Επανάσταση με δόσεις

Με τη κατάσταση στη Λιβύη στάσιμη για βδομάδες, όπως φαίνεται η δυναμική της εξέγερσης στο αραβικό τόξο, χάνει σταδιακά τη δυναμική του.

Πηγή Εικόνας: Revolution 2011

Οι πολεμικές αψιμαχίες στην Μιζράτα συνεχίζοντα εδώ και βδομάδες τώρα. Οι δυνάμεις του Καντάφι έχοντας δει πόσο εκτεθειμένες ήταν στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ και κυρίως τα τανκς τους και τα άλλα οχήματα μεταφοράς, πήραν τα μέτρα τους. Τα προώθησαν μέσα στις κατοικημένες περιοχές ανάμεσα στα κτίρια, κάτι που κάνει αδύνατο τον βομβαρδισμό τους, με τις συμμαχικές βόμβες ακριβείας. Όσο ακριβείας και να είναι, μια έκρηξη σε κατοικημένη περιοχή, θα έπληττε και τα γειτονικά κτίρια και όσους κατοίκους βρίσκονταν εκεί. Έτσι κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει με τους δυστυχείς κατοίκους της Μιζράτα, που εκτός από ελλείψεις κάθε είδους, σε νερό τρόφιμα κλπ βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην πόλη τους και ανάμεσα στα διασταυρούμενα πυρά. Κανείς δεν ξέρει μέχρι στιγμής πόσες ανθρώπινες ζωές έχει στοιχίσει η εξέγερση στη Λιβύη και ο εμφύλιος που άρχισε από τότε και συνεχίζεται ακόμη. Πιθανόν ούτε και οι συμμαχικές δυνάμεις που άρχισαν να βομβαρδίζουν τις θέσεις του Καντάφι, μετά τη απόφαση του ΟΗΕ για απαγόρευση πτήσεων, περίμεναν ότι ημι-πρώην ηγέτης της Λιβύης θα πρόβαλε τέτοια αντίσταση και θα άντεχε τόσο πολύ, έχοντας σχεδόν όλον τον κόσμο απέναντί του. Οι εξεγερμένοι πάλι, χωρίς να διαθέτουν στρατιωτική εμπειρία και πειθαρχία, είχαν την βεβαιότητα ότι θα ανέτρεπαν τον Καντάφι μόνο με τον ενθουσιασμό τους, αλλά όπως έδειξε η πραγματικότητα αυτό δεν ήταν αρκετό. Έτσι η κατάσταση έχει περιέλθει σ’ ένα στρατιωτικό και πολιτικό αδιέξοδο, με τους περισσότερους να έχουν στρέψει τις ελπίδες τους στο ότι ο Καντάφι κάποια στιγμή θα ξεμείνει από χρήματα και πολεμοφόδια, βλέποντας αυτό σαν τον μόνο τρόπο να τελειώσει αυτή η κρίση. Οι Αμερικανοί έχουν ήδη αποσύρει τις δυνάμεις τους από τις επιχειρήσεις, μια και η αμερικάνικη κοινή γνώμη δεν άντεχε την εμπλοκή σε μια ακόμη πολεμική αναμέτρηση στη Μέση Ανατολή. Το Ιράκ και το Αφγανιστάν τους είναι ήδη πάρα πάνω από αρκετά. Και είναι σίγουρο ότι και οι υπόλοιποι στο ΝΑΤΟ δεν θα συνέχιζαν με την ίδια θέρμη, μια και οι πολεμικές επιχειρήσεις κοστίζουν ακριβά. Υπάρχει όμως ένας κυρίαρχος παράγων στην περίπτωση της Λιβύης, που δεν είναι άλλος από τα πετρέλαιά της. Τόσο οι Άγγλοι, όσο οι Γάλλοι και οι Ιταλοί, δεν έχουν καμία διάθεση να χάσουν τον έλεγχο του θησαυρού που κρύβει η Λιβύη στο υπέδαφός της και έτσι μάλλον θα συνεχίσουν, αψηφώντας το κόστος και ελπίζοντα πως τελικά με την βοήθειά τους θα επικρατήσουν οι εξεγερμένοι, έχοντας ποντάρει εκεί όλα και έχοντας αναγνωρίσει το προσωρινό επαναστατικό συμβούλιο των εξεγερμένων στην Βενγκάζη ως το επίσημο συνομιλητή τους.

Για την Λιβύη ήταν ένα πραγματικό ατύχημα το ότι η εξέγερση δεν κατάφερε να φτάσει σε κάποια ειρηνική διευθέτηση, γιατί από τότε που ο Καντάφι εδώ και μερικά χρόνια συνθηκολόγησε με τη Δύση, η Λιβύη είχε αρχίσει να γίνεται αποδέκτης τεράστιων επενδύσεων και από τις ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και από την Κίνα και τον Αραβικό κόσμο. Τώρα όλα αυτά πήγαν χαμένα. Αλλά ουδέν κακόν αμιγές καλού. Όταν κάποτε τελειώσει αυτή η κρίση, είτε με την αποχώρηση του Καντάφι, είτε με τον διαμελισμό της χώρας, η ανοικοδόμηση της χώρες θα ανοίξει ακόμη περισσότερες δουλειές.

Η στάση του Καντάφι όμως και η απροσδόκητα σθεναρή αντίστασή του είχαν κι ένα άλλο αποτέλεσμα. Μετά τη πτώση του Μπεν Αλί στην Τυνησία και του Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, όλος ο κόσμος είχε σχηματίσει την εντύπωση, πως το ντόμινο που είχε αρχίσει να δημιουργείται, θα παρέσυρε σταδιακά ολόκληρο το αραβικό τόξο. Η αντίδραση του Καντάφι είχε καταλυτικό αποτέλεσμα στην δυναμική αυτής της εξέγερσης. Έτσι η φωτιά που μεταδόθηκε εν συνεχεία στην Υεμένη, τη Συρία και το Μπαχρέιν, δεν είχε τα ανάλογα αποτελέσματα. Το μεν Μπαχρέιν έπαψε να ακούγεται, μετά την παρέμβαση της Σαουδικής Αραβία και των Εμιράτων που έστειλαν εκεί κάποιο αριθμό στρατευμάτων προκειμένου να επιβάλουν την τάξη, αλλά και να δώσουν και ένα μήνυμα για τις προθέσεις τους , αν η φωτιά έφτανε μέχρι της χώρες τους, όπου πραγματικά έχει εγκαταλειφθεί κάθε ιδέα εξέγερσης. Στη Συρία και στην Υεμένη μπορεί να γίνονται καθημερινά διαδηλώσεις και πορείες, αλλά τα εκεί καθεστώτα, μετά την αντίδραση του Καντάφι δεν πανικοβάλλονται πια, ούτε δείχνουν να έχουν καμιά διάθεση να αποχωρήσουν και να θεωρούν αρκετές κάποιες μεταρρυθμίσεις σε επίπεδα ελευθερίας και πολιτικής έκφρασης. Οι καθημερινές διαδηλώσεις, διαλύονται από τις δυνάμεις ασφαλείας, αφήνοντας κάθε φορά και κάποιους νεκρούς πίσω τους. Τα Μέσα Ενημέρωσης έχουν κουραστεί πια από το θέμα και εκτός από το Αλ Τζαζίρα που το παρακολουθεί καθημερινά, οι επαναλαμβανόμενες και χωρίς αποτέλεσμα διαδηλώσεις έχουν αρχίσει να χάνονται από την ειδησεογραφία της ημέρας. Έτσι η μεγάλη αραβική εξέγερση έχει αρχίσει να μετατρέπεται σε μια επανάσταση σε δόσεις, που δεν φαίνεται πια να έχει και μεγάλες προοπτικές. Ούτε οι Αμερικανοί εξ άλλου, ούτε το ΝΑΤΟ και ευρωπαϊκές χώρες, έχουν καμιά διάθεση πια να αναμειχθούν και να λύσουν τα προβλήματα του αραβικού κόσμου, μια και έχουν αρκετά δικά τους, κυρίως οικονομικά προβλήματα να λύσουν. Και οι επαναστάσεις σε δόσεις, σπανίως έχουν πιθανότητες επιτυχίας.