Losing control

Πηγή Εικόνας: Daniele Buetti, Is my Soul Losing Control 2006 archival chromogenic prints on rag paper

Κατάφερες και έκλεισες τα πορτοπαράθυρα της ψυχής, τοποθέτησες βαριές κλειδαριές… μα, με εκείνο το ένζυμο της μούχλας τι θα κάνεις;

Πέρασε καιρός πολύς. Βράχια και θάλασσες τα διάβηκες, η σκέψη σου τριγύρισε, μαγεύτηκε, λησμόνησε, διέγραψε, προχώρησε. Και φιλτράρησε και κράτησε εκείνα και εκείνους που διάλεξε μέσα απ’ το σωρό. Είναι πολλές φορές ακόμη και εκείνοι που δεν σου μιλούν και δεν τους μιλάς! Για μέρες ολάκερες, ολότελα κενές! Σα να μην είσαι εκεί όταν σε χρειάζονται και σα να μην τους έχεις, όταν θέλεις να είσαι δίπλα τους! Γνωρίζεις πως είναι τα δύσκολα και όμως δεν τα αποφεύγεις! Χώνεσαι σε κόσμους που δεν υπάρχουν, σε κόσμους που δεν θέλεις, που όμως υποσχέθηκες να αντέχεις και ποιος ξέρει το γιατί! Όλα τραβάνε προς τα πίσω! Όλα λένε πως δε γίνεται! Ναι, υπάρχει το τώρα! Αλλά με αυτό το αύριο τι γίνεται;

Εκεί στα βράχια συνάντησες τόσες φορές τη Μοίρα, κοντοστάθηκες, κοντοστάθηκε και εκείνη, άναψες τσιγάρο και πιάσατε την κουβέντα.

«Χάνεσαι και τρέχεις μπροστά σε λέξεις που δεν φτάνουν! Λες πως είσαι δυνατός, αλλά στην ουσία δεν είσαι! Χάνεις δύναμη και δεν ξέρεις και εσύ ο ίδιος το πως. Ή καλύτερα το προς τα που! Πόσες φορές άντεξες και ακόμη αντέχεις όσα σε έκαναν να πιστέψεις! Και έτσι ξαφνικά, κάτι να παρουσιάζεται! Μια λάμψη δυνατή! Ικανή να φέρει μπροστά εικόνες από ένα μέλλον που πάλι δεν ξέρεις αν θα αντέχεις! Όμως μάλλον το θέλεις τόσο, για όσο! Να χαθείς και να τα χάσεις, όλα τα κύτταρα σου, όλα και τα εγκεφαλικά και τα άλλα τα πολλά! Τα ζωηρά. Να χαθείς και να χάσεις!

Τι να χάσεις; Να χάσεις τον έλεγχο, αυτόν να χάσεις!

Αυτόν τον έλεγχο που σε λυτρώνει και σε προστατεύει, αλλά και αυτόν που τόσο κάποιες φορές σε απογοητεύει και σε δεσμεύει και σε πιέζει και σου στερεί και σε στερεί από τους άλλους και σε κάνει να θυμώνεις και να τρελαίνεσαι που τον κουβαλάς παντού και ας γνωρίζεις πως έτσι είναι καλύτερα και ας εμφανίζονται χιλιάδες «και» να συμπληρώνουν και να παιδεύουν».

Τα χειρότερα έρχονται και το ξέρεις, γιατί είσαι πάντα μόνος και τα καλοδέχεσαι σχεδόν! Αλλά μέχρι να έρθουν, είναι τόσο όμορφα που βουλιάζεις και δε θέλεις να πιαστείς! Που όλα τα βλέπεις ακατόρθωτα! Που σήμερα είσαι εκεί που και αύριο θα είσαι, αλλά ο βοηθός σου που θα είναι; Αυτός ο βοηθός που σε έπεισε να τον χάσεις τον έλεγχο! Και αν είναι μακριά σου είναι καλά, βολεύει. Αν όμως τριγυρνάει γύρω σου, αν τριγυρνάει όχι ως φυσική παρουσία, αλλά στην ουσία τότε τι γίνεται;

Αν τον έχασες τον έλεγχο τόσο ώστε να καταλάβει το μυαλό; Αν θέλεις να του δείχνεις συνέχεια το κύμα που σκάει στην άκρη του μυαλού σου; Αν θέλεις να του δείχνεις που κλείνεις τους εφιάλτες σου; Αν θέλεις να τον ξεναγήσεις στις νύχτες που περίμενες μάταια; Αν συνεχίζεις να τον προσκαλείς να καταφέρει το ακατόρθωτο; Αν η καρδιά τραγουδάει, η ψυχή παίρνει χρώματα και το μυαλό είναι έτοιμο να χαρίσει; Πόσα χιλιάδες «αν» παρουσιάζονται επίσης ξαφνικά και πόσα «θέλω» μπαίνουν δίπλα τους;

«Μη μιλάς άλλο» είπε! «Σώπασε τώρα, ησύχασε! Κάνε απόλυτη ησυχία και ονειρέψου! Ή μάλλον φαντάσου όσα θες, ζήσε μόνο αυτά, τίποτα άλλο, ζήσε το κενό σου! Μπες ξαφνικά στο σκοτεινό λαβύρινθό σου! Μόνο εκεί ξαλαφρώνει η ψυχή σου! Ο έξω κόσμος δεν είναι για εσένα! Το ξέρεις, το βλέπεις, το ζεις! Και τότε είναι που βρίσκεις μια δύναμη που δεν μοιάζει ποτέ με την προηγούμενη! Έχεις μάτια και βλέπεις και τα λογικά σου τα έχεις, αλλά είναι που μπαίνει έτσι απροσδόκητα στη μέση και ο θυμός! Ένας θυμός που δεν φέρνει απαραίτητα βία, όχι! Φέρνει και μια τρυφεράδα ασύλληπτη! Ναι, ναι, θυμός που φέρνει τρυφεράδα! Πόσο περίεργο και αυτό ε; Μα είναι που ο έλεγχος και η απώλειά του παίζουν παιχνίδια περίεργα που ακόμα και αυτά μπορούν να μοιάζουν σαν αποτέλεσμα! Και ίσως αυτά και όλα τα παραπάνω να μην είναι κατανοητά και να μοιάζουν ασυνάρτητα, αλλά… καλώς ήρθες στον κόσμο του losing control!

Μουδιασμένος σε εκείνα τα χαμένα σούρουπα και αποκαμωμένος πια να μην έχεις δύναμη για τα γιατί σου και τα πως σου! Και πίσω από μεγάλες απολαύσεις να μένεις αποσβολωμένος, αφού έχεις βρει την καλύτερη κρυψώνα! Κρυψώνα που πανικόβλητη αμπαρώνεται η ψυχή για να μη βραχεί από την ξαφνική νεροποντή!

Κατάφερες και έκλεισες τα πορτοπαράθυρα της ψυχής, τοποθέτησες βαριές κλειδαριές… μα με εκείνο το ένζυμο της μούχλας τι θα κάνεις; Και να βγαίνει ξανά μπροστά η σκέψη, αν πρέπει, αν αξίζει, αν αυτή η καλοστρωμένη οδός βγάζει πουθενά, αλλά μαγικά να μη σε νοιάζει έτσι και αλλιώς αν βγάζει κάπου, να πηγαίνεις στο πουθενά έτοιμος να περιηγηθείς!

«Όταν χάνεις τον έλεγχο, νομίζεις ότι αυτή είναι… η μόνη οδός που μπορούσες να επιλέξεις», είπε σε μία αποστροφή του λόγου η Μοίρα επικριτικά!

Έχει δίκιο, είναι τότε που μοιάζουν όλα μπερδεμένα και έτοιμα να αποτυπώσουν στα βήματά μας τις σελίδες μιας άλλης χρονιάς, αλλά όμως σκέψου… τα χρόνια δε γυρίζουν πίσω!

Και συνέχισε: «Πρόσεχε! Το μακρινό και ατέλειωτο ταξίδι της ταλαιπωρίας και της ευχαρίστησης θα συνεχιστεί με πολλές στάσεις απολογισμού και αυτοκριτικής, μη σε τρομάζει! Υγεία είναι αυτό, καθαρίζει το μέσα σου και ας εξασθενεί!»

Και ενώ οι σκέψεις υπάρχουν, κάτι ξαφνικά αναστατώνει το εσωτερικό σου και γίνεται το χρώμα σου εκείνο του ουρανού και η αυγή μοιάζει πάντα δική σου! Ψάχνεις εξαρχής τη ζωή σου, την περπατάς, τη γυρνάς! Χάνεις την ζωή σου και την ξαναβρίσκεις σε αυτές τις φωνές που σκεπάζουν τη θάλασσα! Κλείνεις τα μάτια μέρες μετά και τις ακούς πάλι, τόσο έντονα τις έζησες! Και τότε, κλαις, γελάς και αποφασίζεις από εδώ και πέρα να σκορπάς και να σκορπιέσαι, και όποτε μπορείς να βοηθάς για να βοηθιέσαι, να ξεχνάς και να μη ξεχνάς μαζί.

Και όπως άκουγες τη Μοίρα συνειδητοποιείς ότι και τα λάθη ακόμη ήταν δικά σου, ότι τα αγαπάς και εκείνα όπως τα κατορθώματά σου και δε μετανοιώνεις, ή και να μετανοιώνεις, το κρύβεις βαθιά μέσα σου και δεν το λες, μα μόνο θυμάσαι τους στίχους του ποιητή:

Μάρτυρες γιὰ τὰ λάθη σου δὲν εἶχες. Μόνος μάρτυρας
ὁ ἴδιος ἐσύ. Τὰ τακτοποίησες, τὰ μονόγραψες, τὰ σφράγισες
σὲ λευκοὺς πάντοτε φακέλους σὰ νὰ ἑτοίμαζες
τὴ δίκαιη διαθήκη σου. Ὕστερα
τὰ τοποθέτησες προσεχτικὰ στὰ ράφια. Τώρα, γαλήνιος,
(ἴσως καὶ κάπως φοβισμένος) οὔτε βιάζεσαι
οὔτε καθυστερείς, γνωρίζοντας ὅτι, μετὰ τὸ θάνατό σου,
θ᾿ἀνακαλύψουμε πόσον ὡραῖος ἤσουν,
πόσο πολὺ πιὸ ὡραῖος πέρα ἀπ᾿ τὶς ἀρετές σου.
(Γιάννης Ρίτσος, «Μετά», 1981)

Ή με άλλα λόγια, όπως λένε και οι Pink Floyd «and when you loose control... you'll reap the harvest you have sown...»

Σου έρχονται στο μυαλό ανέλπιστες βραδιές, σχεδόν παραμυθένιες να σε φοβίζουν τόσο αλλά να θέλεις να τις ζεις, πάλι, πάλι, πάλι και να μη φοβάσαι να το δείξεις! Να μπορείς να συγχωρείς πράξεις και λόγια που είχες απορρίψει πριν! Να τιμωρείς και ταυτόχρονα να βομβαρδίζεσαι ανηλεώς! Να τη ζητάς την παραίσθηση και να μην τα παρατάς!

Είναι απίστευτη η δυναμική αυτής της θέσης που καταλαμβάνεις πάνω στο βράχο που τόσο εύκολα εξουσιάζεις! Είσαι τόσο ψηλά και όλα τα βλέπεις μικροσκοπικά! Μα κάποια στιγμή, κάτι στραβώνει και αναγκάζεσαι να δεχθείς ότι δε μπορείς να δώσεις λύσεις για τη ζωή, ούτε απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους. Αυτό και αν είναι losing control!

Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς, τους κόλπους με τα βότσαλα, συνάντησες και εσύ ένα αρμυρό θαλασσόχορτο! Μόνο του να κρύβει βαθύ αίσθημα και άνοιγες με έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας το όνομα του! Και αυτή η διαύγεια του βυθού που στραφταλίζει μέσα του ο αστερίας σου! Ώστε εκεί ήσουν και εκεί ήταν!

Εξάλλου και η θάλασσα αρχίζει εκεί, κάτω από τα πόδια σου! Ήταν η διαύγεια, ή μήπως η βροχή, ή μήπως ένα δάκρυ που δεν κατάλαβες; Μεγάλωσες πια πολύ για να μη φοβάσαι να πεις την βροχή δάκρυ και το αντίστροφο! Άλλο μέτρο όταν βρέχει και όταν δεν βρέχει άλλο! Μεγάλωσες πια πολύ για να χωρίζεις και τους χρόνους!

Κατάλαβες ότι τα θέλω, μάλλον είναι φρόνιμο να φεύγουν σε χρόνο σωστό αναγνωρίζοντας πως πολλές φορές η απόλαυση γίνεται πολύ πιο μοναχική και από την στέρηση τους!

Κυρίως όμως, είναι φρόνιμο να φεύγουν… πριν χαθεί ο έλεγχος!