13 Ιουλίου 2018

Μάνος Αντώναρος | Όταν φεύγουμε απ’ αυτή τη ζωή ... γινόμαστε: ανάμνηση.

`Εφυγε σήμερα στα 62 του χρόνια... Πέντε χρόνια πριν, στις 12 Ιουλίου του 2013, είχε γράψει ένα κείμενο για το θάνατο που ραγίζει την καρδιά και σήμερα έχει άλλη αξία...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
`Εφυγε σήμερα στα 62 του χρόνια... Πέντε χρόνια πριν, στις 12 Ιουλίου του 2013, είχε γράψει ένα κείμενο για το θάνατο που ραγίζει την καρδιά και σήμερα έχει άλλη αξία...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Η δική μου πεποίθηση είναι πως οι άνθρωποι δεν "πεθαίνουν", γι`αυτό και δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη. Προτιμώ να γράφω  ... "φεύγουν". Στην ουσία όμως παραμένουν εδώ, μαζί μας... Γιατί   όσο αγαπάμε αυτούς που "φεύγουν", τους “κρατάμε” για πάντα μέσα μας...

Το ξαφνικό φευγιό του γνωστού δημοσιογράφου -αδελφού του  πρώην κυβερνητικού εκπροσώπου Ευάγγελου Αντώναρου- σκόρπισε θλίψη τόσο στο οικογενειακό και φιλικό του περιβάλλον, όσο και σ`εκείνους που τον αγάπησαν.

Η πρώην σύζυγός του, μαζί με το συγκινητικό αποχαιρετιστήριο μήνυμά της,  ανέβασε ένα άρθρο του, που σήμερα, πέντε χρόνια αργότερα από τότε που γράφτηκε, έχει άλλη αξία. 

 Εντύπωσή μου είναι πως πρόκειται για ένα "σημάδι" στο οποίο αξίζει να δώσουμε σημασία, αν σκεφτούμε ότι γράφτηκε στις 12 Ιουλίου του 2013... Το θέμα του; Ο προβληματισμός και η απάντηση που έδωσε ο δημοσιογράφος, στην ερώτηση της πρώην συζύγου του, Ολίβιας Γαβρίλη -με την οποία απέκτησε δυο παιδιά, την Αθηνά και τον Αχέλαο-, τί θα έλεγε στην κόρη τους αν τον ρωτούσε : "Τι γίνεται όταν φεύγουμε από αυτή τη ζωή;" H απάντησή του;  Ξεχωριστή...

Τίτλος; «Σε θυμάμαι».

Ο Μάνος Αντώναρος  έγραφε συχνά για την πατρότητα και για τα παιδιά του. Σε ένα κείμενό του "H απέραντη μοναξιά του πατέρα-μόνου" (13 Ιουνίου 2016), γράφει ανάμεσα σε άλλα: "Οπως ειναι φυσικό έχω παίξει διάφορους ρόλους στη ζωή μου: Του γιού, του αδελφού, του θείου, τουν νονού, του πετυχημένου, του βαριεστημένου, του λουφαδόρου, του ταξιδευτή κ.λ.π. Κανένας απ` αυτούς δεν συγκρίνεται με τον ρόλο του πατέρα.Μια φορά μπαμπάς…πάντα μπαμπάς…όλα τα υπόλοιπα χλωμιάζουν."

Ακολουθεί το κείμενο όπου δίνει τη δική του ερμηνεία για το τί γίνεται με εκείνους που φεύγουν...

«Δυστυχώς στη ζωή υπάρχουν πολλά «δυστυχώς». Με ρώτησε τις προάλλες η γυναίκα μου η Ολιβ κάτι, που προετοιμαζόμουν να απαντήσω όταν θα με ρωτούσε η 3,5χρονη κόρη μου, η Αθηνά:

-Τι γίνεται αφότου φύγουμε απ ‘ αυτή τη ζωή;

Αιφνιδιάστηκα.

Το μυαλό μου από τη θέση “parking” ξαφνικά έσπασε το φράγμα του ήχου.

Ο,τι ξέρω από τη ζωή συμπυκνώθηκε σε μια λέξη:

-Τίποτα!

-Τι τίποτα; Η Αθηνά (δλδ η Ολιβ) συνέχισε να ρωτά.

Ε, δεν πιστεύω ότι όταν κάποιος πεθαίνει, συμβαίνει μετά κάτι. Πεθαίνει. Τέλος. Κοιμάται και δεν ξαναξυπνά. Του συμβαίνει ακριβώς αυτό που συμβαίνει σε ένα σκύλο, καμηλοπάρδαλη, κατσαρίδα, σαλιγκάρι.

Τι επιλεκτικός Θεός είναι αυτός που ΜΟΝΟ στον άνθρωπο δίνει την πολυτέλεια της Κόλασης ή του Παράδεισου. … της μετά θάνατον ζωής…

Ισως να μην μας αρέσει να θυμόμαστε ότι είμαστε συγκλονιστική μειοψηφία σ’ αυτόν τον πλανήτη, για να ορίζουμε και τους κανόνες.

Βέβαια υπάρχουν και μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι που πιστεύουν στην μετεμψύχωση. Μπράβο τους…μόνο που κανένας μέχρις στιγμής δεν το’χει επιβεβαιώσει.

Υπάρχουν λοιπόν μερικοί που πιστεύουν έτσι , άλλοι που πιστεύουν αλλιώς και μερικοί –όπως εγώ- που πιστεύουμε στο τέλος.

Από τη στιγμή μάλιστα που έγινα πρώτη φορά πατέρας πείστηκα ότι η συνέχεια είναι τα παιδιά μας.

Αυτή είναι η απάντηση μου…. Αλλά μεταξύ μας: αν και την πιστεύω, δεν μου πολύ-αρέσει (ως απάντηση)

Τι σημαίνει το «μετά τη ζωή τίποτα»!

Πολύ μηδενιστικό αδελφέ μου…

Χθες το βράδυ με την Ολιβ, τα παιδιά και τον φίλο μας τον Θωμά, που επιστρέφει στη Σαλονίκη, πήγαμε στη «Μαργαρώ» στον Πειραιά για γαρίδες. Είναι δίπλα ακριβώς στην είσοδο της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων στο Χατζηκυριάκειο. Πηγαίνω πάνω από 25 χρόνια εκεί… με ξέρουν και τους ξέρω… και καμαρώνω όταν η Αθηνά μασουλάει τις καλύτερες γαρίδες στον Πειραιά… ή θέλει να δοκιμάσει λίγο από την παπάρα που΄χω κάνει στην απίστευτη χωριάτικη…

Πηγαίνω από τότε που ήμουν νεαρός.

Πήγαινα με τη Λιάνα Κανέλη που ήταν φιλαράκι μου όταν δουλεύαμε μαζί στον Σκάι. Ακόμα την αγαπώ πολύ μόνο που δεν την συναντώ πια… και η αλήθεια είναι ότι μου λείπει.

Πήγαινα όμως και με τον αδελφικό μου φίλο, τον Δημήτρη Καρύδη… που μεγαλώσαμε μαζί… που γελάσαμε μαζί… που αγαπήσαμε μαζί… που παίξαμε χαρτιά μαζί... που μεθούσαμε μαζί… μέχρι που ένα πρωινό…πριν μερικά χρόνια…. μου τηλεφώνησε ο κολλητός-κολλητός του, ο Μιχάλης Νομικός και μου είπε:

-Μάνο, ο Δημήτρης έφυγε!

Η Ολιβ καμάρωνε τον Αρχέλαο που μασουλούσε μια φέτα ψωμί.

Την κοίταξα.

Με κοίταξε και χαμογέλασε.

-Τι;

-Τίποτα!

Δεν ήταν η ώρα να της πώ ότι τελικά όταν φεύγουμε απ’ αυτή τη ζωή δεν γινόμαστε «τίποτα»… αλλά γινόμαστε: ανάμνηση.

Αυτή είναι η βασική διαφορά του ανθρώπου από τα υπόλοιπα ζώα.

Αφήνει πίσω το αποτύπωμα του στο μυαλό των άλλων.

Την ανάμνηση δλδ.

Ναι, ήταν και ο Δημήτρης στο τραπέζι αφού τον σκέφτηκα.

Και δεν ήταν μόνο ο Δημήτρης, αλλά και ο Νίκος.

Ο Νίκος Χρυσαφόπουλος, συνάδελφος μου… τον γνώρισα στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Στον «Ελεύθερο Τύπο»… Εκείνος πολιτικός συντάκτης εγώ ελεύθερο ρεπορτάζ.

Με το που τον είδα τον αγάπησα βαθειά.

Οσοι τον συνάντησαν τον αγάπησαν βαθειά. Ολοι!

Δεν έχω ματασυναντήσει (έστω και αν γεννήθηκα σε ένα σπίτι που οι επαγγελματίες ιερά τέρατα του χιούμορ μόνο που δεν στρατοπέδευαν) άνθρωπο με πιο δημιουργικό χιούμορ. Το όπλιζε κατά βούληση. Υψηλού επιπέδου πλάκα αντιληπτή από όλους… απίστευτα ελιτίστικη, αν ήθελε.

Δεν βρίσκω λέξεις. Οσοι τον γνώρισαν καταλαβαίνουν τι εννοώ.

Αυτός με πρωτοπήγε στην «Μαργαρώ». Πηγαίναμε συχνά πάλι όταν δουλεύαμε μαζί στον Σκάι.

Ένα βράδυ έπεσε για ύπνο και δεν ξύπνησε ποτέ. Καρδιακή προσβολή.

Η Αθηνά κουρασμένη σκαρφαλώνει στην αγκαλιά μου.

Σας δίνω τον λόγο της συνείδησης μου….εκείνη τη στιγμή δεν ήθελα τίποτα περισσότερο από το να την κάνω πάσα στην αγκαλιά του Νίκου… που και εκείνος καθόταν στη παρέα μας. Να του τη συστήσω.

Χθες παρήγγειλα κρασί.

Δεν πίνω κρασί… αλλά πίνανε εκείνοι.

Αναμνήσεις γινόμαστε Ολιβ μου… αναμνήσεις.

ΥΓ. Το τελευταίο πόστο του Νίκου Χρυσαφόπουλου ήταν αρχισυντάκτης στην εκπομπή της Λιάνας Κανέλη.

Η ζωή είναι κέντημα.

Δεν είναι;»