Days go by... Eject.. Πλησίασμα... Μου αρέσει...

Πηγή Εικόνας: Jean Auguste Dominique Ingres: Jupiter et Thétis, (1811) . Musee Granet, Aix-en-Provence, France. Detail

Days go by...

Περνούν οι μέρες σαν τραυματισμένα θαυμαστικά στην άκρη μιας λέξης. Τηρώ την εσωστρέφεια μου και την απομάκρυνση μου από όλα αυτά που κάποτε με ζούσαν. Οι μέρες υπέρλαμπρες τον τελευταίο καιρό με λίγο μόνο ψιλόβροχο στις άκρες τους δημιουργούν μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Έξι το απόγευμα και ακόμα μέρα. Σχολάω και βλέπω από το αυτοκίνητο τη δύση. Ταξιδεύω νοητά σε κάθε επιστροφή από τη δουλειά στο σπίτι, ή από το σπίτι στη δουλειά. Νύχτα ή μέρα και πάντα καταλήγω σε εκείνο το νησί. Στο σπίτι στην Χαραμίδα, έχοντας πολλά ζώα τριγύρω μου. Γάτες, σκύλους ,κότες, μικρά ερίφια με κουδουνάκια στο λαιμό. Είναι πάντα καλοκαίρι στο νησί και λίγο πριν την δύση. Εγώ ποτίζω τον μικρό μπαξέ μου και η θάλασσα φτύνει αλμύρα στο δέρμα μου. Είμαι πάντα εκεί και οι μέρες περνάνε σαν κάποιος να πάτησε το slow motion.Ένα κλεμμένο ενσταντανέ από το μέλλον σαν αλισάχνη ανεξίτηλη στη θύμηση.

Eject

Γύρισα από το σούπερ μάρκετ και τα χέρια μου μύριζαν απορρυπαντικό και κανέλλα. Σα να μου μύρισε Άνοιξη ξαφνικά και όλοι οι δείκτες μέσα μου κουνήθηκαν απότομα. Νοιώθω χαρούμενη χωρίς λόγο. Όσο περνάνε τα χρόνια αρνούμαι να μιζεριάζω την ζωή μου χωρίς λόγο. Έχει γίνει μέσα μου και μια ιεράρχηση βλέπετε (μετά από πολλές απώλειες) για ποιο λόγο αξίζει τον κόπο να ξοδεύεται η ψυχή και για ποιο λόγο δεν αξίζει. Εξακολουθώ και δίνω μεγάλη σημασία στις ανθρώπινες σχέσεις.Τεράστια. Αλλά δίνω και πολλή μεγάλη σημασία στον τρόπο που πρέπει να ζούμε την καθημερινότητά μας. Αυτή μας σφραγίζει. Αυτή μας κάνει μίζερους ή ευτυχισμένους. Και είναι τόσο εύκολο αυτό να επιτευχτεί. Όμως, όπως όλα τα πράγματα στην φύση του ανθρώπου, όσο πιο εύκολο είναι κάτι τόσο λιγότερη σημασία του δίνεις.

Eject

Περνούν οι μέρες σαν όνειρα που ξέχασες το επόμενο πρωί. Σαν ρούχα φορεμένα που πέταξες στα άπλυτα. Σε είδα το απόγευμα σε ένα συνοικιακό καφέ. Σε βρήκα αλλαγμένη σε όλα. Ακόμα και στο σχήμα σου. Τα μαλλιά σου έπαιρναν φωτιά, κατακόκκινα, κάτω από τον απογευματινό ήλιο και τα μάτια σου τρεμόπαιζαν σαν μακρινά άστρα. Μου μίλησες για την Άνοιξη και για εκείνο το παλιό τραύμα στο μέρος της κοιλιάς. Λίγο πιο ψηλά από τον αφαλό. Ο αφαλός είναι ο άξονας μας. Εκεί έχω όλες τις πυξίδες του κόσμου αυτού και του προηγούμενου που έζησα.

Eject

Βραδινά ποτά σε καινούργιο στέκι. Καπνοί. Ξενύχτια χωρίς νόημα. Φλερτ. Μια βραδιά σεξ για το σεξ. Μια παρέα που γελάει. Πιο εύκολα πιστεύεις τις ιστορίες των ανθρώπων στα bar παρά τις επαληθεύσεις τους.

- Λες να γίνεις καμιά από αυτές τις τρελές που μιλάνε στα κτήρια και φοράνε τα παπούτσια των ξένων, με ρωτάς μέσα από κοκκινόμαυρο σκοτάδι και σπασμένες μουσικές.

-Μπορεί, σου απαντώ, αλλά δεν θα χρειαστεί να ζήσω στο δρόμο, θα πάω στην θάλασσα.

Eject

Φεστιβάλ ψαροκόκαλο. Τεμαχισμένες ταινίες μόλις 10 λεπτών. Ήρθε να με πάρει για να τις δούμε. Το βλέμμα της ήταν σαν να είχε βγει από το δάσος, το δέρμα της λευκό οι κινήσεις της νωχελικές. Στο βάθος μια γάτα.

Eject

Και οι μέρες περνάνε σαν άδεια ταξί με jazz μουσικές. Και συνεχίζω να νοιώθω χαρούμενη και συνεχίζω να δυσπιστώ με αυτούς που κάνουν τους σκεπτόμενους, ιδίως σε ότι αφορά αυτόν τον πλανήτη. Ελάτε ρε παιδιά, καριέρα κάνουνε όλοι.

Eject

. . .

Πλησίασμα...

Τρώω τα νύχια μου. Τρώω τον χρόνο. Η απόδειξη του ότι ο χρόνος υπάρχει είναι η καταστροφή των κυττάρων μας. Έτσι τον καταλαβαίνουμε. Αλλιώς όλα είναι μια λούπα.

Αναζητώ μέσα από ξεχασμένες εικόνες και ακούσματα τον παλιό εκείνο κόσμο που χάθηκε ανεπιστρεπτί. Ψάχνω μέσα σε παλιές κασετίνες μήπως και βρω ένα κόμματι από την παμπάλαια ελευθερία που είχε ο πατέρας μου 6 δεκαετίες πριν, όπου μπορούσες άφοβα να πας παντού με ωτοστόπ ή να πάρεις το αεροπλάνο και να χαθείς στα πέρατα της γης έτσι απλά. Αναπολώ τον παλιό κόσμο αλλά δεν μπορώ να επιστρέψω σε αυτόν. Τώρα το μέλλον είναι αληθινά μέλλον.

Μου αρέσουν τα ξεβολέματα και οι διαμαρτυρίες. Μου αρέσει να αλλάζουν όλα για το καλύτερο χωρίς κανείς να ξέρει ποιο είναι το καλύτερο. Μου αρέσει να ωριμάζει ένας λαός στο γρήγορο με το έτσι θέλω. Μου αρέσει να βλέπω τα θρεφτάρια του Δημοσίου βίου να ουρλιάζουν σαν κακομαθημένα παιδιά επειδή κανείς δεν τους κάνει το χατίρι. Μα πιο πολύ μου αρέσουν οι άνθρωποι που έχουν ένα μυστικό στο μυαλό τους που τους κάνει δυνατούς και ερωτεύσιμους, γεμάτους μυστήριο.

Κάθε βράδυ ξεβάφω όλα τα συναισθήματα που χάραξε η μέρα πάνω μου. Τα νέα μέτρα, η κομισιόν, ο επίτροπος, η Tρόικα, η κρίση, οι απεργίες, οι τιμές της βενζίνης και όλα αυτά που θα περάσουν από πάνω μας είτε γράψει κανείς για αυτά είτε δεν γράψει. Κάθε βράδυ κάνω μια στροφή πάνω στα all star μου. Το πάτωμα τρίζει. Ύστερα αφαιρώ τα ρούχα μου. Αφήνω μόνο το μακό στο σώμα μου και κοιμάμαι βαριά. Δεν υπάρχω. Η σιωπή του δωματίου τραβάει τα κόκκαλα των δαχτύλων της. Την αντιπαθώ. Μπαίνω σε μια παρένθεση βαθυσκαφή κι ελπίζω στη νέα μέρα.

Κάποιες φορές όταν έρχεσαι δίπλα μου, πριν ξημερώσει , μια μυρωδιά αλευριού, ζεστού αλευριού ανεβαίνει από τον δρόμο και μπαίνει από το μισάνοιχτο παράθυρο του δωματίου. Κάτω από τα αδύναμα φώτα του δρόμου πέφτει ένα κίτρινο ημίφως. Χαζεύω τους ώμους σου. Είναι κάτασπροι. Τη νύχτα οι άνθρωποι είναι στιγμές που δεν έχουν αίμα. Ίσως επειδή κοιμούνται. Αλλά ποιον νοιάζει αυτό;

Πρόσεξες πως σήμερα ακουστήκαν καινούργια πουλιά; Πρόσεξες την βραχνάδα στην φωνή μου; Μπορεί και να έκλαιγα όσο εσύ μιλούσες. Θα θελα κι άλλα να σου πω, αλλά υπάρχουν πράγματα που δεν μοιράζονται. Που ο άλλος δε θα τα νοιώσει ποτέ.

. . .

Μου αρέσει...

Μου αρέσει να σέρνω τις μπότες μου στην άσφαλτο. Στα καρό πεζοδρόμια της πόλης. Στους ατελείωτους διάδρομους του σταθμού, στα στενάκια των Εξαρχείων. Να τις ακούω να κάνουν αυτόν τον ξεψυχισμένο θόρυβο σα να λιώνουν καμένο δέρμα. Μου αρέσει που τα σύννεφα με τον αέρα διαλύονται γρήγορα. Τόσο, όσο εγώ να πάρω μια βαθιά εισπνοή. Μου αρέσει που τελειώνει και αυτός ό μήνας κι έρχεται ο αγαπημένος μου. Ο Μάρτης.

Μου αρέσει να σε σκέφτομαι και να φυσάει κρύος αέρας στο πρόσωπο μου. Να κάνει τα μάτια μου να δακρύζουν.

Μου αρέσει να διαβάζω το τέλος αγαπημένων μου βιβλίων κοντά στα μεσάνυχτα. Έτσι θυμάμαι την μοίρα των ηρώων που ξεπατίκωσα ανα τα χρόνια. Τι να κάνουν άραγε μετά το τέλος ενός βιβλίου οι ήρωες; Πως να συνεχίζουν τις ζωές τους;

Μου αρέσει που με μαζεύω από τις νύχτες και τις μέρες με εκείνη την ειδική απόχη.

Εκείνη που μαζεύει ότι πέταξες κάποτε αχρησιμοποίητο ή ακόμα και μισό. Που ξαναβρίσκω στα fm τους χτύπους μου και αλλάζω την ένταση μου βγάζοντας την από το mute και βάζοντας την στο +4.

Μου αρέσει που στη σπονδυλική μου στήλη έχω την οροσειρά του ιππόκαμπου και κάθε φορά που πονάει το κεφάλι μου από μοναξιά αυτή αλλάζει σχήμα.

Μου αρέσει που χάθηκα από όλους και όλα. Μου αρέσει που με ψάχνουν.

Που όταν γελάω φαίνονται όλα μου τα δόντια και που όταν κλαίω το σπίτι γεμίζει με μικρά θολά τοπία που με κοιτάνε κατάματα.

Μου αρέσει που πονάω τόσο και κανείς δεν έχει ιδέα. Μου αρέσει που η ζωή μου αλλάζει σχήμα, που μου τελείωσε η κρέμα ημέρας και δεν βάζω τίποτα πια. Που βρέχει και τα μαλλιά μου υγραίνονται και βαραίνουν στο μέτωπο. Που η άνοιξη μου γαργαλάει το τελείωμα του αυχένα, κι εκείνος βαρύς σαν τσιμέντο με ρίχνει στα βαθιά μαξιλάρια κάθε βράδυ. Κάθε βράδυ που μοιάζει με απόσπασμα αμερικάνικης ανεξάρτητης ταινίας.

Μου αρέσει που κρατάω πάλι σημειώσεις στο moleskine. Που βλέπω όποιον θέλω όποτε μπορέσω εγώ. Που δεν ξέρω πια τι μουσική μου αρέσει. Που μπαίνω σε δρόμους με κόκκινα απαγορευτικά σαν γλειφιτζούρια κανέλας και αφήνω το αυτοκίνητο για λίγο σε πανάκριβα πάρκινγκ. Που χαζεύω στα φανάρια τον ουρανό και χάνω όλα τα πράσινα. Που δεν ξέρω τι θέλω. Που δε θα μάθω ποτέ και τι λύτρωση μου δίνει αυτό.

Μου αρέσει που δεν έχω ούτε μια άσπρη τρίχα ακόμα στα μαλλιά μου.

Που τα μακραίνω ξανά, όπως μακραίνουν τα κύματα καθώς τα αφήνεις από την πλώρη ενός καραβιού μεσοπέλαγα.

Μου αρέσει που η ζωή περνάει τόσο απαλά. Μου αρέσουν οι ουλές που μου αφήνει και εκείνο το μούδιασμα στο δεξί μάτι. Μου αρέσει που υπάρχει σε όλο τον κόσμο μέρος για να πας και άνθρωπος για να γνωρίσεις. Που τα ρούχα αγοράζονται σύμφωνα με την παρούσα διάθεση και μετά πετιούνται. Που χάνεται η στιγμή κι έρχεται άλλη πιο δικιά μου. Μου αρέσει που αυτά όλα δεν έχουν νόημα αλλά απλά μου αρέσουν. Και πιο πολύ να ξέρω πως τα χέρια μου δαγκώνουν βουβά τα δικά σου.

Όλα μου αρέσουν. Μα πιο πολύ η θάλασσα που ποτέ δεν ήταν τόσο μεταχειρισμένη όσο τώρα.

Αυτή πιο πολύ, κι έπειτα το μπλε και ο κόσμος όλος.