13 Οκτωβρίου 2017

Ζήνα Κουτσελίνη | Kάθε μέρα που περνούσε, ήξερα ότι μπορεί να μην κρατήσω το παιδί μου στην αγκαλιά μου...

Ζήνα Κουτσελίνη | κόρη | δύσκολη εγκυμοσύνη | εξομολόγηση | προβλήματα
Πόσο δύσκολο είναι να δοκιμαστεί η υπομονή, η αντοχή και η πίστη μιας γυναίκας για να φέρει το παιδί της στον κόσμο...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Πόσο δύσκολο είναι να δοκιμαστεί η υπομονή, η αντοχή και η πίστη μιας γυναίκας για να φέρει το παιδί της στον κόσμο...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

“Μητρότητα: όλη η αγάπη αρχίζει και τελειώνει εκεί.” έγραψε  κάποτε ο Βρετανός ποιητής Robert Browning.

Η μητρότητα είναι χωρίς αμφιβολία, το πιο σπουδαίο θείο δώρο. Δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα δεδομένο στη ζωή κάθε γυναίκας, και γι’αυτό όποια το αποκτά, θα πρέπει να είναι ευγνώμων.

Ανέκαθεν θαύμαζα τη μητέρα μου και όλες τις μητέρες που είναι “δίπλα” στα παιδιά τους. Μεγαλώνοντας, ωριμάζοντας από τις εμπειρίες μου, άρχισα να νιώθω δέος και για όλες τις γυναικές , που η μητρότητα  φαντάζει άπιαστο όνειρο.

Αναφέρομαι σε όλες εκείνες τις υπέροχες γυναίκες που δίνουν καθημερινά τη μάχη τους για να αποκτήσουν ένα παιδί. Για εκείνες που περνάνε τη δύσκολη διαδικασία της εξωσωματικής, για εκείνες που χάνουν το μωρό τους πριν ακόμα έρθει στον κόσμο... Για εκείνες που υπομένουν τα πάντα για να ολοκληρωθεί η εγκυμοσύνη τους... Για εκείνες που γνωρίζουν πως δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν... Για όλες εκείνες τις γυναίκες που είτε είναι παντρεμένες, είτε μόνες, είτε χωρισμένες θα έκαναν όλες τις θυσίες του κόσμου για να γίνουν μητέρες.

Χθες, διάβασα την ιδιαίτερα συγκινητική εξομολόγηση της Ζήνας Κουτσελίνη για την εξαιρετικά δύσκολη εγκυμοσύνη της, με αφορμή τα γενέθλια της μονάκριβης κορούλας της, Έμμας. 

Είμαι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη με τέτοια θέματα, γιατί γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει να δοκιμαστεί η υπομονή, η αντοχή και η πίστη μιας γυναίκας για να φέρει το παιδί της στον κόσμο. 

Ναι, είμαι μια ευτυχισμένη μητέρα δύο παιδιών. Αυτό όμως δε σημαίνει πως ήταν όλα ιδανικά στη ζωή μου και πως δεν συνάντησα εμπόδια. Ευχαριστώ το Θεό που μου έστειλε γρήγορα τις δυο μου εγκυμοσύνες και που ολοκληρώθηκαν με επιτυχία. Οι δυσκολίες, ωστόσο, ήταν πολλές...

Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια πώς είναι να βρίσκεσαι στον έκτο μήνα της κύησης και να σου λέει κάποιος γιατρός "μη στενοχωριέσαι, είσαι νέα θα κάνεις άλλα παιδιά"... Πόση δύναμη χρειάζεται να παραμείνεις  ακίνητη -για πολλές πολλές μέρες με μόνιμη "παρέα"  έναν ορό στο χέρι-, άπειρες ιατρικές εξετάσεις και να μην σταματάς να πιστεύεις πως όλα θα πάνε  καλά... Πως  αυτό το μωρό που βρίσκεται μέσα σου, ήρθε για να γεννηθεί, για να το κρατήσεις στην αγκαλιά σου, για να μεγαλώσει μαζί σου.  

Τώρα πια που κρατώ στην αγκαλιά μου το γιο μου και την κόρη μου, σκέφτομαι πως ό,τι δοκιμασία περνάμε, για κάποιο λόγο συμβαίνει. Ίσως, για να ανακαλύψουμε τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, ίσως για να εκτιμήσουμε τις μικρές απλές χαρές της κάθε στιγμής... Ίσως, γιατί μέσα από τις όποιες δυσκολίες που συναντάμε, μπορεί να “αναγεννηθεί” ο εαυτός μας. Και να είναι λιγότερο ατελής και περισσότερο αδιατάρακτος και γαλήνιος.

Ας δούμε, όμως, τη συγκλονιστική εξομολόγηση της γλυκύτατης Ζήνας Κουτσελίνη,  μέσα από την εκπομπή "Αλήθειες με τη Ζήνα"...

«Κάθε μέρα νόμιζα πως δεν θα το κρατούσα στη ζωή αυτό το παιδί... Δεν ήθελα ούτε φως στο δωμάτιο, ούτε τίποτα, γιατί κάθε μέρα που περνούσε ήξερα ότι μπορεί να μην κρατήσω το παιδί μου, την Έμμα, που γεννήθηκε μετά, στην αγκαλιά μου... Γιατί είχα μία ρήξη στον αμνιακό σάκο, μία τρύπα δηλαδή που δεν έκλεισε ποτέ, από ένα μικρόβιο και κινδύνευε κάθε μέρα το μωρό μου και να πεθάνει και να φύγει από τον σάκο μέσα... Υπήρχε, λοιπόν, ο πατέρας Σπυρίδωνας, που ερχόταν κάθε Κυριακή μετά τη λειτουργία και μεταλάμβανε και εμένα και το μωρό. Έτσι αυτό το μωρό, όταν γεννήθηκε, δεν είχε κανένα μικρόβιο, κάτι που δηλώνει θαύμα...» 

«Η ζωή δεν μου τα φέρνει όπως θέλω... Ενώ εγκαταλείπω τη δουλειά, έπρεπε να μείνω επτά μήνες στο σκοτάδι που επέλεξα και όχι στον ήλιο... Γιατί κάθε μέρα περίμενα μέσα στο σκοτάδι να έρθει ο ήλιος. Δεν το ήξερε κανένας από τους δικούς μου ανθρώπους, γιατί ήξεραν πόσο πολύ περιμένω αυτό το παιδί και δεν ήθελα να αγωνιούν κι εκείνοι κάθε μέρα με εμένα... Ήθελα μόνο να τους το φέρω, να τους το δώσω, να τους το προσφέρω και να τους πω "Να ο ήλιος μου, να το πιάνο που δεν αγόραζα τόσα χρόνια, γιατί είχα μπλέξει με δράκους, βασίλισσες και τηλεοράσεις...» είπε, με δάκρυα στα μάτια.