24 Μαΐου 2019

Ναπολέων Βοναπάρτης |Τρία πράγματα δεν κάνεις στην πολιτική: δεν υποχωρείς, δεν ανακαλείς και δεν παραδέχεσαι τα λάθη σου.

40 αποφθέγματα του αυτοκράτορα που αποτέλεσε μία από  τις μεγαλύτερες μορφές της παγκόσμιας ιστορίας. Στις 26/5/1805,  στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου,ο Ναπολέων Βοναπάρτης στέφεται βασιλιάς της Ιταλίας. Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
40 αποφθέγματα του αυτοκράτορα που αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες μορφές της παγκόσμιας ιστορίας. Στις 26/5/1805, στον καθεδρικό ναό του Μιλάνου,ο Ναπολέων Βοναπάρτης στέφεται βασιλιάς της Ιταλίας. Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή


Ναπολέων Βοναπάρτης.

Ο Γάλλος στρατηγός  και Αυτοκράτορας της Γαλλίας, επικληθείς και ως Μέγας, θεωρείται στρατηγική και κυβερνητική μεγαλοφυΐα. Κάποιοι πιστεύουν ότι ήταν μια κορυφαία προσωπικότητα, ο καταλύτης και θεμελιωτής ευρωπαϊκών Βασιλείων και Χωρών. Άλλοι όμως τον θεωρούν ως μια μοιραία προσωπικότητα, που βύθισε την Ευρώπη σε πολυετείς πολέμους, κοστίζοντας έτσι αμέτρητες ζωές. Κανένας όμως δεν μπορεί να  αμφισβητήσει το χάρισμά τους ως στρατιωτικού διοικητή, ακόμα και αν οι ήττες του -κυρίως η μάχη του Βατερλώ- έμειναν στην ιστορία ως παραδείγματα τόσο τραγικών λαθών όσο και κακών επιλογών.

Στο βιβλίο «Εγώ, ο Ναπολέων» (Ναπολέων Βοναπάρτης- Μετάφραση Αλέξανδρου Βέλιου, Εκδόσεις Ροές, 2016), θα βρει κανείς διάφορα αποφθέγματά του, κάποια αρκετά κυνικά- θα έλεγε κανείς.

Επέλεξα κάποια από αυτά και σας τα παραθέτω:

Η δολιότητα έχει όρια, η βλακεία κανένα.

Η νομοθεσία αποτελεί μια ασπίδα την οποία η κυβέρνηση οφείλει να φέρει παντού όπου απειλείται η κοινή ευημερία.

Οι λαοί δεν αξίζουν τον κόπο που καταβάλλει κανείς για να κερδίσει την εύνοιά τους.

Μια νεογέννητη κυβέρνηση χρειάζεται να θαμπώσει και να εκπλήξει. Μόλις χάσει τη λάμψη της, πέφτει.

Δεν έχω παρά μόνο ένα πάθος, μία μοναδική ερωμένη: Τη Γαλλία. Πλαγιάζω μαζί της.

Δεν πρέπει να φαίνεται κανείς βάρβαρος χωρίς σκοπιμότητα.

Το χαρακτηριστικό του στρατιωτικού είναι να θέλει τα πάντα με τρόπο δεσποτικό. Το χαρακτηριστικό του πολιτισμένου ανθρώπου είναι να υποβάλλει τα πάντα στον διάλογο, στη λογική, στο βάσανο της αλήθειας.

Η δόξα και η ευτυχία των πολιτών πρέπει να σωπαίνουν όταν τους καλεί το συμφέρον το Κράτους και το δημόσιο καλό.

Ο πόλεμος δικαιολογεί τα πάντα.

Πορευόμαστε πιο γρήγορα όταν πορευόμαστε μόνοι.

Διόλου δεν μισώ την ελευθερία. Την παραμέρισα μόνο όταν μου έφραζε τον δρόμο

Αρνιέμαι την ύπαρξη του έρωτα. Πιστεύω πως είναι βλαβερός για την κοινωνία, καθώς και για την ατομική ευτυχία των ανθρώπων.

Η ανοησία μου είναι ότι πιστεύω στην ιερότητα των οικογενειακών δεσμών.

Πάντοτε μου άρεσε η ανάλυση: «γιατί» και «πώς» είναι ερωτήματα τόσο χρήσιμα που πρέπει να τα θέτουμε συνεχώς.

Α, η πολιτική...τι μικροπρέπειες! Τι ραδιουργίες! Ένα στρατόπεδο δεν είναι τόσο βρώμικο. Το πραγματικό θάρρος είναι αυτό που επιδεικνύει κανείς στις τρεις τα ξημερώματα

Ο τρόπος για να γίνεις πιστευτός είναι να κάνεις την αλήθεια απίστευτη.

Τα περισσότερα συναισθήματα είναι παραδόσεις. Τα νιώθουμε επειδή είναι προγενέστερά μας.

Το πάθος που διαρκεί υπερβολικά πολύ γίνεται γελοίο.

Πρέπει να κυβερνάει κανείς έχοντας κατά νου το συμφέρον των μαζών, χωρίς να σκοτίζεται αν αυτό αρέσει στον κύριο δείνα ή τον πολίτη τάδε. Οι ανώτεροι άνθρωποι βλέπουν από ψηλά και πάνω από τα κόμματα.

Τρία πράγματα δεν κάνεις στην πολιτική: δεν υποχωρείς, δεν ανακαλείς και δεν παραδέχεσαι τα λάθη σου.

Η πραγματική πολιτική ελευθερία εξαρτάται από την ασφάλεια της ιδιοκτησίας. Δεν λέγεται ασφαλής μια χώρα όπου κάθε χρόνο μπορούν να αλλάζουν την εισφορά του φορολογούμενου.

Φιλοδοξώ να δω τη Γαλλία να απολαμβάνει όλη τη δυνατή ελευθερία. Λέω δυνατή, γιατί η αναρχία οδηγεί πάντοτε στην απολυταρχική διακυβέρνηση.

Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα που εξυψώνει καλύτερα την ψυχή και διαθέτει στον μεγαλύτερο βαθμό το σπέρμα των μεγαλουργημάτων. Αλλά, αργά ή γρήγορα, το μεγαλείο της την καταβροχθίζει, γιατί, για να`ναι ισχυρή, της χρειάζεται αναγκαστικά ενότητα δράσης- κι αυτό την οδηγεί στον δεσποτισμό ενός ανθρώπου ή μιας ολιγαρχίας.

Διατάζω ή σωπαίνω.

Οι άνθρωποι είναι πάρα πολύ αδύναμοι για να διασφαλίσουν το μέλλον- μόνο οι θεσμοί καθορίζουν τα πεπρωμένα των εθνών.

Τι είναι ο ηλεκτρισμός, ο γαλβανισμός, ο μαγνητισμός; Εδώ βρίσκεται το μεγάλο μυστικό της φύσης. Εγώ πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι το προϊόν αυτών των ρευστών και της ατμόσφαιρας, ότι ο νους αντλεί αυτά τα ρευστά και δίνει τη ζωή, ότι η ψυχή αποτελείται από αυτά τα ρευστά τα οποία μετά το θάνατο επιστρέφουν στον αιθέρα, απ`όπου απορροφώνται από άλλους εγκεφάλους- αλλά όταν πεθαίνουμε, πεθαίνουμε για τα καλά.

Μπορούμε, πρέπει να καταφεύγουμε στην αυτοκτονία; Ναι, λένε, άμα στερούμαστε την ελπίδα. Ποιος όμως, πότε, πώς μπορεί να είναι χωρίς ελπίδα σ`ετούτο το κινούμενο θέατρο, όπου όλα αλλάζουν ανά πάσα στιγμή;

Για να ζήσουμε πρέπει να διασκορπιστούμε, για να πολεμήσουμε όμως πρέπει να ενωθούμε.

Μια ειρήνη βασισμένη στην ανεξαρτησία όλων των εθνών είναι μια από κείνες τις ουτοπίες που πιπιλάνε οι μωροί και τις οποίες διαψεύδει η εμπειρία. Έφερα την ειρήνη στον λαό οπλίζοντάς τον.

Είναι μέγα λάθος να περιμένεις να σου επιτεθούν.

Δεν μ`αρέσει ο πόλεμος, αλλά προτιμώ να τον κάνω νωρίτερα παρά αργότερα.

Το λέω για μία ακόμη φορά, δεν θέλω λογοκρισία, γιατί κάθε βιβλιοπώλης είναι υπεύθυνος για τα βιβλία που πουλάει, γιατί δεν θέλω να είμαι υπεύθυνος για τις όποιες ανοησίες τυπώνονται, και τέλος γιατί δεν θέλω ένας κομισάριος να καταπιέζει το πνεύμα και να ακρωτηριάζει την ιδιοφυΐα.

Τι με νοιάζει η γνώμη των σαλονιών και των πολυλογάδων; Δεν με ενδιαφέρει να την ακούσω. Μόνο η γνώμη των χωρικών μετράει, τα υπόλοιπα είναι τίποτα.

Απ`τη στιγμή που ο όχλος αρπάξει την εξουσία, ονομάζεται Λαός. Αν ο ίδιος όχλος ηττηθεί, κρεμάνε μερικούς φουκαράδες που τους αποκαλούν κλέφτες και αλιτήριους. Έτσι είναι καμωμένος ο όχλος: Ήρωες ή κλέφτες, ανάλογα με την έκβαση της μάχης.

Δεν κάνεις πολιτική με το συναίσθημα.

Μόνο ένα μεγάλο ευρωπαϊκό ομοσπονδιακό σύστημα θα ευνοούσε την πρόοδο του πολιτισμού.

Τι να κάνουμε; Τούτη η χώρα είναι διεφθαρμένη, και ήταν πάντα.

Είναι αμφίβολο αν έζησε ποτέ ο Χριστός, είναι σίγουρο όμως ότι μπορεί να ωφεληθεί κανείς από αυτόν.

Ένας υπουργός δεν είναι υπεύθυνος για τίποτα, οφείλει να πετύχει- άλλος κανόνας δεν υπάρχει για αυτόν.

Υπάρχει μια τάξη ανθρώπων που έκανε μεγαλύτερο κακό στη χώρα και από τους πιο παράφρονες επαναστάτες: Οι λογάδες και οι ιδεολόγοι. Πνεύματα θολά και κάλπικα, θα έπρεπε να κάνουν μερικά μαθήματα γεωμετρίας.