21 Ιουλίου 2018

Σωκράτης & Ελένη Κόκκαλη | Το παραμύθι μιας ονειρεμένης ζωής είχε πολύ σκληρό τέλος

Για τον Σωκράτη και τη Ελένη Κόκκαλη, η ζωή είχε υπάρξει μια μεγάλη περιπέτεια γεμάτη από επιτυχίες, δόξα , πλούτο και ότι άλλο μπορεί να επιθυμήσει κάποιος σ` αυτή τη ζωή. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα....-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Για τον Σωκράτη και τη Ελένη Κόκκαλη, η ζωή είχε υπάρξει μια μεγάλη περιπέτεια γεμάτη από επιτυχίες, δόξα , πλούτο και ότι άλλο μπορεί να επιθυμήσει κάποιος σ` αυτή τη ζωή. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα....-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

* Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.

Πέρασε κιόλας μια εβδομάδα από την  είδηση του θανάτου ενός νέου ανθρώπου, του Σωκράτη Κόκκαλη junior, που σκόρπισε ανείπωτο πόνο στην οικογένειά του, στο φιλικό του περιβάλλον, αλλά και θλίψη σε όλους εμάς, τους απλούς "θεατές" αυτής της σύγχρονης τραγωδίας... 

Δυστυχώς, ως συνήθως γίνεται με πρόσωπα που τραβούν πάνω τους το βλέμμα των media, δεν σταμάτησαν να λέγονται και να γράφονται διάφορα σενάρια για το τί και πώς έφυγε... Η δική μου απορία είναι γιατί ο κόσμος έχει εμμονή με το να ασχολείται με το παρασκήνιο που δεν τον αφορά, ενώ δεν κοιτά την ουσία... Ένας παλικάρι έφυγε στο ξεκίνημα της ζωής του. Πριν ακόμη προλάβει να ζήσει... Το φευγιό του είναι αδύνατο να το εκλογικεύσει κανείς στο μυαλό και την καρδιά των γονιών του.


Κοίταξα φευγαλέα κάποιες φωτογραφίες στην Ιερά Μονή της Μητρόπολης όπου έγινε η κηδεία του. Εκεί, ανάμεσα στο πλήθος κόσμου που ήρθαν για το τελευταίο αντίο, στεκόταν η μητέρα του. Η Ελένη Κόκκαλη. Ένα όνομα άρρηκτα συνδεδεμένο με την εικόνα της λαμπερής, εντυπωσιακής, δυναμικής  γυναίκας.  Βουβή, βυθισμένη στις σκέψεις και στην απέραντη θλίψη της, στέκεται εκεί για να αποχαιρετήσει το παιδί της. Οι άλλοι δύο γιοι της είναι δίπλα της, τη στηρίζουν όσο είναι εφικτό... Γιατί εκείνη αναζητά το χέρι του μικρού της Σωκράτη... 

Πως να πεις σε μια μάνα να δεχτεί ένα τέτοιο γεγονός και να σηκώσει αυτόν το σταυρό...

Το παραμύθι μιας ζωής

Υπήρξε μια εποχή που όλα ήταν λαμπερά στην ζωή της Ελένης Κόκκαλη. Μια εποχή τέσσερις και κάτι δεκαετίες πριν. Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε ούτε Facebook  ούτε Social Media. Δεν είχε καν υπάρξει ακόμη το Lifestyle στο περιοδικό Τύπο. Δεν υπήρχαν καν κοσμικές στήλες ούτε στις εφημερίδες , ούτε στα λιγοστά περιοδικά που κυκλοφορούσαν. Έτσι ο μόνος τρόπος για να πληροφορηθείς τα καινούργια πρόσωπα που εμφανίζονταν και που έκαν εντύπωση, ήταν από στόμα σε στόμα. Και ο χώρος που συνήθως εμφανίζονταν αυτά τα καινιούργια πρόσωπα ήταν στις πλατείες της κάθε περιοχής. Και η πιο ονομαστή από όλες τις πλατείες τότε ήταν η Πλατεία Κολωνακίου. Υπήρχαν τότε δυο κοπέλες που έκαν ιδιαίτερη εντύπωση. Η μία ήταν η Ιλεάνα Μακρή, που λίγα χρόνια αργότερα παντρεύτηγκε τον Παμίνο Αναστασόπουλό, έναν από τους πιο γνωστούς νεαρούς της εποχής.

Η άλλη ήταν κάποια Ελένη Φαρμάκη, για την οποία κανέις δεν γνώριζε και πάρα πολλά. Όταν όμως εμφανιζόταν στην Πλατεία πραγματικά έλαμπε. Μια φινετσάτη όμορφη παρουσία, που έμοιαζε να έχει ξεφύγει από κάποια ταινία του Χόλιγουντ. Λίγο αργότερα η Ελένη Φαρμάκη εμφανίστηκε στο πλευρό του Σάββα Θεοδωρίδη. Ο Σάββας Θεοδωρίδης γεννημένος το 1935 ήταν ήδη "φίρμα". Πολύ μικρός ασχολήθηκε με το ποδόσφαιρο και σε πολύ νεαρή ηλικία μόλις 18 ετών, είχε φορέσει την φανέλα του τερματοφύλακα του Ολυμπιακού, το 1953 σε έναν αγώνα με τον Απόλλωνα. Και δεν πέρασε πολύ καιρός που  είχε γίνει μόνιμος τερματοφύλακας της εθνικής ομάδας. Στις αθλητικές εφημερίδες της εποχής, υπήρχαν συχνά οι φωτογραφίες του, να "πετάει" στο αέρα πραγματοποιώντας μια εντυπωσιακή απόκρουση. Η ποδοσφαιρική του καριέρα τέλειωσε όμως σύντομα, σε ηλικία 27 μόλις ετών αποσύρθηκε, στην καλύτερη στιγμή τς καριέρας του, μια και ο πατέρας του τον πίεζε να ολοκληρώσει τις σπουδές του.

Σε μια εποχή που τα ποδοσφαιρικά είδωλα ήταν μεγάλες διασημότητες, ο Σάββας Θεοδωρίδης δεν ήταν γνωστός μόνο για τις αθλητικές του επιδόσεις. Ήταν και ένας πολύ ωραίος νέος άνδρας. Και η παρέα του με την Ελένη Φαρμάκη, οδήγησε σε ένα φλογερό φλερτ, που σύντομα οδήγησε και τους δυο στα σκαλιά της εκκλησίας. Ήταν ένα όμορφο ζευγάρι. Ήταν μια έντονη σχέση που όμως δεν κράτησε πολύ. Αλλά στην διάρκεια της έφερε στον κόσμο ένα παιδί. Τον Δημήτρη Θεοδωρίδη, που πέρσι το καλοκαίρι παντρεύτηκε της Δούκισα Νομικού.

Λίγο αργότερα στην ζωή της Ελένης Φαρμάκη θα έμπαινε ο Σωκράτης Κόκκαλης. Ο Σωκράτης Κόκκαλης εκείνης της εποχής δεν ήταν ακόμη ο Σωκράτης Κόκκαλης που θα γινόταν αργότερα. Ένας δηλαδή από τους πιο πλούσιους ανθρώπους της Ελλάδας. 

Ο Σωκράτης Κόκκαλης είχε γεννηθεί το 1939 και ήταν γιος του γιατρού Πέτρου Κόκκαλη. Ο Πέτρος Κόκκαλης ήταν επιφανές στέλεχος της αριστεράς και ένας από τους πρωτοστάτες της εθνικής αντίστασης. Αφού μετά από δυο εμφράγματα βρέθηκε για λόγους υγείας στο εξωτερικό, κατέληξε στην διάρκεια του ελληνικού εμφύλιου το 1947 στο Βελιγράδι και μετά το τέλος του εμφυλίου στην Ρουμανία, την Ουγγαρία και τελικά το 1955 στην Ανατολική Γερμανία, όπου του προτάθηκε η θέση του Διευθυντή του Ινστιτούτου Πειραματικής Χειρουργικής, αργότερα Ινστιτούτο Πειραματικής Καρδιοαγγειοχειρουργικής.  Ο Σωκράτης με απόφαση της μητέρας του δεν ακολούθησε την οικογένεια, παρέμεινε στο Βουκουρέστι και αφού ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο, μετέβη στη Μόσχα όπου εγγράφηκε στο τμήμα Φυσικών και Ηλεκτρονικών Επιστημών του φημισμένου κρατικού Πανεπιστημίου Mikhail Lomonosov, στο Leninskiye Gory, τους «Λόφους του Λένιν» που καθρεφτίζονταν στον ποταμό της Μόσχας. Έτσι ο Σωκράτης Κόκκαλης έζησε τα νεανικά του χρόνια σε κομμουνιστικά καθεστώτα και ανδρώθηκε ως γιος ενός πολιτικού πρόσφυγα, με ότι συνεπάγεται αυτό. Όλα αυτά τέλειωσαν το 1962 όταν ο Πέτρος Κόκκαλης άφησε την τελευταία του πνοή την ώρα που χειρουργούσε. Η σύζυγος του Νίκη Κόκκαλη ζήτησε την άδεια από την τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή να κηδέψει το σύζυγο της στην Ελλάδα, πράγμα που έγινε αποδεκτό.

Έτσι ο Σωκράτης Κόκκαλης βρέθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα στις 28 Ιανουαρίου 1962, όπου άκουσε γνωστά πολιτικά πρόσωπα της εποχής να εκφωνούν τους συγκινητικούς επικήδειους για τον πατέρα του. Παρά την έντονη πολιτικοποίηση του πατέρα του ο Σωκράτης Κόκκαλης δεν γοητεύτηκε ποτέ από τον κόσμο της πολιτικής, παρά την παρότρυνση αυτών που συνάντησε στην κηδεία του πατέρα του. Έτσι γύρισε στην Ανατολική Γερμανία για να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Αλλά μέσα του είχε ήδη φυτρώσει η επιθυμία για την επιστροφή στην πατρίδα του. Δεν ήταν όμως εύκολο για τον γιο ενός πολιτικού πρόσφυγα. Αλλά τελικά οι πολιτικές γνωριμίες έκαναν τελικά εφικτό το όνειρο του.

Η Αθήνα έμοιαζε προφανώς με παράδεισο για τον 26χρονο Σωκράτη Κόκκαλη, όταν πήρε την άδεια να εγκατασταθεί στην Αθήνα. Η έντονη προσωπικότητα του και ο εξωστρεφής χαρακτήρας του, τον έκαναν σύντομα γνωστό στους κύκλους της κοσμικής Αθήνας και ήταν ονομαστά τα γλέντια του στην Κουίντα, ένα από τα πιο ονομαστά στέκια της Φωκίωνος Νέγρη, της περιοχής που ανταγωνιζόταν την Πλατεία Κολωνακίου. Ο Σωκράτης Κόκκαλης ήταν όμως και τακτικός θαμώνας της Πλατείας . Έχοντας εξασφαλίσει και την αντιπροσωπεία ηλεκτρονικών ειδών από την Ανατολική Γερμανία, ήταν ένας μικρός μεν ακόμη, αλλά ανερχόμενος επιχειρηματίας. Τα έσσοδα από την επιχειρηματική του δραστηριότητα, αν και όχι σπουδαία του επέτρεπαν να συνεχίσει την έντονη κοσμική ζωή. Εκείνες τις θρυλικές εποχές της «Κουίντας» και των βραδινών εξόδων μεταξύ άλλων και με τη Ζωή Λάσκαρη, ο Σωκράτης θα γνωρίσει την κόρη του Ελληνοαμερικανού ιδρυτή της 20th Century Fox και προσωπικού φίλου του Προέδρου Ρούσβελτ, Σπύρου Σκούρα, τη Σοφία. Ήταν ένας έρωτας κεραυνοβόλος που σύντομα κατέληξε σε γάμο.


Το 1970 θα γεννηθεί ο πρώτος γιος του Σωκράτη Κόκκαλη με την Σοφία. Ο Πέτρος Κόκκαλης.

Το 1974, την εποχή που δικτατορία καταρρέει, ο Σωκράτης Κόκκαλης με τον αδελφικό του φίλο και μετέπειτα συνεργάτη, Κώστα Δημητριάδη, ιδρύει την INTEGRA, μια ακόμη εταιρεία ηλεκτρονικών συστημάτων, που εισάγει τα προϊόντα της AHB και που ενδιαφέρουν τόσο την ΔΕΗ, όσο και τον ΟΤΕ. Ο δρόμος μοιάζει να έχει ανοίξει για τον Σωκράτη Κόκκαλη του μέλλοντος. Είναι και η εποχή που στήνεται το μεταπολιτευτικό επειχειρηματικό περιβάλλον, που διακρίνεται για τις σχέσεις με το κράτος. Αυτό που αργότερα θα ονομαζόταν Διαπλοκή. Λίγα χρόνια αργότερα και καθώς οι δουλειές πάνε όλο και καλύτερα ο Κόκκαλης και ο Δημητριάδης ιδρύουν την Intracom.

Όταν ο Σωκράτης Κόκκαλης γνωρίζεται με την Ελένη Φαρμάκη έχουν και οι δυο από ένα γιο από τους γάμους τους. Η σχέση εξελίσσεται σύντομα σε ειδύλιο που σύντομα ακαταλήγει σε γάμο.


Εκτός όμως από τις επιχειρήσεις ο Κόκκαλης έχει και ένα ακόμη πάθος. Το ποδόσφαιρο και πιο συγκεκριμένα τον Ολυμπιακό. Και παρ` όλο που αυτό δεν συμβαίνει και τόσο συχνά, η σχέση του Σωκράτης Κόκκαλη με τον πρώην σύζυγο της δεύτερης γυναίκας του, εξελίσσεται σε μια ζεστή φιλία, που διαρκεί και μέχρι σήμερα, καθώς τόσο ο Σάββας Θεοδωρίδης, όσο και ο γιος του με την Ελένη, γίνονται και παρεμένουν στενοί συνεργάτες του Σωκράτη, τόσο στον Ολυμπιακό, όσο και στις επιχειρήσεις του.


Λίγο μετά τον γάμο του με την Ελένη γεννιούνται οι δυο γιοι τους. Ο Κωνσταντίνος πρώτα και μετά ο βενιαμίν της οικογένειας. Ο Σωκράτης Jr.

Είναι 34 χρόνια πριν και η επιχειρηματική δραστηριότητα του Σωκράτη Κόκκαλη απογειώνεται. Πολύ σύντομα θα αποκτήσει το τίτλο του "εθνικού προμηθευτή", αφού είναι ο βασικός προμηθευτής του ΟΤΕ σε μια εποχή που οι ηλεκτρονικές επικοινωνίες γίνονται το φαινόμενο της εποχής και μια από τις βασικές κρατικές επενδύσεις.

Όταν τελικά γίνεται και ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού το όνομα του βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων καθημερινά. Πολύ σύντομα το όνομα του βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με το άλλο επιχειρηματικό όνομα της εποχής. Τους Βραδινογιάννηδες. Αν και η σχέση ανάμεσα στις δυο οικογένειες αρχίζει φιλικά, στο τέλος εξελίσσεται σε μια αντιπαλότητα που άφησε εποχή. Είναι εξ άλλου από τους βασικούς διαμορφωτές του πολιτικού σκηνικού. Είναι μια αντιπαλότητα χωρίς όρια που θα συμπεριλάβει τα πάντα. Από τις επιχειρήσεις, μέχρι την πολιτική και το ποδόσφαιρο.

Είναι τότε που αρχίζουν να κυκλοφορούν οι πρώτες φήμες για το παρελθόν του Κόκκαλη στην Ανατολική Γερμανία και για την σχέση του με την μυστική υπηρεσία, την περιβόητη Στάζι.

Όμως αυτά δεν επηρεάζουν την προσωπική ζωή του Σωκράτη και της Ελένης Κόκκαλη. Η περιουσία του έχει ήδη ξεπεράσει το 1,2 δις δολάρια και είναι στον κατάλογο με τους 500 πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. Οι μετακινήσεις τους στον αέρα γίνονται με το προσωπικό αεροσκάφος του, ενώ οι μετακινήσεις στην θάλασσα με το υπερπολυτελές γιοτ τους. Η βίλα τους στο Κεφαλάρι καλύπτει έναν τεράστιο χώρο και για να πλησιάσεις πρέπει πρώτα να περάσεις από τον έλεγχο των ανρών που είναι στην υπηρεσία του που είναι ένα τεράγωνο μακριά. Στις μετακινήσεις με την προσωπική του θωρακισμένη λιμουζίνα κινητοποιείται ένας μικρός στρατός, με τους μοτοσυκλετιστές που προπορεύονται να ελέγχουν όλα τα στάδια της διαδρομής. Εντυπωσιακό είναι και το σπίτι τους στην Μύκονο, σε μια μικρή προεξοχή της ξηράς μέσα στην θάλασσα, εκεί που προγουμλένως βρίσκονταν οι "9 Μούσες" του Κώστα Ζουγανέλη.

Η Ελένη Κόκκαλη ζει μια διακριτική ζωή στο πλευρό του άντρα της και είναι ενδεικτικό ότι δεν έχει ποτέ προκαλέσει οποιουδήποτε τύπου σχόλια. Ο χρόνος της έχει φερθεί επίσης πολύ καλά. Παρά τα χρόνια που περνούν, έχει διατηρήσει την νεανική σιλουέτα της και το πρόσωπο της παραμένει όμορφο. Έχει διατηρήσει και τις παλιές φιλίες της. Με την Έλλη Στάη, με την Άννα Νταλάρα και την Αγάπη Βαρδινογιάννη.

Είναι ίσως μια παραμυθένια, μια ονειρεμένη ζωή.

 Όμως οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν "μηδένα προ του τέλους μακάριζε".

Η τραγωδία χτύπησε τον Σωκράτη Κόκκαλη τώρα που πλησιάζει να συμπληρώσει τα 80 χρόνια της ζωής του. Και μάλλον δεν υπάρχει τίποτα πιο σκληρό για έναν πατέρα και μια μάνα, από το να κηδέψουν το παιδί τους. Είτε ψηλά , είτε χαμηλά βρισκόμαστε, μια τέτοια τραγωδία είναι από εκείνες που χαράζουν και χαρακτηρίζουν όλη την ζωή μας.

Είναι ίσως όλα αυτά που έφεραν στο μυαλό μου σαν κατάληξη γι αυτό το άρθρο, ένα από τα πιο συγκλονιστικά ποιήματα που έχουν γραφτεί ποτέ για τέτοιου είδους τραγωδίες. 

Ο Επιτάφιος του Γιάννη Ρίτσου... Ένα από τα πιο γνωστά του ποιήματα  του.

Δημοσιεύθηκε στις 8 Ιουνίου του 1936, από το εκδοτικό της εφημερίδας Ριζοσπάστης.  Ήδη από τον προηγούμενο μήνα είχαν εκδοθεί από την ίδια εφημερίδα, τα πρώτα 3 άσματα, από τα 20 συνολικά. Ο τίτλος τους: Μοιρολόι, στις 12 Μάη του 1936. Τα 10.000 χιλιάδες αντίτυπα που κυκλοφόρησαν, από το εκδοτικό της εφημερίδας είχαν σχεδόν εξαντληθεί. Kι αυτός ήταν χωρίς αμφιβολία  αριθμός ρεκόρ, για την εποχή.

Ποιά ιστορία ομως κρύβεται πίσω από τον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου;

Το 1936, γίνεται σταδιακά στη Θεσσαλονίκη μαζική απεργία.  Μια από τις διάσπαρτες συγκεντρώσεις των απεργών ήταν στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου. Τότε, αιφνιδιαστικά, αστυνομικοί, αρχίζουν να πυροβολούν προς τη συγκέντρωση. Ο απολογισμός τραγικός...12 νεκροί και πολλοί τραυματίες. Οι απεργοί αντιδρούν και αυτό που επακολουθεί είναι απερίγραπτο.Την επόμενη μέρα η εφημερίδα Ριζοσπάστης, αφιερώνει το εξώφυλλο του για αυτά τα γεγονότα. Η φωτογραφία στο  εξώφυλλο  τραγική..

Μια μάνα που έχασε το γιο της,  θρηνεί πάνω στον άψυχο σώμα του που βρίσκεται στην άσφαλτο. Εχει χτυπηθεί από πυρά χωροφυλάκων στη Θεσσαλονίκη.

Ο Γιάννης Ρίτσος, βλέποντας την επόμενη μέρα τη φωτογραφία στο Ριζοσπάστη, συγκλονισμένος εμπνέεται από εκείνη την τραγική εικόνα, κλείνεται στη σοφίτα του, στην οδό Μεθώνης 30 και και γράφει τον Επιτάφιο. Όπως ο ίδιος λέει, «είχε κλειστεί στη σοφίτα του δύο μερόνυχτα και έγραφε, χωρίς να φάει και να κοιμηθεί, την τρίτη μέρα, δεν άντεξε, άρχισε να σβήνει...»

Ο ίδιος ο ποιητής νιώθει την ανάγκη να προλογίσει το ποίημά του. Ενημερώνει το αναγνωστικό κοινό τόσο για την πηγή έμπνευσής τους αλλά και τι θα ακολουθήσει:

Θεσσαλονίκη. Μάης τοῦ 1936. Μιὰ μάνα, καταμεσὶς τοῦ δρόμου, μοιρολογάει τὸ σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της καὶ πάνω της, βουΐζουν καὶ σπάζουν τὰ κύματα τῶν διαδηλωτῶν - τῶν ἀπεργῶν καπνεργατῶν. Ἐκείνη συνεχίζει τὸ θρῆνο της.

Ο Επιτάφιος γίνεται σύμβολο... Αποφασίζει να στείλει ένα αντίτυπο στον Μίκη Θεοδωράκη που τότε βρισκόταν στο Παρίσι. Στην αφιέρωση αναφέρει  "το βιβλίο τούτο κάηκε από τον Μεταξά το 1938 κάτω από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός".  

Ο Μίκης Θεοδωράκης το μελοποιεί και το 1960 μπαίνει στο στούντιο, στην Αθήνα.

Μαζί με τις κορυφαίες προσωπικότητες, το Γιάννη Ρίτσο και το Μίκη Θεοδωράκη, στέκεται και ο Μάνος Χατζιδάκις... Ενορχηστρώνει, διευθύνει την ορχήστρα, επιλέγει τη Νάνα Μούσχουρη να το ερμηνεύσει...

«Γιέ μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου,
πουλάκι της φτωχιάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου,
πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω
και δε σαλεύεις, δε γρικάς τα που πικρά σου λέω;
Γιόκα μου, εσύ που γιάτρευες κάθε παράπονό μου,
Που μάντευες τι πέρναγα κάτου απ` το τσίνορό μου,
τώρα δε με παρηγοράς και δε μου βγάζεις άχνα
και δε μαντεύεις τις πληγές που τρώνε μου τα σπλάχνα;
Πουλί μου, εσύ που μου φερνες νεράκι στην παλάμη
πώς δε θωρείς που δέρνουμαι και τρέμω σαν καλάμι;
Στη στράτα εδώ καταμεσίς τ΄ άσπρα μαλλιά μου λύνω
και σου σκεπάζω της μορφής το μαραμένο κρίνο.
Φιλώ το παγωμένο σου χειλάκι που σωπαίνει
κι είναι σα να μου θύμωσε και σφαλιγμένο μένει.
Δε μου μιλείς κι η δόλια εγώ τον κόρφο δες, ανοίγω
και στα βυζιά που βύζαξες τα νύχια, γιέ μου μπήγω