La Revolution

Το ζήτημα δεν είναι πια κατά πόσο μπορεί να συνεχιστεί η χρηματοδότηση της Ελλάδας από την Τρόικα, αλλά η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας.

Πηγή Εικόνας: Τώρα μιλάμε εμείς / Now it is our turn to speak

Οι τελευταίες μέρες του Μάη, πέρασαν σε συνθήκες πανικού για το πολιτικό σύστημα. Από τη μια οι αποκλίσεις στο πρόγραμμα εξυγίανσης που δημιούργησαν ακόμη μια μαύρη τρύπα σχεδόν 7 δις , που θα πρέπει να καλυφθεί με καινούργια μέτρα, από την άλλη οι δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων για δυσκολίες στην εκταμίευση της πέμπτης δόσης, πράγμα που θα σήμαινε σχεδόν αυτόματη χρεοκοπία,, αλλά και ακόμη οι αντικρουόμενες δηλώσεις στα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης για την πορεία της Ελλάδας και τη βιωσιμότητα του χρέους, οι παραινέσεις του Όλι Ρεν για συναίνεση των κομμάτων στην Ελάδα ως προϋπόθεση για τη συνέχιση της χρηματοδότησης, οι δηλώσεις της Μαρίας Δαμανάκη για επιστροφή στη δραχμή, δημιούργησαν μεγάλη αναστάτωση στο πολιτικό σύστημα, αλλά και τρομερή ανησυχία στους Έλληνες πολίτες, που εδώ και καιρό δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει. Οι διαβουλεύσεις του Παπανδρέου κατ’ ιδίαν με τους αρχηγούς των κομμάτων, αλλά και η πρόσκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας, στους αρχηγούς όλων των κομμάτων, σε μια τελευταία προσπάθεια για συναίνεση, έδωσαν έναν ακόμη πιο δραματικό τόνο στις κρίσιμες όπως φαινόταν στιγμές. Η συναίνεση δεν υπήρξε, αλλά από την μεθεπόμενη τα πράγματα έδειχναν να ησυχάζουν και η πίεση να ξεφουσκώνει. Τα πράγματα πήραν καινούργια τροπή καθώς η εκταμίευση και της πέμπτης δόσης άρχισε να δείχνει πιο σίγουρη, αλλά είχε αρχίσει ήδη να συζητείται και μια επιπλέον χρηματοδότηση Ελλάδας κατά 60-100 δις επιπλέον για τα επόμενα χρόνια, ώστε να εξασφαλιστεί ότι μέχρι και το τέλος αυτού του δεύτερου μέρους χρηματοδότησης η Ελλάδα δεν θα διακινδύνευε, ούτε με πτώχευση, ούτε με αναδιάρθρωση του χρέους της, κάτι που για πολλούς είναι ταυτόσημο. Τις ίδιες μέρες συνεχίζονταν οι διαπραγματεύσεις του Υπουργού Οικονομικών με την Τρόικα, ώστε να συμφωνηθούν τα μέτρα του λεγόμενου Μεσοπρόθεσμου προγράμματος, που θα έπειθε τους δανειστές μας ότο δεν κινδυνεύουν να χάσουν τα λεφτά τους.

Ωστόσο το πρόβλημα πια δεν είναι μόνο αυτό. Τις ίδιες εκείνες μέρες που γίνονταν όλα αυτά, στο Σύνταγμα στον Λευκό Πύργο, αλλά και σε άλλες πλατείες της Ελλάδας, το κίνημα των «Αγανακτισμένων» πολιτών είχε αρχίσει να κάνει την εμφάνισή του και παρ’ όλο που πολλοί περίμεναν ή έλπιζαν ότι θα ξεφούσκωνε γρήγορα, η πραγματικότητα έδειξε ότι μετά από μια ολόκληρη εβδομάδα, το κίνημα αυτό, βασίζεται στις δυσκολίες επιβίωσης που αντιμετωπίζουν όλο και μεγαλύτερα στρώματα του πληθυσμού, αποκτά μια ολοένα διευρυνόμενη δυναμική. Και εδώ φαίνεται ότι έχουμε φτάσει πια σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Τι να την κάνεις την δημοσιονομική διάσωση, όταν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού δεν μπορούν καν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες επιβίωσης.

Είναι πολύ πιθανόν, παρά τα συνεχή μπρος-πίσω και τα πάνω-κάτω, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ, οι Αμερικανοί και όποιοι άλλοι, να θέλουν πραγματικά και να έχουν κάποιο σχέδιο για να απομακρύνουν την Ελλάδα από την χρεοκοπία παρ’ όλο που οι αριθμοί ακόμη δεν βγαίνουν. Και με τις καλύτερες προϋποθέσεις έτσι όπως έχει μεγαλώσει το χρέος και η ύφεση συνεχίζει να βυθίζει στην ανέχεια όλο και μεγαλύτερα μέρη του πληθυσμού, η Ελλάδα θα χρειαζόταν γύρω στα δέκα με είκοσι χρόνια για να σταθεί στα πόδια της και να φτάσει και πάλι σε επίπεδα ανάπτυξης που θα μείωναν το χρέος. Το ζήτημα είναι όμως ότι κάθε καινούργια βοήθεια, όπως αυτή που συζητείται τώρα και μάλλον έχει δρομολογηθεί στα μυαλά των αξιωματούχων της Ευρώπης, φέρνει και καινούργια πιο σκληρά μέτρα για τους Έλληνες πολίτες. Το Μεσοπρόθεσμο που θα καλύπτει την περίοδο μέχρι το 2015, φέρνει νέες μειώσεις μισθών για το Δημόσιο αλλά και για τον ιδιωτικό, τομέα και καινούργιους φόρους που χτυπάνε όλα τα τμήματα του πληθυσμού. Μετά τους ασθενέστερους που επλήγησαν στον πρώτο χρόνο του Μνημονίου, τώρα έρχεται η σειρά της μεσαίας τάξης, που τα επόμενα χρόνια θα δει κι αυτή τα εισοδήματά της να μειώνονται σταθερά. Από την κρίση θα γλυτώσουν μόνο όσοι είναι καλά ευκατάστατοι και οι οποιοδήποτε πάρα πάνω φόροι δεν πρόκειται να αγγίξουν την καθημερινότητά τους, ούτε τις προοπτικές τους για το μέλλον. Ένα άλλο μεγάλο μέρος του πληθυσμού θα φτωχύνει σημαντικά. Και εδώ είναι ένα πρόβλημα πραγματικότητας. Καλοί είναι οι αριθμοί, αλλά πίσω από τους αριθμούς κρύβονται άνθρωποι. Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες βλέπουν τη ζωή τους να καταστρέφεται. Πατεράδες που δεν μπορούν να φέρουν λεφτά στο σπίτι, νέοι που ψάχνουν για δουλειά και δεν βρίσκουν πουθενά, μεσήλικες που απολύονται και ξαφνικά βρίσκονται χωρίς ελπίδα και οι ίδιοι και οι οικογένειές τους. Οι «Αγανακτισμένοι» που μαζεύονται κάθε απόγευμα στο Σύνταγμα, δεν πάνε εκεί για να περάσουν την ώρα τους βρίσκονται εκεί γιατί τους οδηγεί η απόγνωση και το σκοτεινό τούνελ που ανοίγεται μπροστά τους. Και το ότι μαζεύονται κάθε απόγευμα γύρω από το Κοινοβούλιο, μην νομίζετε πως είναι τυχαίο.

Βρίσκονται εκεί γιατί γνωρίζουν ότι από εκεί ξεκίνησε το πρόβλημα. Γιατί έχει γίνει πια επίγνωση του καθ’ ενός ότι η Ελλάδα έφτασε σ’ αυτό το σημείο εξ αιτίας κάποιων γενικών προβλημάτων που μας αφορούν όλους. Γνωρίζουν ότι φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο γιατί μια μεγάλη συμμορία από πολιτικούς, επιχειρηματίες, Μέσα Ενημέρωσης και κάποιους άλλους παρατρεχάμενους, έκλεβαν επί τριάντα χρόνια απ’ όπου μπορούσαν και όσο μπορούσαν, αδιαφορώντας και για την Ελλάδα και για τους Έλληνες. Τι νομίζετε ότι μπορεί να αισθάνεται ένας πατέρας που δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά του, όταν γνωρίζει ότι σ’ αυτήν την κατάσταση τον έφεραν μια φούχτα προδότες της πατρίδας και του ελληνικού και από τους οποίους κανείς δεν τιμωρήθηκε.

Δεν θέλω να γίνομαι μάντης κακών, αλλά πρέπει να βλέπουμε και την πραγματικότητα. Για ένα χρόνο σε όλους έκανε εντύπωση για το πώς οι Έλληνες αντιμετώπιζαν τόσο στωικά την κατάσταση. Κάτι φαίνεται πως άλλαξε το τελευταίο διάστημα. Και αν μπορούσαμε να εκτιμήσουμε αντικειμενικά τα μεγέθη, θα πρέπει να παραδεχτούμε, ότι οι ενδείξεις όλο και πληθαίνουν, ενδείξεις που συνηγορούν ότι η Ελλάδα, έχει ήδη αρχίσει να βαδίζει στο μονοπάτι, που οδηγεί σε μια τυφλή επαναστατική εξέγερση. Είναι μακρύ αυτό το μονοπάτι και όχι και τόσο εύκολο και επίσης κανείς δεν ξέρει και που μπορεί να οδηγήσει. Οι κοινωνιολόγοι γνωρίζουν, ότι οι κοινωνίες φτάνουν στην επανάσταση, όταν η απόγνωση και η πείνα κυριαρχούν και όταν το άδικο είναι τόσο εξοργιστικό.

Πριν από τρία χρόνια το 2008, όταν ακόμη η κρίση δεν ήταν εμφανής στην Ελλάδα και όλοι διαβεβαίωναν ότι η οικονομία μας είναι «θωρακισμένη», είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Ο Τιτανικός», προβλέποντας πως η Ελλάδα βαδίζει ολοταχώς προς μια πολύ σοβαρή κρίση και δυστυχώς επαληθεύτηκα. Τώρα οι ενδείξεις μου λένε ότι η Ελλάδα έχει μπει στο δρόμο της επαναστατικής εξέγερσης. Μέσα στους επόμενους μήνες είναι πολύ πιθανόν να παρακολουθήσουμε γεγονότα πρωτόγνωρα. Ο κόμπος δυστυχώς έχει φτάσει στο χτένι. Αλλά κανείς δεν είναι προφήτης και το ίδιο ισχύει και για μένα. Μόνο η πραγματικότητα δημιουργεί Ιστορία.