06 Δεκεμβρίου 2019

Φρίντα Κάλο & Ντιέγκο Ριβέρα |Ένας θυελλώδης έρωτας ανάμεσα σε δύο ισχυρές προσωπικότητες & τα ερωτικά γράμματα που φανερώνουν τον πόθο που τους ένωνε.

` Δεν είναι αγάπη, ευαισθησία, είναι η ίδια η ζωή, η ζωή μου, που βρήκα όταν την είδα στα χέρια σου`. O Nτιέγκο Ριβέρα γεννήθηκε στις 8/12/1886.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
` Δεν είναι αγάπη, ευαισθησία, είναι η ίδια η ζωή, η ζωή μου, που βρήκα όταν την είδα στα χέρια σου`. O Nτιέγκο Ριβέρα γεννήθηκε στις 8/12/1886.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

 Μεξικάνα ζωγράφος και σύντροφος του κορυφαίου τοιχογράφου Ντιέγκο Ριβέρα, μια εκρηκτική, γοητευτική και συγχρόνως τραγική φιγούρα. Με ιδιαίτερα σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία μετέτρεψε από πηγή πόνου σε πηγή έμπνευση και γοητείας, η Κάλο, δεν πτοήθηκε.

 Η προσωπικότητά της, άλλωστε, ήταν τόσο ισχυρή και εκκεντρική που ενέπνευσε τον έρωτα σε διάσημους άντρες και γυναίκες της εποχής της. Δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από τη Μαγκνταλένα Κάρμεν Φρίντα Κάλο Καλντερόν ή πιο γνωστή ως Φρίντα Κάλο.

Το εντυπωσιακό είναι ότι η Φρίντα Κάλο έμαθε να ζωγραφίζει κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής της. Οι πίνακές της ιδιαίτεροι κι εντυπωσιακοί, τραβούν την προσοχή του Ριβέρα ο οποίος την παρακινεί να συνεχίσει.

«Νομίζουν ότι ήμουν σουρεαλίστρια, αλλά δεν ήμουν. Δεν ζωγράφιζα όνειρα, ζωγράφιζα την πραγματικότητά μου.» έλεγε. Χρησιμοποιεί ένα στυλ αρκετά επηρεασμένο από τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στο Μεξικό. Έχει όμως επηρεαστεί αρκετά και από Ευρωπαικά ρεύματα στα οποία συμπεριλαμβάνονται ο ρεαλισμός, ο συμβολισμός και ο υπερρεαλισμός. Σχεδίαζε έντονες αυτοπροσωπογραφίες με ζωηρά χρώματα που σοκάρουν το θεατή και καταχωρούνται στις πιο ανεξίτηλες εικόνες του 20ου αιώνα. Όλος της ο πόνος, η οργή της από σωματικά και συναισθηματικά τραύματα διοχετευόταν στη ζωγραφική της. Έχοντας έντονο το στοιχείο της πλούσιας παράδοσης και το πρωτόγονο ύφος της μεξικανικής λαϊκής τέχνης, η Φρίντα παρουσιάζει πίνακες με εσωτερικά όργανα σε κοινή θέα, τοκετούς και αποβολές.

"Ο Ντιέγκο στο μυαλό μου".

Οι επιστολές της προς τον Ριβέρα δείχνουν το έντονο πάθος ένιωθε για εκείνον: "Θα ήθελα να σε ζωγραφίσω, αλλά δεν υπάρχουν χρώματα, επειδή υπάρχουν τόσα πολλά μέσα στη σύγχυσή μου, στην απτή μορφή της μεγάλης αγάπης μου. Δεν είναι αγάπη, ευαισθησία, είναι η ίδια η ζωή, η ζωή μου, που βρήκα όταν την είδα στα χέρια σου, στο στόμα σου στο στήθος σου. Έχω τη γεύση των αμυγδάλων από τα χείλη σου στο στόμα μου", γράφει. Η Φρίντα θεωρούσε ότι η σχέση της με τον Ριβέρα είχε ξεπεράσει όχι μόνο τα όρια του σωματικού, του φυσικού, αλλά και τα όρια του κόσμου της ζωγραφικής..