23 Ιανουαρίου 2022

Μακάβριο. Ο γιατρός συλλέκτης δέρματος νεκρών γκάνγκστερ

Λάτρευε τα τατουάζ και αφαιρούσε το δέρμα των νεκρών γκάνγκστερ της Ιαπωνικής Γιακούζα για τη συλλογή του.
Λάτρευε τα τατουάζ και αφαιρούσε το δέρμα των νεκρών γκάνγκστερ της Ιαπωνικής Γιακούζα για τη συλλογή του.

Η τεχνική του τατουάζ, ή δερματοστιξίας, εξασκούνταν, σύμφωνα με τα ευρήματα της αρχαιολογικής σκαπάνης, σε όλο τον κόσμο και για πολλούς αιώνες. Διακριτικά ανδρείας στην αρχή, εξελίχθηκαν σε ένα μέσο ώστε οι φυλές και οι κοινωνικές τάξεις να ξεχωρίζουν μεταξύ τους, ενώ αργότερα χρησιμοποιήθηκαν για καλλωπισμό και επίδειξη. Ένα ‘’στολίδι’’ που εξυμνήθηκε και κυνηγήθηκε σε κύκλους της ιστορίας, για να καταλήξει σήμερα ένα αξεσουάρ που προστίθεται και αφαιρείται, με λίγη παραπάνω ταλαιπωρία είναι γεγονός, από ένα καλό ρούχο.

Υπάρχουν πολλοί, φανατικοί των τατουάζ, που συνήθως τους ξεχωρίζεις από τα αμέτρητα και εντυπωσιακά σχέδια που κοσμούν το κάθε σημείο του σώματός τους. Υπάρχουν όμως και αυτοί, στους οποίους δε θα πάει ποτέ το μυαλό σου. Μάλιστα, όσο και αν τους ψάξεις, επάνω τους δε θα βρεις όχι τελεία από μελάνι, ούτε γρατσουνιά από πέσιμο σαν παιδιά. Η απόλυτη καθαρότητα στο δέρμα, πάθος όμως για το ‘’βαμμένο’’ δέρμα των άλλων.

Μια από τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις του είδους, που αλλού, στην Ιαπωνία. Εκεί που η κουλτούρα του τατουάζ είναι τεράστια, κυρίως για μια συγκεκριμένη ομάδα του πληθυσμού, τους γκάνγκστερ της Γιακούζα. Ολόκληρα ‘’κοστούμια’’ από μελάνι, με σκηνές από την μακραίωνη Ιαπωνική παράδοση, μαρτυρούν το σκληρό χαρακτήρα και την αντοχή του ιδιοκτήτη στον πόνο. Στη Γιακούζα το μέγεθος, στα τατουάζ, μετράει και μετράει πολύ. Και εκεί βρέθηκε ο παράδεισος του Dr. Fukushi Masaichi.

Γεννημένος το 1878 στο Τόκιο, σπούδασε ιατρική στην πατρίδα του και συνέχισε στη Γερμανία. Με την επιστροφή του ίδρυσε την Ιαπωνική Παθολογική Κοινότητα, η οποία και καταπιάστηκε με έρευνες για τις επιπτώσεις της σύφιλης στον ανθρώπινο οργανισμό. Εκεί ήταν που ξεκίνησε και η σχέση του Masaichi με τα τατουάζ, σχέση μακάβρια, όπως εξελίχθηκε.  

Ένα από τα πρώτα πράγματα που του έκαναν εντύπωση στις έρευνές του, ήταν η ικανότητα του μελανιού που χρησιμοποιούνταν στα τατουάζ, να εξαφανίζει τα σημάδια που η σύφιλη άφηνε στο δέρμα των ασθενών. Αυτή του η παρατήρηση, τον οδήγησε και επίσημα το 1907 στην ενασχόληση με το πάθος του.

Συναντούσε σε καθημερινή βάση κόσμο με ‘’στολισμένο’’ δέρμα. Τον ενδιέφεραν κυρίως τα ολόσωμα, για τα οποία ήταν ικανός μέχρι και να συνεισφέρει οικονομικά για την ολοκλήρωσή τους, συχνά με το αντάλλαγμα, το σώμα σε περίπτωση θανάτου. Και ο θάνατος δεν ήταν κάτι σπάνιο για τους ανθρώπους που συνήθως ‘’φόραγαν’’ αυτά τα ολόσωμα έργα τέχνης. Μέλη της Γιακούζα, της περίφημης Ιαπωνικής μαφίας, γέμιζαν όχι μόνο τα κακόφημα μπαρ και τις χαρτοπαικτικές λέσχες, αλλά χωρίς διαλλείματα, και τους θαλάμους των νεκροτομείων.

Έχοντας πολλές φορές τη συγκατάθεση του θύματος, άλλες απλά τη συναδελφική αλληλεγγύη των γιατρών που έκαναν τις νεκροψίες, έπαιρνε τα σώματα και αφαιρούσε προσεκτικά το δέρμα, καθαρίζοντάς το από τα νεύρα και άλλους ιστούς. Στη συνέχεια το τέντωνε για να στεγνώσει και με συγκεκριμένα λάδια το διατηρούσε σε άριστη κατάσταση με τα χρώματά του ‘’ολοζώντανα’’.

Στην καριέρα του, έγινε κάτοχος περισσότερων από 2000 τέτοιων ‘’κοστουμιών’’. Δεν το λες και μικρή συλλογή. Οι βομβαρδισμοί από τους Αμερικανούς το 1945 κατέστρεψαν το μεγαλύτερο κομμάτι της, έμεινε όμως φωτογραφικό υλικό που αριθμούσε σε κάποιες χιλιάδες. Η ατυχία χτύπησε τον γιατρό και μετά τον πόλεμο. Σε ένα ταξίδι του στις ΗΠΑ, μια από τις βαλίτσες του εξαφανίστηκε. Μέσα της, στοιβαγμένα αρκετά κοστούμια που τυχαία ή επί σκοπό, κατέληξαν σε άλλα χέρια. Τα τελευταία από τα 105 κοστούμια της συλλογής του, ανέπαφα, εκτίθενται στο Παθολογικό Μουσείο του Πανεπιστημίου του Τόκιο, δυστυχώς όχι επισκέψιμα.