Η Χρονιά του Δράκου

Όπως όλα δείχνουν, το 2011 θα είναι η πιο δύσκολη και κρίσιμη χρονιά, για την Ελλάδα και τους κατοίκους της.

Εικονογράφηση: André Kertész "Broken bench", September 20, 1962, New York

Στην ειδική και μάλλον μικρή αίθουσα που είχε διατεθεί στον Πωλ Τόμσεν και στην παρέα του για να εκθέσουν τις απόψεις τους για την περίοδο που πέρασε και που θα καθόριζε το μέλλον της τρίτης δόσης του δανείου, αλλά και τις προϋποθέσεις της τρόϊκας για να διατεθεί η κρίσιμη τέταρτη δόση του Μαρτίου, η ατμόσφαιρα ήταν μάλλον σφιγμένη. Στις συνεντεύξεις που έδωσε λίγο αργότερα, ο Τόμσεν ήταν λίγο πιο χαλαρός, επαναλαμβάνοντας στους δημοσιογράφους, τα ίδια που είχε εκθέσει πριν από λίγο στην αίθουσα. Η τρίτη αυτή δόση υπήρξε αρκετά περιπετειώδης. Ίσως να είχε παίξει ρόλο η αντιπαράθεση του Παπανδρέου με την Μέρκελ, ίσως η καθυστέρηση που έφεραν οι δημοτικές εκλογές, με τελικό αποτέλεσμα αυτή η Τρίτη δόση να μεταφερθεί για τις αρχές Ιανουαρίου, αντί για τον Δεκέμβριο που ήταν αρχικά προγραμματισμένη. Αυτή η έστω και μικρή καθυστέρηση , που μπορεί να οφείλετο και μόνο σε τεχνικούς λόγους, ήταν αρκετή για να καταδείξει το πόσο εξαρτώμενη είναι η Ελλάδα αυτή τη στιγμή, από τους πιστωτές τους και πόσο μια μικρή απόκλιση από τους στόχους θα μπορούσε να τινάξει τα πάντα στον αέρα.

Όπως είπε και ο Τόμσεν όμως και εφ όσον αυτή η Τρίτη δόση εγκριθεί από τα αρμόδια όργανα, τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Και πραγματικά έτσι είναι. Τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωση χαρακτήρισαν τις επόμενες 100 μέρες ως τις πιο δύσκολες, προκειμένου να εξυγιανθεί ο δημόσιος τομέας. Και αυτό γιατί κατά κύριο λόγο το Πασόκ θα πρέπει να τα βάλει για πρώτη φορά με αυτό που το ίδιο δημιούργησε. Με τον βαθύτερο εαυτό του, τις περίφημες ΔΕΚΟ, που τα ελλείμματά τους όλα αυτά τα χρόνια, είναι ένας από τους κύριου λόγους, που το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα έφτασαν εκεί που έφτασαν. ΟΙ ΔΕΚΟ δεν ήταν μόνο ένας αδηφάγος οργανισμός του δημόσιου χρήματος, αλλά και ένας από τους κύριου μοχλούς άσκησης πολιτικής κυρίως από το Πασόκ, όλα αυτά τα χρόνια. Στις 100 επόμενες μέρες λοιπόν το Πασόκ, θα πρέπει να ξεπεράσει όλους αυτούς τους σκοπέλους, που καθόριζαν και την κύρια αναγωγή του πολιτικού κόστους.

Δεν θα είναι λοιπόν μια εύκολη υπόθεση καθώς συγχρόνως θα πρέπει να απελευθερώσει τα κλειστά επαγγέλματα, να αρχίσει να ελέγχει την φοροδιαφυγή και ότι άλλο προβλέπει ο δεκάλογος αυτών που ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου για τις επόμενες μέρες.

Ωστόσο αυτές οι πρώτες εκατό μέρες μπορεί να είναι κρίσιμες, αλλά κατά πάσα πιθανότητα η κυβέρνηση θα καταφέρει να τις ξεπεράσει εκτός αν και οι αντιδράσεις των συνδικαλιστών από το βαθύ κράτος φέρουν ανυπέρβλητες δυσκολίες. Αν λοιπόν καταφέρει να ξεπεράσει ο Παπανδρέου αυτές τις πραγματικά 100 κρίσιμες μέρες και πάρουμε την τέταρτη δόση το Μάρτιο αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι οι 265 ακόμη πιο δύσκολες μέρες. Για ολόκληρη την ελληνική κοινωνία και κυρίως για την πραγματική οικονομία. Για κατά περίεργο τρόπο, τόσο το Πασόκ, όσο και εκπρόσωποι της τρόϊκας έχουν ρίξει όλο το βάρος της προσπάθειας, κάτι βέβαια απολύτως απαραίτητο, μια και το κράτος ήταν αυτό που χρεοκόπησε και μας έφερε σ’ αυτή τη θέση, αλλά έχουν ξεχάσει τελείως το υπόλοιπο της κοινωνίας και της οικονομίας. Έτσι σ’ αυτό το πρώτο εξάμηνο των μέτρων η πραγματική οικονομία κυριολεκτικά πάγωσε με τα λουκέτα και τις απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, να έχουν ρίξει στην απόγνωση μικρούς και μεγάλους επιχειρηματίες, όπως και τους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα. Με όλους αυτούς δεν ασχολείται κανείς και τα όποια βήματα για την ανάπτυξη περιορίζονται στο νόμο για το λεγόμενο fast truck και στις κάποιες σχετικές συζητήσεις και το μνημόνιο προθέσεων που υπεγράφη με το Κατάρ.

Το ανησυχητικό είναι πως στον προϋπολογισμό για το 2011, η πρόβλεψη για την ύφεση είναι για -3%. Στο τρίτο τρίμηνο του 2010 που υποτίθεται πως είναι και το καλύτερο μια και συμπεριλαμβάνει τους καλοκαιρινούς μήνες η ύφεση έφτασε στο 4,5 και κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει ποια θα είναι η ύφεση για το τέταρτο τρίμηνο. Αν τα μέτρα των επόμενων 100 ημερών προωθηθούν, οι άνεργοι από τις 600.000 που είναι σήμερα, θα έχουν φτάσει στις 800.000, πράγμα που σημαίνει, ότι η αγορά θα παγώσει τελείως. Αυτό λογικά σημαίνει ότι η ύφεση όχι μόνο δεν θα πέσει, αλλά θα ανέβει ακόμη περισσότερο. Αλλά χωρίς ανάπτυξη όλα τα μέτρα δεν θα σημαίνουν τίποτα Δεν ξέρω πως έχουν κάνει τους λογαριασμούς του τόσο οι τροϊκανοί, όσο και η κυβέρνηση του Πασόκ, αλλά κάτι δεν βγαίνει με αυτή την εξίσωση. Υπάρχει και το δεδομένο ότι στο τέλος της τριετίας το χρέος θα βρίσκεται κοντά στα 450 δις, ενώ και λόγω της ύφεσης, αυτό το χρέος θα αντιστοιχεί με τα καινούργια αναθεωρημένα δεδομένα γύρω στο 165% του ΑΕΠ. Πως θα βγούμε στις αγορές με τέτοια μεγέθη, είναι μια πραγματικά μεγάλη απορία.

Πολύ φοβάμαι πως αυτό που θα επαληθευτεί στο τέλος, θα είναι ο μύθος για το γαϊδούρι του Χότζα. Μόλις το έμαθε να μην τρώει, το γαϊδούρι ψόφησε.