Steve Jobs

Ο θάνατος του πιο χαρισματικού «ήρωα» των νέων τεχνολογιών, που άλλαξαν τη ζωή μας, σφραγίζει μια ολόκληρη εποχή.

Εικονογράφηση: Steve Jobs "iDolatry - obituary for a capitalist revolutionary" ROAR MAG by Jérôme E. Roos

Το βράδυ της Τετάρτης 5 Οκτωβρίου, λίγες μόνον ώρες πριν από θάνατο του Στηβ Τζόμπς, καθόμουν σ’ έναν καναπέ του σπιτιού, με την μεγάλη μου κόρη δίπλα, που είχε και στα πόδια της ανοιχτό τον υπολογιστή της. Η Αφροδίτη που πλησιάζει τα δώδεκα, είναι στο μέτρο της ηλικίας και της εμπειρίας της πολύ εξοικειωμένη με τις νέες τεχνολογίες. Τον τελευταίο καιρό της έχει κολλήσει να μάθει πότε θα έβγαινε το I phone 5 στην αγορά και είχε ανοίξει μια σχετική σελίδα στο Ιντερνετ που έδειχνε τα καινούργια μοντέλα της εταιρείας και καθώς δεν μπορούσε να προσδιορίσει αυτό που ζητούσε να βρει, μου ζήτησε να την βοηθήσω να βρει εκείνο που έψαχνε. Προσπάθησα για λίγο να την βοηθήσω, αλλά καθώς εκείνη τη στιγμή μου είχαν ετοιμάσει κάτι να τσιμπήσω, της είπα ότι θα πάω για πέντε λεπτά στην κουζίνα και θα ερχόμουν να την βοηθήσω-αν μπορούσα γιατί έχω την εντύπωση πως τα καταφέρνει καλύτερα από μένα και μόνη της. Πήγα πράγματι στην κουζίνα και καθώς έτρωγα έβλεπα συγχρόνως και τις ειδήσεις, που κάποια στιγμή-τι φοβερή σύμπτωση- έδειχνε κάποια σχετικά με αυτό που ζητούσε η κόρη μου, το καινούργιο iphone4 S, μια αναβαθμισμένη έκδοση του προηγούμενου μοντέλου ενώ η κυκλοφορία του «5» είχε αναβληθεί για το επόμενο καλοκαίρι.

Την ανακοίνωση την είχε κάνει ο καινούργιος Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας, καθώς ο Στηβ Τζομπς, είχε αποχωρήσει για μια ακόμη φορά από τη θέση εξ αιτίας των σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε εδώ και χρόνια, με τον καρκίνο στο πάγκρεας και το συκώτι, τις μεταμοσχεύσεις που όλοι έλπιζαν ότι θα έβαζαν τέλος στην περιπέτειά του, αλλά που δυστυχώς επανήλθαν. Γύρισα λοιπόν στον καναπέ δίπλα στην κόρη και της είπα τα νέα, ότι το «5» δεν θα έβγαινε τώρα αλλά το επόμενο καλοκαίρι. Μετά αρχίσαμε να ψάχνουμε μαζί σε διάφορες σελίδες με τα καινούργια μοντέλα της εταιρεία, άλλα σε πραγματικές εικόνες, και άλλα σε σχέδια ή σε προσχέδια. Κάπου ανάμεσα σ’ αυτό το υλικό υπήρχε και μια φωτογραφία του Στηβ Τζομπς, με το μαύρο μπλουζάκι και το τζην από την περσινή παρουσίαση του I pad. «Να, αυτός εδώ είναι ο Στηβ Τζομπς» είπα στην Αφροδίτη «είναι αυτός που έφτιαξε και το i phone και το i pad και πολλά ακόμη». Η Αφροδίτη μεγάλωσε την φωτογραφία στο κομπιούτερ για να τον δει καλύτερα. «Γλυκούλης είναι» είπε. «Ναι, γλυκούλης είναι και πολύ έξυπνος, αλλά ο καημένος είναι και πολύ άρρωστος και μπορεί να πεθάνει» της είπα. «Ωω» έκανε η Αφροδίτη ξαφνιασμένη και λυπημένη «τι έχει»; « Έχει καρκίνο» της είπα. Η Αφροδίτη με κοίταξε λίγο φοβισμένη. «Πεθαίνουν όλοι οι άνθρωποι που έχουν καρκίνο»; Με ρώτησε. «Όχι» της απάντησα «άλλοι θεραπεύονται άλλα άλλοι πεθαίνουν». «Τον καημενούλη, μακάρι να θεραπευτεί» είπε η Αφροδίτη…

Εκείνο το βράδυ δεν είχα κοιμηθεί μέχρι αργά και έτσι στις έξη το πρωί που άνοιξα κάποιο κανάλι για να δω τις ειδήσεις, έμαθα ότι ο Στηβ Τζομπς είχε πεθάνει λίγες ώρες πριν. Ίσως την ώρα που η κόρη μου μάθαινε για την ύπαρξή του ο Στηβ Τζομπς ζούσε τις τελευταίες του στιγμές. Για το τι ήταν ο Στηβ Τζομπς, για το τι σπούδασε για το πώς ξεκίνησε την Apple με τους αρχικούς συνιδρυτές της, δεν θα γράψω εδώ. Έχουν γραφτεί παντού αυτές τις μέρες και όλοι ξέρουν πάνω κάτω τι υπήρξε ο Στηβ Τζομπς και το πόσο η προσωπική του παρουσία και οι εμπνεύσεις του πήγαν χρόνια μπροστά την τεχνολογία στο χώρο του. Έτσι θα τα παραλείψω όλα αυτά…

Στη διάρκεια της ζωής μας, από τον κινηματογράφο, τα περιοδικά, τις εφημερίδες, την τηλεόραση και τώρα και το Ιντερνετ, ερχόμαστε σε επαφή με διάφορα πρόσωπα, ή μάλλον μαθαίνουμε για διάφορα πρόσωπα, τους «σταρ» της επικαιρότητες. Αστέρες του κινηματογράφου, των σπορ, της πολιτικής, της επιστήμης και όποιου άλλου μέρους της επικαιρότητας. Με όλους αυτούς αισθανόμαστε κάποιο οικειότητας σαν να τους γνωρίζουμε και κάπως προσωπικά, χωρίς αυτό να συμβαίνει. Για κάποιους από εμάς, κάποια από αυτά τα πρόσωπα της διασημότητας ή της επικαιρότητας, σημαίνουν κάτι πάρα πέρα, πέρα από την φήμη της δημοσιότητάς τους, ίσως γιατί στον καθ’ έναν από εμάς υπάρχουν κάποιοι «αισθητήρες», που βρίσκουν την αντανάκλασή τους στην συμπεριφορά των διασήμων. Για άλλους μπορεί να είναι η ομορφιά, για άλλους μπορεί να είναι η γενναιότητα, για άλλους μπορεί να είναι το ταλέντο στη ζωγραφική ή στο ποδόσφαιρο ή στο τένις, για άλλους μπορεί να είναι το ήθος και για άλλους η ρητορική ικανότητα κάποιου πολιτικού αρχηγού να παρασύρει τα πλήθη. Για όλους μας εν ολίγοις υπάρχουν κάποια πρόσωπα που μας «συγκινούν» περισσότερο και άλλα που μας συγκινούν λιγότερο.

Στη δικιά μου περίπτωση ο Στηβ Τζομπς ήταν ένα από αυτά τα πρόσωπα, που μου έλεγαν κάτι περισσότερα απ’ ότι απλώς η εικόνα του ή η καριέρα του. Ήταν άραγε το ασκητικό παρουσιαστικό του, που γινόταν όλο και πιο ασκητικό όσο επιδεινωνόταν η κατάσταση της υγείας του, ήταν η γενναιότητα με την οποία αντιμετώπιζε δημόσια την ασθένειά του σε όλα της τα στάδια, ήταν η έμφυτη ευγένεια με την οποία υποδεχόταν τις απανωτές επιτυχίες του ή ήταν η απλότητα στο ντύσιμό του που χαρακτήριζε κάθε εμφάνισή του, επίσημη ή όχι, ή ήταν ο σεβασμός για τη δουλειά του. Μάλλον όλα αυτά μαζί σε συνδυασμό με την τραγική του μοίρα. Όταν μετά την πρώτη αποχώρησή του, χρόνια πριν, η Apple άρχισε να παίρνει την κατιούσα, πολλοί υπέθεσαν ότι είχε επίσης τελειώσει και η καριέρα του Στηβ Τζομπς. Η επάνοδός του στην εταιρεία πριν από καμιά δεκαριά χρόνια-δεν θυμάμαι ακριβώς- έκανε πολλούς να καταλάβουν ότι η καριέρα όχι μόνο δεν είχε τελειώσει, αλλά βρισκόταν και στο καλύτερό της σημείο. Η Apple επανήλθε στο προσκήνιο και στις επιτυχίες δυναμικά και όλοι άρχισαν να παραδέχονται ότι ο Στηβ Τζομπς ήταν ο πραγματικός «γκουρού» των τεχνολογιών της εποχής μας, ένας τίτλος που του έμεινε και του ανήκει δικαιωματικά. Τότε όμως έγιναν γνωστά και τα δεδομένα για την κατάσταση της υγείας του, τον καρκίνο στο πάγκρεας και το συκώτι, που το γνωστοποίησε ο ίδιος δημόσια. Ακολούθησε η προσωρινή αποχώρησή τους για τις μεταμοσχεύσεις που ακολούθησαν και η επάνοδός του που συνοδεύτηκε από καινούργιες επιτυχίες. Όλοι ίσως εύχονταν να είχε ξεπεράσει το πρόβλημά του οριστικά, αλλά η αδυνατισμένη φιγούρα του έδινε σχεδόν την βεβαιότητα ότι ο κίνδυνος ακόμη καραδοκούσε. Βλέποντάς τον στην τηλεόραση να παρουσιάζει το I Pad πέρσι , με τη γνωστή του εμφάνιση το τη-σερτ και το τζην, δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ την τραγική μοίρα αυτού του ευγενικού άνδρα που η μοίρα του τα έδωσε όλα, αλλά δεν του επέτρεψε να τα χαρεί. Μερικές φορές η μοίρα παίζει πολύ περίεργα παιχνίδια.
Έτσι η αναγγελία του θανάτου του εκείνο το πρωινό της 6ης Οκτωβρίου με στεναχώρησε σαν να είχα χάσει κάτι οικείο και ξεχωριστό.

Η Αφροδίτη με πήρε τηλέφωνο λίγο μετά το μεσημέρι. «Είδες μπαμπά ο Στηβ Τζομπς που μιλούσαμε χτες το βράδυ, πέθανε ο καημενούλης». «Ναι Αφροδιτούλα μου, το άκουσα, πέθανε ο καημενούλης» της απάντησα. «Τι κρίμα» είπε η Αφροδίτη. «Πραγματικά, τι κρίμα» της απάντησα…