13 Μαΐου 2018

Η μαμά δίνει κάθε μέρα, ακόμα και τις μέρες που δεν έχει τίποτα να δώσει

Μαμά | Γιορτή της μητέρας | παιδιά | μητρότητα | ζωή | Χρόνια πολλά μανούλα
Για ό,τι κι αν χρειαστεί για τον εαυτό της, δίνει προτεραιότητα σε σένα...Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας, σήμερα...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Για ό,τι κι αν χρειαστεί για τον εαυτό της, δίνει προτεραιότητα σε σένα...Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας, σήμερα...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Ποδοβολητά στο διάδρομο, ψίθυροι όπου ανάμεσα τους ξεφεύγουν δυνατά φράσεις του στυλ :”εγώ θα μπω πρώτος μέσα” ή “άσε μεεε!εγώ θα κρατάω το δωράκι!” Δύο φωνές σε μία “Χρόνιαααααα πολλααααααά μαμαααααά!” και...δυο μικρά πλασματάκια ανεβαίνουν σε χρόνο dt πάνω στο κρεβάτι μου, σπρώχνοντας το ένα το άλλο για το ποιο από τα δύο θα με πρωτο αγκαλιάσει και πρωτο φιλήσει... Μια καρτούλα με ζωγραφισμένα λουλούδια και παιδικά γραμματάκια που σχηματίζουν ένα υπέροχο “Μαμά σ’αγαπώ”, ένα βραχιολάκι με ροζ και γαλάζιες χαντρούλες στολίζει το χέρι μου, ενώ η καρδιά μου πλημμυρίζει με χαρά και περηφάνια για το γιο μου και την κόρη μου...

Αυτήν τη χρονιά, λόγω της σχολικής γιορτούλας αφιερωμένη στις μανούλες, άρχισαν να με γιορτάζουν από την παραμονή... Από το Σάββατο... Με μαγεύει η παιδική αθωότητα και ειλικρίνεια... Το αγοράκι μου, μέρες πριν, μου έλεγε ότι μού ετοίμαζαν διάφορες εκπλήξεις, αλλά έπρεπε να κρατήσει μυστικό και να μην το μαρτυρήσει... Όταν επιτέλους ήρθε η μέρα της γιορτής, μού αποκάλυψε: “Το δώρο είναι από εμένα και τη μικρή (εννοώντας την αδελφούλα του), αλλά επειδή εγώ ήμουν στο σχολείο, το διάλεξε η γιαγιάκα...”

Τα χρόνια περνούν τόσο γρήγορα που δεν έχω προλάβει να συνειδητοποιήσω πότε από παιδί που ήμουν, έγινα μαμά... Πότε ετοίμαζα εγώ καρτούλες και δωράκια για εκείνη, ενώ τώρα έχει γίνει γιαγιά η οποία “συνωμοτεί” με τα μικρά για να χαρώ...


Όμορφη μέρα η σημερινή αλλά και με πολλές σκέψεις... Τις ίδιες κάθε χρόνο... Δεν αλλάζουν...Όπως και δεν αλλάζει η παιδική μου καρδιά, όσα χρόνια κι αν προστίθενται, όσες εμπειρίες κι αν έρχονται στη ζωή μου... Νομίζω πως μέσα μου, παραμένω ίδια...

Η μεγαλύτερη τύχη στη ζωή μου – εκτός από το ότι ο Θεός μου έστειλε τα δυο μου αγγελούδια- είναι ότι είμαι κόρη μιας υπέροχης μαμάς και με συγκίνηση λέω ότι υποκλίνομαι στον τρόπο που με έχει μεγαλώσει. Εκείνη μου έμαθε ποιός είναι ο πραγματικός ρόλος της κάθε μητέρας…

Η μαμά ξέρει πάντα πότε το παιδί της υποκρίνεται, τί επιθυμεί, τί το στενοχωρεί. Κι αυτό γιατί με ένα μαγικό τρόπο ξέρει να βλέπει μέσα από τα δικά του μάτια.

Η μαμά είναι ο μοναδικός άνθρωπος στη γη που γνωρίζει τί είναι καλό για το παιδί της και θα του πει πάντα την αλήθεια όσο κι αν αυτή πονάει. Ξέρει να σε ενθαρρύνει, να σε σώσει από πολλές αγωνίες. Να είναι πάντα κοντά σου. Χωρίς να επεμβαίνει , χωρίς να απαιτεί. Απλά κοντά σου. Διαθέσιμη πάντα για εσένα. 

`Εχει την ικανότητα να σε ‘αγκαλιάσει’ ζεστά και να σου σκουπίσει τα δάκρυα ακόμα και μέσα από το τηλέφωνο. Δεν τη νοιάζει αν δεν είσαι στις ομορφιές σου γιατί έτσι κι αλλιώς για εκείνη είσαι το πιο όμορφο πλάσμα που υπάρχει.

Είναι η μόνη που δε σου κρατά κακία, ακόμα κι αν έχεις φερθεί άδικα ή ακόμα κι απαίσια. Μπορεί για εσένα να υπομένει το ανυπόφορο, ακόμα να δώσει την ίδια της τη ζωή χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς αντάλλαγμα. Για ό,τι κι αν χρειαστεί για τον εαυτό της, δίνει προτεραιότητα σε εσένα.

Αφουγκράζεται το κάθε σου καρδιοχτύπι όσο καλά κι αν προσπαθείς να το κρύψεις, το κάθε σου δάκρυ όσο και σιωπηλά κι αν κλαις με το πρόσωπο χωμένο στο μαξιλάρι σου. Η μαμά βρίσκει λύση για τα πάντα, ακόμα και τα πιο δύσκολά τα κάνει να φαίνονται απλά. Δίνει κάθε μέρα ακόμα και τις μέρες που δεν έχει τίποτα να δώσει.

Για τη μαμά μου εξακολουθώ να είμαι η ίδια, δεκαεξάχρονη έφηβη, ίσως ακόμα και το κοριτσάκι της με τις μεγάλες πλεξούδες και τα φρου φρου ρομαντικά φορεματάκια… Για εκείνη ο χρόνος έχει σταματήσει εκεί. Κι ας έγινα κι εγώ μαμά… Κι ας έχω την ευθύνη δύο νέων ανθρώπων. Το μόνο που αλλάζει είναι πως μετά τις δυσκολίες που αντιμετώπισα στις εγκυμοσύνες μου και κυρίως μετά τη γέννηση των παιδιών μου, εκτίμησα, και λάτρεψα ακόμα περισσότερο τη μαμά μου. Εγώ, που δέθηκα τόσο πολύ μαζί της όταν έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου, στα δέκα μου χρόνια, τολμώ να πω πως όσο περνά ο καιρός τη ΄νιώθω΄ όλο και περισσότερο.

Σίγουρα δεν είμαι τέλειος άνθρωπος...Μπορεί να έχω κάνει λάθη... Όταν όμως κοιτάζω τα μικρούλια μου, ξέρω ότι στη ζωή μου έχω κάνει κάτι απόλυτα σωστό κι εύχομαι να μοιάσω στη μαμά μου έστω και λίγο...

Χρόνια πολλά μανούλα μου !! Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες...