.
Ο δεύτερος σου προσφέρει την πολύτιμη απόσταση που μειώνει τα ποσοστά λάθους.
Στον πρώτο ο ήρωας της ιστορίας στο δεύτερο ο κριτικός που αποτιμά την καλλιτεχνική αξία.
Είναι μάλλον θέμα ιδιοσυγκρασίας, αντοχών, συνήθειας το τι θα επιλέξεις.
Απλά νιώθω πως στις μέρες μας οι περισσότεροι από μας (συντριπτική πλειονότητα) απλά παρατηρεί.
Ελάχιστοι δρουν, ελάχιστοι παράγουν σκέψη, ελάχιστοι τα βράδυα αγωνιούν για τα σφάλματα, τις παραλείψεις της μέρας.
Γιατί μόνο η δράση έχει την πολυτέλεια του λάθους άρα και της γνώσης.
Κλεισμένοι στις γυάλινες σφαίρες μας απλά παρατηρούμε ανέραστα απλά κρίνοντας ή ακόμα χειρότερα αποδεχόμενοι τα πάντα ως αυτονόητα.
Η γεννιά της ευκολίας δεν έχει μάθει να ξεβολεύεται από αυτό που άλλοι της έχουν χτίσει περίτεχνα.
Και γαμώτο μου μας λείπει λίγο δράση.
Κάτι που θα κάνει το αίμα μας να γίνει πάλι κόκκινο και όχι φούξια όπως είναι τώρα. Κάτι που θα μας κάνει να νιώσουμε την έξαψη του πρώτου έρωτα, τον ενθουσιασμό της πρώτης επιτυχίας ακόμα και την απογοήτευση της πρώτης προδοσίας.
Κάτι που θα ραγίσει το κουκούλι μας, που θα φυτέψει λίγο από την πίστη που κάποτε είχαμε.
Βαρέθηκα να ζω στη χώρα των ζόμπι.

Νοw playing: Tρύπες - Πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα

Link: http://www.youtube.com/watch?v=A2DRKroYb6A

-π

Είναι τα πρώτα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου, με το σκορ στο 2-0.

Είναι ουσιαστικά η στιγμή εκείνη που όλος - σχεδόν κυριολεκτικά - ο πλανήτης στοιβαγμένος σε σπίτια και καφετέριες περιμένει πως η Ρεάλ θα βγει στο γήπεδο για να προσπαθήσει τουλάχιστον να κάνει την μεγάλη της αντεπίθεση, γιατί έχει μερικούς απ' τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο, γιατί έχει στον πάγκο της τον καλύτερο προπονητή στον κόσμο που δεν έχει καμία σχέση με τον «λούζερ Βενγκέρ» και τα ρομαντικά κολλήματα του (που αφελώς κατέβασε πέρσι την Άρσεναλ στο Καμπ Νόου χωρίς να στήσει λεωφορείο και δεν κατάλαβε από που του ήρθαν τα 4, τα οποία ανεξαρτήτως ποδοσφαιρικής οπτικής παραμένουν πάντα λιγότερα από τα 5!), γιατί είναι 20ποσα παιχνίδια αήττητη φέτος, γιατί ..είναι η Ρεάλ Μαδρίτης ρε αδερφέ, ανανεωμένη και παντοδύναμη.

Αυτή θα ήταν η φυσιολογική εξέλιξη απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο, που έχοντας το σκορ υπέρ του θα περίμενε υπομονετικά τους φιλοξενούμενους να κάνουν την κίνηση τους, ώστε να τους αποτελειώσει σε κάποια αντεπίθεση.

Αλλά η Μπάρσα στο Ελληνικό μυαλό μου δεν είναι mes que un club μόνο για λόγους που σχετίζονται με την Καταλωνία. Είναι, γιατί έχει καταφέρει να αναπτύξει το παιχνίδι της σε τέτοιο εξωπραγματικό βαθμό, που αδυνατώντας να το καλουπώσεις σε κάποια γνωστή ποδοσφαιρική θεώρηση, απλά το δέχεσαι ως κάτι δικό της. Είναι το ποδόσφαιρο όλων των άλλων, μικρών και μεγάλων, Μουρίνιων και Σούληδων Παπαδόπουλων, που υπόκειται σε κάποιους συγκεκριμένους άτυπους και τυπικούς κανόνες και παραδόσεις και είναι και το ποδόσφαιρο το δικό της, ένα άλλο παιχνίδι, σχεδόν ουτοπικό, στο οποίο δεν υπάρχουν συμβατικά προβλήματα όπως κολασμένες έδρες, πολύ μεγάλος αντίπαλος, χρόνοι προσαρμογής και κλείσιμο στην περιοχή. Δεν υπάρχουν, γιατί δεν τα επιτρέπει να εμφανιστούν.

Είναι ένα ολόκληρο σύστημα, που ξεκινάει από τον τελευταίο κηπουρό στις ακαδημίες και καταλήγει στα πόδια του Μέσσι, το οποίο προσκολλημένο (με τέτοιο τρόπο που θα ζήλευε ακόμα και το ΚΚΕ) στα πιστεύω του και την ποδοσφαιρική κοσμοθεωρία του δεν θα δεχτεί να αλλάξει για κανέναν και για τίποτα, ακόμα κι αν αυτό έχει ως αποτέλεσμα να το εκθέτει μια στο τόσο κάποια Τσέλσι (επί Ράικαρντ) ή κάποια Ίντερ. Είναι ένα σύστημα το οποίο τα τελευταία χρόνια έφτασε στην κορύφωση του προσφέροντας ταυτόχρονα και τα υλικά - από τον δικό του μπαχτσέ - και την συνταγή για το πιο όμορφο ποδοσφαιρικό παγκόσμιο τσιμπούσι όλων των εποχών. Και παρ' όλους τους χιλιάδες παραλληλισμούς του ποδοσφαίρου της Μπάρσα με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι ένα σύστημα καθαρά ανθρώπινο κι αυτό είναι η μεγαλύτερη μαγκιά του.

Ένα σύστημα που μας προσφέρει μια ομάδα η οποία, αγνοώντας επιδεικτικά το μέγεθος οποιουδήποτε αντιπάλου και τα κλασσικά ποδοσφαιρικά πρότυπα που πρέπει να ακολουθηθούν όταν κατεβαίνεις να παίξεις για παράδειγμα στο Μπερναμπέου, το Αλιαντζ Αρίνα, το Έμιρειτς ή όταν είσαι μπροστά στο σκορ απέναντι σε μια πολύ μεγάλη ομάδα, επιτίθεται διαρκώς χρησιμοποιώντας αυτό το εξωγήινο passing game της, που άλλους ενθουσιάζει κι άλλους εκνευρίζει, μέχρι να καταφέρει να βρει την σωστή τρύπα που θα την οδηγήσει και σ' άλλο γκολ.

Κι όλα αυτά, την ώρα που υποτίθεται θα έπρεπε να αμύνεται.

Νοw playing: Gisela - Himno Del Barcelona (Camp Nou)

Link: http://www.youtube.com/watch?v=xJVx9_3fze8