06 Οκτωβρίου 2021

Μια βραδιά χωρίς τον Μαρκ

Προχθές το απόγευμα, ο Μαρκ εξαφανίστηκε, μαζί με τις γλυκές ρουτίνες σας, αφήνοντας ένα σχεδόν ακατανόητο μήνυμα. Εντάξει, σκέφτηκες, κάπου θα πήγε, ίσως για ψάρεμα, θα γυρίσει. Και πραγματικά, πολύ αργά το βράδυ γύρισε - χωρίς ψάρια.
Προχθές το απόγευμα, ο Μαρκ εξαφανίστηκε, μαζί με τις γλυκές ρουτίνες σας, αφήνοντας ένα σχεδόν ακατανόητο μήνυμα. Εντάξει, σκέφτηκες, κάπου θα πήγε, ίσως για ψάρεμα, θα γυρίσει. Και πραγματικά, πολύ αργά το βράδυ γύρισε - χωρίς ψάρια.

Υπάρχουν κάποιες σχέσεις που βασίζονται στη συνήθεια. Όταν ξεκινάνε, όλα είναι φρέσκα και ωραία και αναζωογονητικά – ο κόσμος σου φαίνεται αλλιώτικος, βρε παιδί μου – και με τον χρόνο να κυλάει, ο πρώτος έρωτας σιγά-σιγά περνάει, τα συναισθήματα βαθαίνουν, βαθαίνει και η σχέση μέχρι που γίνεται κάτι άλλο, αλλά και ρουτίνα, συνήθεια, ίσως και τρόπος ζωής.

Δεν είναι απαραίτητα κακό όλο αυτό, αντίθετα μέσα από αυτή τη σχέση ο κόσμος δείχνει πιο γλυκός και ασφαλής και μάλλον είναι. Με cookies και άλλα τέτοια – θέλεις ένα cookie; ορίστε, πάρε – και ο κόσμος δείχνει ακόμη περισσότερο γλυκός, ασφαλής και οικείος, μια και μέσα από αυτή την γλυκιά αλληλεπίδραση ξέρει κι ο άλλος τι θέλεις, βρε παιδί μου, και στο δίνει.

Όμως προχθές το απόγευμα, ο Μαρκ εξαφανίστηκε. Και δεν έφταιγε ούτε το wi-fi, ούτε το computer σου. Απλά εξαφανίστηκε και πήρε μαζί του και τις μικρές σου γλυκές ρουτίνες – ναι, τα τέσσερα apps εννοώ. Και έμεινες εσύ να κοιτάς την οθόνη, τα παράθυρα (μήπως φταίνε τα Windows;) και ένα σχεδόν ακατανόητο μήνυμα που έλεγε περίπου ότι ο Μαρκ δεν είναι εκεί. Εντάξει, σκέφτηκες, κάπου θα πήγε, ίσως για ψάρεμα, θα γυρίσει. Και πραγματικά, πολύ αργά το βράδυ γύρισε - χωρίς ψάρια.

Πάμε πάλι πίσω: Πως πέρασες τη βραδιά σου; χωρίς τον Μαρκ και τις γλυκιές σας ρουτίνες εννοώ – αυτές που σε κάνουν να βλέπεις τον κόσμο αλλιώς. Ή πιο σωστά, αυτές που (θέλουν να) σε κάνουν να πιστεύεις ότι αυτός είναι ο κόσμος.

Να σου πω για μένα – και φαντάζομαι ότι λίγο-πολύ όλοι τα ιδιά κάναμε. Χάζεψα στο internet μπαίνοντας κατευθείαν στα sites που με ενδιέφεραν, μίλησα στο κανονικό τηλέφωνο με φίλους, αντάλλαξα sms, έκανα ό,τι θα έκανα έτσι κι αλλιώς και κάπου εκεί επιβεβαίωσα το για-μένα-ήδη-γνωστό-και-αυτονόητο: ότι ο Μαρκ δεν μου είναι καθόλου απαραίτητος. Όσο για τη σχέση μου μαζί του, μπορεί να είναι βολική, κάποιες φορές ευχάριστη, κάποιες φορές κουραστική ή και χρονοβόρα, κάποιες φορές τόσο συμβατική και αναμενόμενη που μου κάνει πια μπανάλ - τελικά επιθυμητή μεν, αλλά καθόλου αναγκαία.

Παρεμπιπτόντως, να σου πω και ένα μυστικό; Τον Μαρκ τον απατάω, νομίζω και εσύ. Έχω, έχεις παράλληλες σχέσεις, πιο σημαντικές και σίγουρα πιο απαραίτητες. Το wi-fi, ας πούμε, ή το internet, το internet of things. Η εξελισσόμενη τεχνολογία πάνω στην οποία βασίζεται η επικοινωνία σου με τον κόσμο. Για να μην μιλήσω καν για τις σχέσεις μας με το νερό και το ηλεκτρικό που, όπως εγώ τουλάχιστον ανακάλυψα με κάτι πολύωρες διακοπές που έπαιξαν το καλοκαίρι με τις φωτιές (χωρίς νερό) και τον χειμώνα με τα χιόνια (χωρίς ρεύμα), μάλιστα, το παραδέχομαι, είναι σχέσεις απόλυτης εξάρτησης.

Λοιπόν προχθές το απόγευμα ο Μαρκ, τον οποίο έχεις επιλέξει ανάμεσα από πολλούς ώστε να συνδιαλέγεσαι με τον κόσμο (σου ή του), εξαφανίστηκε για λίγες ώρες. Και μετά γύρισε. Αν δεν ασχολήθηκες ιδιαίτερα, μάλλον σημαίνει ότι η σχέση σου μαζί του είναι υγιής. Σε κάθε περίπτωση, σου έδωσε χρόνο να σκεφτείς, να λειτουργήσεις αλλιώς, να σου λείψει ή να μην σου λείψει.

Άλλωστε, ακόμη υπάρχει ένας κόσμος, αναλογικά πολύ μεγαλύτερος μάλιστα, στον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το πήραν καν είδηση μια και η ζωή τους είναι αλλού - ο πραγματικός κόσμος, για τον οποίο ο Μαρκ και οι γλυκιές του ρουτίνες δεν είναι σχέση, αλλά απλά, αντικαταστήσιμα εργαλεία επικοινωνίας. Με δυο λόγια, μάλλον ζούμε και χωρίς αυτόν. Ευτυχώς.

Και έτσι όπως γράφω, όλο και περισσότερο γυρίζει στο μυαλό μου ένα παλιό χιουμοράκι των Tiger Lillies νομίζω: «Αν αγαπάς κάποιον άστον να φύγει. Αν γυρίσει, ξαναδιώξε τον. Σημαίνει ότι δεν τον ήθελε κανείς».

Μαρκ, αγάπη μου, δεν ξέρω τι έπαθες, τι έγινε προχθές το βράδυ. Εντάξει, δεν τρέχει κάτι για μια-δυο φορές. Αλλά καλό είναι να θυμάσαι ότι με τέτοια πέρα-δώθε, γίνεσαι αναξιόπιστος, πέφτουν οι μετοχές σου στα μάτια μας, βρε παιδί μου. Σε συμπαθούμε πολύ και μας κάνεις τη ζωή πιο εύκολη και ευχάριστη, έχουμε πια μια οικειότητα,  αλλά τελικά μάλλον εσύ μας έχεις όλους μαζί ανάγκη, όχι εμείς εσένα. Λέω εγώ τώρα… Κατά τ΄άλλα, όλα καλά, να περνάς ωραία.