Η Μόνη Λύση

Ακόμα κι αν όλα πάνε κατ’ ευχήν, για να καταφέρει κάποτε να ξεπληρώσει η Ελλάδα το χρέος της υπάρχει μόνο μια λύση. Κι αυτό αν ισχύουν τα σενάρια που κυκλοφορούν εδώ και μια δεκαετία.

Πηγή Εικόνας: www.everydaynodaysoff.com

Αυτή ήταν σίγουρα η πιο περίεργη Πρωτοχρονιά των τελευταίων εξήντα ετών για την Ελλάδα. Δεν ξέρω πόσοι γιόρτασαν κανονικά, χωρίς να σκέφτονται το τι μπορεί να ακολουθήσει, αλλά σίγουρα υπάρχουν αρκετοί που μπορούν να ζουν ακόμη ανέμελα, γιατί η κρίση δεν τους επηρεάζει και ίσως και να μην τους επηρεάσει ποτέ. Για κάποιους άλλους-πόσους, -αυτή η Πρωτοχρονιά δεν ήταν από αυτές που θα ήθελαν να θυμούνται. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα διαθέτει ακόμη αρκετό «λίπος» και γι αυτή η δυσφορία της κοινωνίας δεν εκτονώνεται δυναμικά. Ποιος να ξέρει. Με τόσες λοβιτούρες που είχαν γίνει και με τόση «μαύρη» οικονομία κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει που ακριβώς πατάει η πραγματικότητα.

Εν πάση περιπτώσει η Πρωτοχρονιά μπήκε με μια ακόμη απεργία στα Μέσα Μεταφοράς κι αυτή είναι μόνο μία από τις μάχες που θα πρέπει να δώσει το Πασόκ για να εξορθολογήσει τις ΔΕΚΟ και να βρει λύσεις για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων. Και όλοι θεωρούν πολύ κρίσιμο το διάστημα από τώρα μέχρι το Μάρτιο, οπότε και θα μάθουμε αν εξασφαλιστεί η τέταρτη δόση του δανείου.

Ας υποθέσουμε ότι όλα πάνε καλά. Ότι τα δημοσιονομικά πράγματα μπαίνουν σε μια σειρά και ότι κουτσά στραβά ξεκινάει κάποια ανάπτυξη. Κάτι που βέβαια το θεωρούν αδύνατον πάρα πολλοί, δεδομένης της καταστροφής που έχει ήδη επέλθει στο μικρομεσαίο χώρο και σε ικανό μέρος του μεσαίου χώρου στην πραγματική οικονομία. Το από πού και πως θα ξεκινήσει η ανάπτυξη είναι κάτι που θα περιμένουμε να το δούμε και που θα χρειαστούν πολλά «μαγικά» για να γίνει πραγματικότητα. Αλλά ας υποθέσουμε ότι κάπως προχωράει κι αυτό. Και ότι όλα εν πάση περιπτώσει κάπως λειτουργούν χωρίς να έχει γίνει καμιά μεγάλη καταστροφή.

Και ότι αισίως φτάνουμε στο 2013, οπότε λήγει και το Μνημόνιο. Αν δεν έχει γίνει κάτι από τη μεριά της Ευρωπαϊκής Ένωσης σαν το Ευρωομόλογο για παράδειγμα, η Ελλάδα θα πρέπει να βγει στις αγορές για να δανειστεί με ένα χρέος γύρω στα 400-450 δις ευρώ που δεδομένης και της συρρίκνωσης της οικονομίας θα είναι γύρω στο 160% του ΑΕΠ. Αν τώρα το σπρέντ είναι γύρω στις 960 μονάδες βάσης και πάμε να δανειστούμε με αυτά τα στοιχεία το σπρεντ θα φτάσει όχι στις 2 αλλά στις 5000 μονάδες. Με αυτό το σενάριο και με τις καλύτερες προϋποθέσεις τα νούμερα δεν βγαίνουν όπως και να τα λογαριάσει κανείς. Και το μέλλον δείχνει αδιέξοδο ανεξάρτητα από την πορεία μας στα δύο επόμενα χρόνια.

Κανονικά δεν υπάρχει λύση. Για να μπορέσει κάποτε η Ελλάδα να ξεπληρώσει το χρέος της θα πρέπει να δημιουργήσει πρωτοφανή πρωτογενή πλεονάσματα, κάτι που θα πρέπει να το δούμε για να το πιστέψουμε.

Σε κανονικές συνθήκες λοιπόν λύση δεν υπάρχει. Η Ελλάδα ή θα οδηγηθεί στη χρεοκοπία, αργά ή γρήγορα, η δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει το χρέος της.

Η λύση που υπάρχει γι αυτό είναι μόνο μία. Και αυτή ισχύει, αν αληθεύουν τα σενάρια που κυκλοφορούν εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια. Αν δηλαδή υπάρχουν πετρέλαια στο Αιγαίο. Αυτό είναι κάτι που κυκλοφορεί με επίταση εδώ και χρόνια, αλλά ποτέ δεν έχει υπάρξει κάποια επιβεβαίωση γι αυτό. Ούτε για το αν πράγματι υπάρχουν ούτε για τις ποσότητές τους. Αυτές τις μέρες ο Κώστας Χαρδαβέλας, έγραψε και ένα βιβλίο για το θέμα. Το μόνο που επιβεβαιώθηκε κι αυτό έγινε πριν λίγες μόλις μέρες, ήταν η ανακοίνωση από ισραηλινές πηγές, για τα ανακάλυψη ενός τεράστιου κοιτάσματος φυσικού αερίου, στην περιοχή ανάμεσα στη Κύπρο και το Ισραήλ, που εξ αιτίας του μεγέθους του πήρε και το όνομα «Λεβιάθαν». Και προφανώς η διπλή συνάντηση, πριν λίγους μήνες, του Παπανδρέου με τον Ισραηλινό Πρωθυπουργού και μάλιστα σε διάστημα μιας βδομάδας, κάτι θα είχε να κάνει με αυτό το θέμα. Οι φήμες λένε, ότι οι Ισραηλινοί σχεδιάζουν τη δημιουργία ενός υπόγειου αγωγού μέχρι την Ελλάδα, απ’ όπου θα διοχετεύεται στις χώρες κατανάλωσής του. Αυτό είναι μια πραγματικότητα που βέβαια θα δημιουργήσει εντάσεις στην περιοχή, κυρίως , ανάμεσα στο Ισραήλ και τον Λϊβανο, αλλά πιθανώς και οι Τούρκοι να διεκδικήσουν μερίδιο από την πίττα. Αλλά οι Τούρκοι δεν θα τα βρουν τόσο εύκολα με τους Ισραηλινούς, όσο με εμάς. Φανταστείτε ένα τουρκικό αεροπλάνο να παραβιάζει τον ισραηλινό εναέριο χώρο. Οι Εβραίοι θα το είχαν ρίξει χωρίς δεύτερη κουβέντα. Το φυσικό αέριο λοιπόν εκεί στην ανατολική Μεσόγειο είναι ένα γεγονός. Αλλά τι γίνεται με τα πετρέλαια;

Οι φήμες που κυκλοφορούν εδώ και χρόνια μιλάνε για μεγάλα κοιτάσματα στην περιοχή του Αιγαίου, για κοιτάσματα νότια της Κρήτης και για κοιτάσματα ακόμη και στο Ιόνιο. ΟΙ φήμες λένε ακόμη ότι εδώ και χρόνια διεξάγονται διαπραγματεύσεις, ανάμεσα στην ελληνική, την τουρκική και την αμερικάνικη μεριά, για τον καθορισμό των ποσοστών της κάθε μεριάς.

Αν πράγματι υπάρχουν αυτά τα πετρέλαια, αυτό μας δίνει και μια ιδέα για το παιχνίδι που παίχτηκε εις βάρος της Ελλάδας. Γιατί ενώ όλοι ήξεραν για το χρέος μας, δεν έκαναν τίποτα νωρίτερα. Η απάντηση είναι απλή. Γιατί αν βρίσκεσαι με το μαχαίρι στο λαιμό, η διαπραγματευτική σου θέση στη μοιρασιά, είναι πολύ πιο αδύναμη. Και αν τα πράγματα είναι έτσι αυτό δείχνει και από μια άλλη σκοπιά το έγκλημα που διέπραξαν εις βάρος της χώρας, όσοι στο εσωτερικό της την οδήγησαν σ’ αυτήν την θέση. Κάτι που φτάνει στα όρια της εσχάτης προδοσίας και για το οποίο φυσικά δεν θα υπάρξει ποτέ κάποια απάντηση. Όλα θα μείνουν στο σκοτάδι όπως έμειναν τόσα χρόνια.

Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Αν λοιπόν υπάρχουν τα πετρέλαια και η Ελλάδα δεν πάρει όσα ψίχουλα της δώσουν, αλλά εξασφαλίσει ένα καλό ποσοστό, τότε υπάρχει περίπτωση και να αποπληρώσει το χρέος της και κάποια στιγμή να ευημερήσει.

Πράγμα που αποτελεί και τη μόνη λύση. Αν όλα αυτά δεν ισχύουν ή ισχύουν και δεν βρεθεί κάποιος συμβιβασμός, τότε η κατάσταση είναι αδιέξοδη.