26 Οκτωβρίου 2021

Φώφη Γεννηματά: Η απώλεια της, μια γενναία διδασκαλία

Ο ξαφνικός θάνατός της ενείχε κάτι συγκλονιστικό. Κάτι που ξεπερνάει αποτιμήσεις για πεπραγμένα, καλές ή κακές αποφάσεις, προσόντα, πολιτικά κριτήρια.
Ο ξαφνικός θάνατός της ενείχε κάτι συγκλονιστικό. Κάτι που ξεπερνάει αποτιμήσεις για πεπραγμένα, καλές ή κακές αποφάσεις, προσόντα, πολιτικά κριτήρια.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για την ζωή, την πορεία, την καριέρα, και το βίο της Φώφης Γεννηματά. Πάρα πολλά θετικά, αρκετά λιγότερα επιμέρους αρνητικά.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για μια πολιτικό που απασχόλησε την δημόσια σφαίρα για περίπου 30 χρόνια, ως αυτοδιοικητικός παράγοντας αιχμής, ως βουλευτής, υπουργός, αρχηγός μεγάλου πολιτικού κόμματος. Ως προβεβλημένη γυναίκα, και ως κόρη ενός μεγάλου συμβόλου της φλέγουσας και καθοριστικής εποχής της κυριαρχίας του πρώιμου ΠΑΣΟΚ. Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για την ζωή της Φώφης Γεννηματάς, όπως για κάθε πολιτικό του ανάλογου διαμετρήματος.

Ο ξαφνικός θάνατός της όμως, ενείχε κάτι συγκλονιστικό. Κάτι που ξεπερνάει αποτιμήσεις για πεπραγμένα, καλές ή κακές αποφάσεις, προσόντα, πολιτικά κριτήρια.

Το μεσημέρι της Δευτέρας 25 Οκτωβρίου, και μετά από ανακοινώσεις περί ραγδαίας επιδείνωσης της υγείας του που στάθηκαν επίκαιρες για ελάχιστα, η ανακοίνωση του θανάτου της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και την δημόσια σφαίρα, έμοιαζε για όλους μας είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, από την αποδημία ενός ακόμη πολιτικού προσώπου.

Είχαμε πληροφορηθεί φυσικά την υποτροπή της βαριάς νόσου της, μερικές εβδομάδες νωρίτερα. Και η κοινωνία έμοιαζε να είχε βιώσει μια σχετική θλίψη και να είχε προχωρήσει στο επόμενο λυπηρό, ή χαρούμενο σημαντικό γεγονός, με μια υπόνοια και γνώση ότι οι άνθρωποι αρρωσταίνουν, οι άνθρωποι που απασχολούν την δημόσια σφαίρα δεν είναι άτρωτοι, η ζωή ενίοτε είναι σκληρή και απαιτητική, αλλά χωρίς το βίωμα, το ίδιο.

Η ανακοίνωση του θανάτου της, αυτό το ξαφνικό, πικρό, κρύο πράγμα, που σόκαρε τους πάντες, μοιάζει να επιτέλεσε για το κοινωνικό κάτι εντελώς άλλο. Μοιάζει σαν να ήταν μια μαζική, σκληρή, πάνδημη είσοδος, όλων μαζί, και του καθενός ξεχωριστά, σε πράγματα που ο καθένας μας βιώνει ιδιωτικά με κάθε απώλεια, με κάθε ήττα, με κάθε μικρό ή μεγάλο πένθος, Αλλά αυτή την φορά, και σε συνδυασμό με την ιστορικά πρωτότυπη ιδιαιτερότητα των νέων μέσων, ήταν σαν μαζικά όλοι, να καταλάβαμε την ίδια στιγμή πράγματα αιώνια, τον θάνατο, την αποδημία, την φθορά την απώλεια, σε πραγματικό χρόνο, και αλληλεπιδρώντας ο ένας με τον άλλο.

Μοιάζει σαν η απώλεια της, ο γενναίος της αγώνας, το χαρούμενο, χαμογελαστό της πρόσωπο, και η ταχύτητά διάδοσης του λυπηρού νέου, να ήταν κάτι βαθύ, συγκινητικό, με έναν τρόπο που δεν είχε βιώσει ποτέ ξανά η κοινωνία σαν σύνολο. Ένας γεγονός με μοναδικές συναισθηματικές υφές, μια μοναδική απώλεια. 

Μια εντός ορίων είσοδος της πνευματικότητας του θανάτου, του χαμού, της κατάνυξης, του τρόπου των θρησκειών, και των ποιητών, προς το φαινόμενο, και του αναπόφευκτου, στις ζωές όλων μας, που μας κατέστησε όλους λίγο πιο σοφούς, λίγο πιο λεπτούς, κατανοητικούς, μεγάθυμους, για λίγο, η για περισσότερο. Μια ταυτόχρονη συνειδητοποίηση του τι είναι πραγματικά σημαντικό, τι είναι κομβικό στις ζωές μας, και τι τελικά είναι δευτερεύον. Μια συνειδητοποίηση που σε όλες τις άλλες περιπτώσεις της ζωής συμβαίνει ατομικά, και ιδιωτικά. 

Μια κοινωνική διδασκαλία του βάθους, της ενσυναίσθησης, της γενναιότητας, του ανθρώπινου, των πόσων μπορούν να μας ενώνουν, των πόσων μπορούν να μας απασχολούν, και να μας διχάζουν άδικα, μέσω της γενναίας αυτής αποχώρησης αυτής της λαμπρής γυναίκας. 

Μια κοινωνική διδασκαλία που είναι σίγουρο ότι θα κρατάμε στις καρδιές και την μνήμη μας γλυκά, με θάρρος. Ένα σπουδαίο κοινωνικό μάθημα, από μια σπουδαία γυναίκα. Μια θλίψη, για τους οικείους της, για εκείνην, και για εμάς, αλλά συνάμα ένα ψήγμα χαράς για το μεγαλείο της ίδιας της ζωής, που αφήνει πίσω της. 

Ένα μεγάλο, βαθύ, Χαίρε. Για την Φώφη Γεννηματά.