Οι Ευρωζώντανοι

Μια και το πρόγραμμα για την Ελλάδα δεν προχωράει σωστά, οι δανειστές μας θα πρέπει να αναζητήσουν και κάποιες λύσεις από το παρελθόν.

Εικονογράφηση : Bullfight: Death of the Toreador, 1933 by Pablo Picasso

Εδώ και κάνα χρόνο περίπου, όποτε πρόκειται να έρθει η Τρόικα στην Ελλάδα, παρατηρείται ένα είδος πανικού στο κυβερνητικό επιτελείο, προκειμένου να προλάβουν να φτιάξουν τα τεφτέρια τους έτσι ώστε ικανοποιούν τους αντιπροσώπους των δανειστών μας. Αλλά καθώς οι απόψεις των μεν σπάνια συμπίπτουν με τις απόψεις των δε, όλο και κάποια προβλήματα και διαφωνίες ανακύπτουν με αποτέλεσμα κάθε φορά να βρισκόμαστε και σε χειρότερο σημείο. Αυτό όμως οφείλεται σε μια βασική παρεξήγηση. Όταν άρχισε να εφαρμόζεται το πρώτο Μνημόνιο πολλοί μίλησαν για το «Πείραμα της Ελλάδας». Ο όρος ήταν σωστός γιατί περί πειράματος πρόκειται, αλλά το λάθος έγκειται στο περιεχόμενο. Οι περισσότεροι νόμισαν πως πρόκειται για κάποιο σχέδιο οικονομικού τύπου για να διαπιστωθεί αν κάποια χώρα που δεν παράγει τίποτα και είναι δανεισμένη σε βαθμό απελπισίας μπορούσε να διασωθεί οικονομικά. Αυτές όμως δεν ήταν παρά δευτερεύουσες συντεταγμένες του πειράματος. Το βασικό στοιχείο του πειράματος ήταν άλλο, αλλά ελάχιστοι το αντελήφθησαν. Και αυτό θα σας αποκαλύψουμε εδώ, ώστε να προχωρήσουν τα πράγματα πιο γρήγορα. Το βασικό μέρος του πειράματος λοιπόν ήταν ένα βασικά. Πως θα είναι η Ελλάδα χωρίς Έλληνες. Όλα τα άλλα, όπως η παραμονή στο ευρώ, ο περιορισμός του Δημοσίου, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και άλλα, δεν ήταν παρά δευτερεύοντα πειράματα ή «εργαλεία» για την επίτευξη του βασικού στόχου. Ένα ανάλογο πείραμα είχε γίνει και πριν μερικά χρόνια στο Ιράκ. Όλοι τότε νόμιζαν ότι το βασικό θέμα ήταν η απομάκρυνση του Σαντάμ Χουσείν και ο έλεγχος των πετρελαίων του Ιράκ. Όπως και στην Ελλάδα έτσι και στο Ιράκ, αυτά ήταν δευτερεύοντα ζητήματα. Το βασικό ερώτημα και εκεί ήταν άλλο. Πως θα είναι το Ιράκ χωρίς Ιρακινούς. Αν και εκεί το πρόγραμμα σημειώνει κάποιες καθυστερήσεις, ένα σημαντικό κομμάτι των Ιρακινών μπήκε στο νόημα. Έτσι κάθε τόσο κάποιος Ιρακινός ζώνεται με ένα αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό, βρίσκει κάποιο μέρος γεμάτο άλλους Ιρακινούς και πυροδοτεί τον εκρηκτικό μηχανισμό μειώνοντας το πληθυσμό του Ιράκ, κατά 30-50 άτομα κάθε φορά ώστε να ικανοποιηθούν οι εκεί δανειστές.

Εμείς όμως εδώ δεν έχουμε αντιληφθεί καλά το θέμα κι έτσι το πρόγραμμα καθυστερεί. Και παρ’ όλο που διακριτικά οι δανειστές μας, μας δείχνουν το σωστό δρόμο, εμείς δεν εννοούμε να τον καταλάβουμε. Πάρτε φερ’ ειπείν το θέμα της ανεργίας. Οι δανειστές μας το έκαναν πολύ σαφές, αλλά εμείς δεν το καταλάβαμε.

Η ανεργία ως γνωστόν έχει με ανεπίσημα στοιχεία ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο. Οι δανειστές μας περίμεναν ότι μετά από ένα χρόνο ανεργίας, οι μισοί άνεργοι θα είχαν ήδη αποδημήσει εις Κύριον. Με αυτό τον τρόπο θα μειωνόταν στο μισό και το ποσοστό της ανεργίας. Αν δε εγκατέλειπαν όλοι οι άνεργοι τον μάταιο αυτό κόσμο, το ποσοστό της ανεργίας θα γινόταν μηδέν. Αλλά οι δικοί μας άνεργοι δεν έχουν καταλάβει το διακύβευμα και εξακολουθούν να ζουν, οπότε με τι στοιχεία θα παρουσιαστούμε τώρα στους δανειστές μας; Έτσι οι δανειστές σκέφτονται να ψάξουν στο παρελθόν για το πώς έγκυροι οικονομολόγοι εκείνης της εποχής έλυναν παρόμοια προβλήματα. Στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου για παράδειγμα έγκυροι οικονομολόγοι της εποχής στην Γερμανία, είχαν αντιληφθεί, ότι ο κόσμος αποτελείται από όντα μιας ανώτερης φυλής και από όντα κατώτερων φυλών. Για ανθρωπιστικούς λόγους για να απαλλάξουν όσους θεωρούσαν ότι ανήκαν σε κατώτερες φιλές από μια ζωή μέσα στην κατωτερότητα, τους έψησαν κυριολεκτικά να αναζητήσουν το μέλλον τους σε κάποιο άλλο κόσμο. Μερικοί σημερινοί οικονομολόγοι εμπνεόμενοι από αυτό το παράδειγμα, επεξεργάζονται κάποιες ιδέες με συνδυασμούς από το παρελθόν που θα μπορούσαν με λίγη καλή θέληση να λύσουν το ασφαλιστικό. Για παράδειγμα όσοι βγαίνουν τώρα στη σύνταξη να συλλαμβάνονται και να εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες πριν μάλιστα προλάβουν να εισπράξουν το εφ’ άπαξ. Αυτό θα βελτίωνε σε κάποιο μέτρο τα οικονομικά των ασφαλιστικών ταμείων. Για τους παλιότερους ασφαλισμένους η έμπνευση ανήκει σε πιο μακρινό παρελθόν και συγκεκριμένα στο Κολοσσαίο της Ρώμης. Ως γνωστόν οι αθλητικές δραστηριότητες στο Κολοσσαίο ήταν καθ’ όλα νόμιμες και πολύ δημοφιλείς και δεν έχει υποβληθεί ούτε μία ένσταση στην Ουέφα για τυχόν παρατυπίες. Οι παλιότεροι ασφαλισμένοι λοιπόν θα χωρίζονται σε ομάδες ανάλογα με την δυναμικότητά τους και θα μονομαχούσαν μεταξύ τους ανά χιλιάδες, ώστε από κάθε χιλιάδα να ανακηρυσσόταν ένας νικητής, ο οποίος θα εξακολουθούσε να λαμβάνει ολόκληρη τη σύνταξη, αλλά και το επικουρικό μειωμένο μόνο κατά 25%. Έτσι και το ασφαλιστικό θα λυνόταν πολύ γρήγορα, αλλά επιπλέον θα αποκομίζαμε και έσοδα από την πώληση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων σε άλλες χώρες. Ποιος δεν θα ήθελε να δει τους συνταξιούχους του ΙΚΑ φερ’ ειπείν να μάχονται εναντίον των συνταξιούχων κάποιου άλλου ασφαλιστικού ταμείου.

Για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας υπάρχουν κάποιες άλλες ιδέες. Τον ένα χρόνο να πληρώνονται όσοι έχουν γεννηθεί σε ζυγό αριθμό έτους, το 1962 ας πούμε και τον άλλο χρόνο όσοι έχουν γεννηθεί σε μόνο αριθμό έτους, το 1973 για παράδειγμα. Έτσι μέσα σε πέντε-έξη χρόνια δεν θα υπήρχαν ούτε εργαζόμενοι, ούτε και εργασίες και το εργασιακό κόστος θα μειωνόταν σχεδόν στο μηδέν και η χώρα μας θα γινόταν πρώτη σε ανταγωνιστικότητα παγκοσμίως.

Και αν όλα αυτά δεν απέδιδαν σύμφωνα με το πρόγραμμα, υπάρχουν σαν σχέδιο Β και οι βόμβες νετρονίου, που τις έφτιαξαν μεν αλλά δεν τις χρησιμοποιούν με αποτέλεσμα μια τεράστια επένδυση να πηγαίνει χαμένη και οι οποίες βόμβες νετρονίου ως γνωστόν, σκοτώνουν τους ανθρώπους, αλλά δεν καταστρέφουν τα κτίρια. Έτσι και Πείραμα θα στεφόταν με πλήρη επιτυχία, αλλά και οι δανειστές μας θα είχαν και την πίτα γερή και το σκύλο χορτάτο. Εξ άλλου όπως ακούστηκε και από τα πιο επίσημα χείλη η «μόνη κόκκινη γραμμή που έχουμε είναι η σωτηρία της χώρας μας». Έτσι είπε. Της χώρας, όχι και των κατοίκων της.