Ο Χορός του Ζαλόγγου

Παρά τις προσπάθειες η ελληνική οικονομία, συνεχίζει να χορεύει τον χορό του Ζαλόγγου.

Πηγή Εικόνας: Οι Σουλιώτισσες από Ary Scheffer (1827)

Τρεις μέρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 25ης Μαρτίου, όπου όπως είχε γίνει γνωστό από την προηγούμενη εβδομάδα θα παρατεινόταν ο χρόνος εξόφλησης των 110 δις και συγχρόνως θα μειωνόταν το επιτόκιο κατά μία μονάδα, πράγμα που σημαίνει συνολικά 6 δις σε τόκους λιγότερο, ήρθαν και τα ωραία μαντάτα από την ελληνική. Για τους δύο πρώτους μήνες του 2011, σε σχέση με τις προβλέψεις του προϋπολογισμού, τα έσοδα σημείωναν μια μείωση γύρω στις 8 ποσοστιαίες μονάδες, έναντι μιας σχεδόν ισόποσης αύξησης που προέβλεπε ο προϋπολογισμός. Αυτό σε νούμερα σήμαινε ούτε λίγο ούτε πολύ μια υστέρηση κατά 1,8 δις ευρώ. Οι εφορίες δεν είχαν καταφέρει να εισπράξουν απλώς αυτά που προέβλεπε ο προϋπολογισμός. Πώς να τα εισπράξουν όμως. Εδώ και δεκαετίες οι εφορίες είχαν μάθει να δουλεύουν με άλλο τρόπο, που μπορεί να μην ήταν αποδοτικός για το Δημόσιο, αλλά ήταν αποδοτικός για κάποιους άλλους. Κάποιες μακροχρόνιες συνήθειες δεν κόβονται εύκολα ούτε από τους εφοριακούς, ούτε από τους φορολογούμενος. Πριν από λίγο καιρό είχα βρεθεί σε μια παρέα και μιλούσαμε γι αυτά τα προβλήματα της οικονομίας. «Εγώ» είπε σε κάποια στιγμή ένας γιατρός από την παρέα «όταν είχα έρθει από το εξωτερικό για να δουλέψω στην Ελλάδα, συνηθισμένος από την νοοτροπία εκεί, έκανα κανονικά τις φορολογικές μου δηλώσεις και θυμάμαι που στην εφορία που έκανα τις φορολογικές μου δηλώσεις με κοιτούσαν σαν να ήμουν από άλλο πλανήτη. Από τότε που κατάλαβα πως δουλεύει το σύστημα και που πηγαίνουν τα λεφτά μου και ιδίως τα τελευταία χρόνια που αποκαλύφτηκαν όλα, ακολουθώ το σύστημα. Ότι μπορώ να το κρύψω το κρύβω. Δεν μπορώ να δίνω τα λεφτά μου για να πηγαίνουν σε μαύρες τρύπες ή σε μαύρες τσέπες. Ας τα βρούνε αυτοί που τα έφτιαξαν έτσι». Το περιστατικό μπορεί να είναι πρόσφατο το φαινόμενο όμως είναι παλιό. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η σχέση του ελληνικού Κράτους με τους πολίτες του ήταν μια σχέση αμοιβαίας δυσπιστίας, της οποίας οι λόγοι είναι ιστορικοί και θα τους δούμε αλλού. Μετά την πτώση του Χρηματιστηρίου, με την οποία ξεκίνησε η κρίση στον ιδιωτικό τομέα, η σχέση αυτή από σχέση δυσπιστίας μεταβλήθηκε σε σχέση αρρώστιας. Καθώς τα χρόνια της περασμένης δεκαετίας περνούσε η αρρώστια αυτή όπως φαίνεται και από όλες τις σχετικές δημοσκοπήσεις, γινόταν όλο και πιο βαριά. Στις μέρες μας που όλοι γνωρίζουν πως στήθηκε το μεγάλο κόλπο σε βάρος της ελληνικής οικονομίας, αλλά σε γενικές γραμμές και τους υπαίτιους που παραμένουν και θα παραμείνουν για πάντα ατιμώρητοι, μια και το σύστημα είχε προλάβει να πάρει τα κατάλληλα μέτρα για να συγχωρεθούν-παραγραφούν οι αμαρτίες του, η σχέση των πολιτών με το ελληνικό κράτος και όσους το εκπροσωπούν σε ευρεία έννοια έχει πεθάνει και κανείς δεν μπορεί να πει αν και πότε θα ξαναζωντανέψει, αφού ούτε καν γνωρίζουμε ποια μορφή θα έχει το ελληνικό κράτος σε μερικά χρόνια, ούτε αν θα καταφέρει να ξεπεράσει την σημερινή κρίση. Η πορεία τα επόμενα χρόνια είναι μια πορεία προς το άγνωστο.

Το πώς θα καταφέρει να μαζέψει ο Παπακωνσταντίνου το 1,8 δις, που λείπει μέχρι τώρα παραμένει κι αυτό άγνωστο, καθώς ούτε και ο ίσιος είναι σε θέση να γνωρίζει ποια θα είναι η απόσταση ανάμεσα στον Προϋπολογισμός και τον απολογισμό της χρονιάς. Τα σημάδια πάντως δεν είναι καλά και επίσης τα νούμερα δεν βγαίνουν. Όσο ρεαλιστικό ακούγεται το να επιτεθούμε στη Λιβύη τώρα που όλοι τα έχουν χαμένα και να κρατήσουμε τα πετρέλαιά της για λογαριασμό μας, άλλα τόσο ρεαλιστικό είναι το να καταφέρουμε να εκπληρώσουμε τους όρους του Μνημονίου, αφού κανένας δεν είχε υπολογίσει και την κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας, όπου η ύφεση έφτασε στο 6,6 το τελευταίο τρίμηνο. Το γιατί κάποιοι ισχυρίζονται ότι η ύφεση θα υποχωρήσει , ενώ όλα δείχνουν ότι όσο πάει γίνεται και χειρότερη, είναι κι αυτό ένα μυστήριο, όπως μυστήριο παραμένει το από πού θα έρθει η ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας. Αν έρθει θα είναι καλό να ενισχυθεί η χριστιανική μας πίστη, γιατί κάτι τέτοιο θα σημαίνει ότι ακόμη γίνονται θαύματα.

Μέσα στις υποσχέσεις –υποχρεώσεις που αναλάβαμε το τελευταίο διάστημα είναι και το να καταφέρουμε να πουλήσουμε ή να «αξιοποιήσουμε» περιουσία του Δημοσίου αξίας 50 δις, ώστε να μειωθεί ισόποσα το χρέος, μόνο ως αστείο ακούγεται. Γιατί μπορεί μεν η περιουσία του Δημοσίου να φτάνει τα 300 δις, αλλά το να καταφέρει αυτό το κράτος, που δεν μπορεί καν να βάλει σε κάποια τάξη τη χωματερή της Φυλής, να κάνει ελκυστικό για πώληση ή αξιοποίηση κάποιο μέρος της περιουσίας του Δημοσίου, μέσα στην οποία και οι ΔΕΚΟ-εκεί θα γίνει το μεγάλο πανηγύρι- και συγχρόνως σ’ αυτήν την εποχή να βρει και αγοραστές και να καταφέρει να τους την πουλήσει, η υπόθεση αυτή ανήκει μάλλον στην σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας.

Γι αυτό ίσως θα ήταν προτιμότερο αντί να χάνουμε τον καιρό μας να σκεφτούμε σοβαρά την πιθανότητα να πουλήσουμε ολόκληρη την Ελλάδα, μαζί μ’ εμάς τους κατοίκους της σε κάποια υπερδύναμη, την Κίνα ή τις ΗΠΑ για παράδειγμα και να γίνουμε ή επαρχία της Κίνας, οπότε τα προβλήματά μας θα λυθούν αυτομάτως με την ρευστότητα που διαθέτει η Κίνα, ή η επόμενη Πολιτεία των ΗΠΑ με τα δολάρια που τυπώνουν οι Αμερικάνοι, όποτε έχουν πρόβλημα. Μια άλλη εναλλακτική είναι να αρχίσουμε να μαθαίνουμε το χορό του Ζαλόγγου.