Το Νέο Σκηνικό

Η ίδρυση του κόμματος της Δημοκρατικής Συμμαχίας , από την Ντόρα Μπακογιάννη, έρχεται για να συμπληρώσει μια βασική ανάγκη του άμεσου μέλλοντος.

Εικονογράφηση: http://www.tokinowasuremono.com/photo-viewtocity/Andre%20Kertesz%5BPhoto... " target="_new">Andre Kertesz "Carrefour" 1930

Μέσα στο γήπεδο του Μπάντμινγκτον στο Γουδή, ένα πλήθος από περίπου πέντε χιλιάδες άτομα, είχε συμπληρώσει τις θέσεις, από λίγο νωρίτερα. Η ομιλία θα καθυστερούσε λίγο μια και το αυτοκίνητο που μετέφερε την Ντόρα, είχε καθυστερήσει λίγο λόγω της κυκλοφορίας. Η Ντόρα έφτασε, φορώντας την «επίσημη» στολή της. Το μαύρο γυναικείο κουστούμι και το άσπρο καλής ποιότητας μπλουζάκι από μέσα. Προχώρησε προς τη σκηνή, απ’ όπου θα έκανε την ομιλία της, με δυσκολία καθώς δεκάδες άτομα την σταματούσαν της έσφιγγαν το χέρι, την αγκάλιαζαν, τα γνωστά που συμβαίνουν σε παρόμοιες περιστάσεις. Έτσι η ομιλία άρχισε λίγο μετά τις δώδεκα το μεσημέρι. Μόνη της πάνω στην τεράστια σκηνή του χώρου η Μπακογιάννη έδωσε τις βασικές συντεταγμένες του κόμματός της που λίγο πολύ τις περίμεναν όλοι. Φιλελεύθερης κατεύθυνσης, με προτάσεις για χαμηλή φορολογία και τα υπόλοιπα του καθαρά φιλελεύθερου χώρου, με επίθεση προς τον Αντώνη Σαμαρά για τις αντιμνημονιακές του θέσεις, αλλά και προς τον Παπανδρέου για τον τρόπο που χειρίζεται της υποχρεώσεις που προκύπτουν από το Μνημόνιο. Και έτσι από την Δεύτερα 22 Νοεμβρίου, ένα ακόμη κόμμα θα βρίσκεται στα έδρανα της Βουλής, που για την ώρα θα αποτελείται από την ίδια και δυο ακόμη βουλευτές, τον Μαρκαντωνάκη και τον Κιλτίδη. Μερικοί προβλέπουν ότι πριν από το τέλος αυτής της Βουλής ίσως να διαθέτει και λίγο περισσότερους.

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον ενός καινούργιου κόμματος και πολύ περισσότερο στις τωρινές συνθήκες κρίσης. Στο παρελθόν όλες οι προηγούμενες παρόμοιες προσπάθειες, όπως αυτή του Στέφανου Μάνου, του Αντώνη Σαμαρά και του Δημήτρη Αβραμόπουλου απέτυχαν παταγωδώς. Η περίπτωση της Μπακογιάννη δεν είναι βέβαια η ίδια, μια και στις περσινές εκλογές για την ανάδειξη του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, η Ντόρα έχασε μεν, αλλά με ένα αξιοπρεπές ποσοστό που μεταφράζεται σε περίπου 400.000 άτομα. Αυτό δεν σημαίνει ότι σε κάποιες προσεχείς εκλογές η Μπακογιάννη θα αποσπούσε ένα αντίστοιχο ποσοστό από τις ψήφους που θα πήγαιναν προς τη Νέα Δημοκρατία, αλλά κατά πάσα πιθανότητα ένα ποσοστό που θα της επιτρέψει την είσοδο στη Βουλή, όποτε κι αν γίνουν αυτές.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι κι άλλα που το να τα αντιληφθείς είναι περισσότερο θέμα ενστίκτου και υπόθεσης για το πώς θα εξελιχτούν τα πολιτικά πράγματα στο μέλλον. Θυμάμαι ότι όταν ο Παπανδρέου έδωσε την περίφημη διακαναλική του συνέντευξη-που τελικά αποδείχτηκε μια σωστή ιδέα- απειλώντας με εκλογές στην περίπτωση που δεν αποσπούσε ποσοστά νομιμοποίησης πρώτη σκέψη που ήρθε στο μυαλό μου ήταν «μα πως θα κάνει εκλογές αφού η Ντόρα δεν έχει ακόμη φτιάξει το κόμμα της»; Για την δική μου αντίληψη στην πολιτική τα πράγματα δεν είναι αυτό που φαίνονται και αυτό που δείχνουν. Και πέρα από αυτά είναι φανερό πως υπάρχει και κάποιος άνωθεν σχεδιασμός, που προβλέπει τις εξελίξεις και κάνει τις ανάλογες κινήσεις, ώστε το σκηνικό να είναι έτοιμο για τη στιγμή που θα χρειαστεί. Για παράδειγμα θα ήταν αδύνατον για το Πασόκ του 1981 να κερδίσει τις τότε εκλογές, αν δεν είχε προηγηθεί η είσοδος της Ελλάδας στη τότε ΕΟΚ. Ο Ανδρέας είχε τότε επικεντρώσει την ρητορική του στο «Έξω από την ΕΟΚ, έξω από το ΝΑΤΟ», ένα αμιγώς αριστερόστροφο σύνθημα, που δεν είχε και καμιά όρεξη να εφαρμόσει. Ήταν λοιπόν αναγκαίο να έχει το «τετελεσμένο» της εισόδου μας στη ΕΟΚ, πριν ανέβει στη εξουσία, μια και του έδινε μια εύκολη δικαιολογία για να μην τηρήσει τις δεσμεύσεις του.

Το επεισόδιο στα Ίμι που συνέπεσε με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Κώστα Σημίτη, ήταν κι αυτό μια καλά σκηνοθετημένη αναγκαιότητα, για τις περιστάσεις της εποχής εκείνης. Το τελευταίο και πιο απτό παράδειγμα είναι η περσινή πτώση της Νέας Δημοκρατίας και η άνοδος του Πασόκ με δέκα μονάδες διαφορά. Τα δεδομένα του χρέους και του ελλείμματος, ήταν εκεί και όταν γνωστά και δεδομένα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά κανείς δεν μιλούσε. Ένα χρόνο ήδη πριν από τις εκλογές, σε κάποιους πολύ σημαντικούς κύκλους ήταν επίσης γνωστό ότι θα χρειαζόταν να γίνουν μεγάλες και οδυνηρές αλλαγές σε συστήματα όπως το ασφαλιστικό, το εργασιακό και όσα άλλα βλέπουμε στις μέρες με τεράστιες περικοπές στο Δημόσιο και φορολογικές επιβαρύνσεις, που σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε να τις φέρει σε πέρας μια κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν λοιπόν αναγκαίο να φύγει η Νέα Δημοκρατία και ο Καραμανλής έτσι όπως έφυγαν και να έρθει το Πασόκ και ο Γιώργος Παπανδρέου έτσι όπως ήρθαν. Φανταστείτε μόνο τι θα γινόταν αν η Νέα Δημοκρατία επιχειρούσε να πραγματοποιήσει αυτές τις αλλαγές. Αυτές οι αλλαγές μπορούσαν να γίνουν μόνο από ένα σοσιαλιστικό κόμμα.

Η αντιμνημονιακή πολιτική του Σαμαρά, είναι επίσης μια αναγκαιότητα, έστω κι αν δεν έχει καμία βάση. Πρέπει ένα κόμμα εξουσίας να προσφέρει μια έστω και εκτός πραγματικότητας πρόταση για να απορροφήσει όσο μπορεί κάποιο μέρος από την δυσαρέσκεια και την οργή που δημιουργούν τα μέτρα του Μνημονίου.

Έτσι λοιπόν και η ίδρυση του κόμματος της Ντόρας Μπακογιάννη υπακούει σε κάποια αντίστοιχη λογική, που κάνει την ύπαρξή του αναγκαία. Στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές, με τα τρομακτικά προβλήματα που έχει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, θα είναι αδύνατον να υπάρξει αυτοδυναμία. Και μια πολύ σαφής ένδειξη γι αυτό είναι το τεράστιο και απόλυτα δικαιολογημένο ποσοστό της αποχής, όπως και η έλλειψη πανηγυρισμών για την υπό πίεση νίκη του Πασόκ. Θυμηθείτε τι γινόταν άλλες φορές σε κανονικές συνθήκες, όταν κέρδιζε το ένα ή το άλλο κόμμα. Τώρα όχι διάθεση να πανηγυρίσει δεν είχε κανείς , αλλά ούτε καν να ψηφίσει.

Το κόμμα της Μπακογιάννη, η Δημοκρατική Συμμαχία, ήταν ο απαραίτητος μπαλαντέρ στο πολιτικό σύστημα για τα δύσκολα χρόνια που έρχονται. Στο άμεσα προσεχές μέλλον θα φανεί η αναγκαιότητα των κομματικών συμμαχιών για να σχηματιστούν κυβερνήσεις, όπως άλλωστε γίνεται και σε πολλά κράτη της Ευρώπης, όπου οι κυβερνήσεις δημιουργούνται από συνασπισμούς κομμάτων, όπως στην Γερμανία, την Αγγλία, την Ιταλία και άλλο. Το σίγουρο είναι ότι η επόμενη ελληνική κυβέρνηση θα αποτελείται από τουλάχιστον δυο κόμματα.