07 Αυγούστου 2017

Muhammad Ali: Float like a Butterfly, Sting Like a Bee

H ιστορία του μεγαλύτερου πυγμάχου όλων των εποχών, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το καλοκαίρι του 2016.
H ιστορία του μεγαλύτερου πυγμάχου όλων των εποχών, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το καλοκαίρι του 2016.

Βρισκόμαστε στο 1960 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης ένας νεαρός μαύρος με το όνομα Cassius Clay κερδίζει με ευκολία το χρυσό μετάλλιο στο μποξ. Με το που κερδίζει το μετάλλιο παίρνει την μεγάλη απόφαση και γίνεται επαγγελματίας, ενώ παράλληλα ξεκινάει να «χτίζει» το προφίλ του, δημιουργώντας έναν «χαρακτήρα». Όσοι τον έζησαν από κοντά ξέρουν ότι ο Cassius Clay αρχικά, και Muhammad Ali μετέπειτα, είχε υιοθετήσει κάποια δημοσιοσχετίστικα κόλπα, όπως τα συνεχόμενα παράπονα και μια μεγαλομανία που έβγαζε προς τα έξω, μόνο και μόνο για να κερδίζει μεγαλύτερη προβολή και να γίνει ένα μιντιακό μπεστ σέλερ. Τις περισσότερες φορές αυτά που έκανε ήταν χιουμοριστικά και στα πλαίσια ενός ρόλου που είχε δημιουργήσει για τον εαυτό του. 


Αυτή η περσόνα ήταν για κάποιους προκλητική και για άλλους διασκεδαστική. Ακόμα και οι αντίπαλοι του όμως, τους οποίους χλεύαζε αδιακρίτως και ασταμάτητα, ήξεραν ότι η συμπεριφορά αυτή ήταν μέρος του σόου. Ο Sonny Liston ήταν ένας από τους πιο δυνατούς «υποψήφιους» στην προσπάθεια των διοργανωτών των αγώνων που έψαχναν μετά μανίας κάποιον να «ταπεινώσει» τον άνθρωπο που ισχυρίζονταν ότι «κινείται σαν την πεταλούδα και τσιμπάει σαν την μέλισσα». Ο Sonny Liston, η «μεγάλη και άσχημη αρκούδα» όπως τον αποκαλούσαν…χαϊδευτικά έχασε δύο φορές από τον Ali σε αγώνες που έχουν μείνει στην ιστορία για όλα όσα έγιναν εντός και εκτός του ρινγκ. Ήταν οι εποχές που ο μισός πλανήτης «στήνονταν» μπροστά στην τηλεόραση για να παρακολουθήσει τους αγώνες του Muhammad Ali και η εποχή που τον ανάδειξε ως τον σπουδαιότερο μποξέρ της ιστορίας. Πέρα όμως από ευφυής μποξέρ και δεξιοτέχνης «κλόουν», ο Ali ήταν και ένα πολιτικοποιημένο «τέρας» που έπαιρνε αποφάσεις οι οποίες ιντρίγκαραν και τον καθιστούσαν τρομερά ενδιαφέροντα τύπο και μακριά από τα ρινγκ. Όπως έλεγε και οι ίδιος γνώριζε ότι οι ρίζες του ήταν στους Αφρικάνους σκλάβους που μεταφέρθηκαν στην Αμερική από τους δουλεμπόρους παρά την θέληση τους. Άρχισε να βλέπει το όνομα του, Cassius Clay, ως όνομα σκλάβου, όπως έβλεπε και τον Χριστό ως τον θεού του «λευκού αφέντη». Το 1964, και αφού κέρδισε τον Liston και έγινε κάτοχος του παγκόσμιου τίτλου βαρέων βαρών για 1η φορά, ανακοίνωσε ότι ασπάζεται τον Μωαμεθανισμό και αλλάζει το όνομα του σε  Muhammad Ali. Παράλληλα έγινε μέλος του «έθνους του Ισλάμ», μιας θρησκευτικής οργάνωσης με έδρα το Ντιτρόιτ, με σκοπό να αναγεννήσει διανοητικά, κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά τους αφροαμερικάνους των Ηνωμένων Πολιτειών. 


Αυτή ακριβώς η ενασχόληση του τον κατέστησε παρία για την λευκή Αμερική κάτι που επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν το 1967 αρνήθηκε να πολεμήσει στον πόλεμο του Βιετνάμ, δημιουργώντας ένα πρότυπο για τους νέους που δημιουργούσε τον απόλυτο πανικό στα κυβερνητικά στρώματα. Για πολλούς ήταν ήρωας και για άλλους προδότης και εγκληματίας. Η άρνηση του να καταταγεί οδήγησε στην αφαίρεση του τίτλου του, στην σύλληψη του και στην καταδίκη του σε 5 χρόνια φυλάκισης. Αφέθηκε ελεύθερος μέσα σε λίγες μέρες, μετά από έφεση που κατέθεσε, και μέχρι το 1970 ξεκίνησε να αγωνίζεται και πάλι. Όσα καιρό απουσίαζε από τα ρινγκ το μποξ ήταν ένα βαρετό σπορ. Άσχετα με το πώς έβλεπε ο κόσμος τις πολιτικές πεποιθήσεις του αυτό που ήταν πάντα στο επίκεντρο των συζητήσεων των φίλων του μποξ ήταν το ποιος θα ρίξει τον πρωταθλητή από την κορυφή. Ακόμη και οι φανατικοί εχθροί του είχαν συνειδητοποιήσει ότι το άθλημα του μποξ δίχως τον Ali δεν είχε καμία αίγλη. Αυτή ήταν η μια παράμετρος, αφού από την άλλη η αρχική τοποθέτηση του Ali κόντρα στον πόλεμο του Vietnam φαίνονταν όλο και πιο ορθή. 


Η απουσία του από τα ρινγκ τα προηγούμενα χρόνια είχε όμως επιπτώσεις και στον ίδιο, αφού είχε χάσει την φόρμα του, ενώ παράλληλα δεν είχε στην διάθεση του κάποιο χρόνο για να επανέλθει καθώς υπήρχε μια λίστα από κορυφαίους μποξέρ, έτοιμους να τον αντιμετωπίσουν. Έχασε από τον Jo Frazier και του έσπασε το σαγόνι ο Ken Norton. Κάθε φορά όμως επανέρχονταν δριμύτερος αφού μελετούσε τους αντίπαλους του και όταν έρχονταν η ώρα για την ρεβάνς αγωνίζονταν σαν κι αυτούς, αλλά καλύτερα. Κάπως έτσι εξελίχτηκε και ο θρυλικός αγώνας «Rumble in the Jungle» που έγινε το 1974 στην Κινσάσα κόντρα στον George Foreman. Πήρε την εκδίκηση του και από τον Frazier τον οποίο κέρδισε το 1975 στο περιβόητο «Thrilla in Manila», έναν αγώνα που παρακολούθησαν τότε 700 εκατομμύρια τηλεθεατές σε 66 χώρες του κόσμου, όταν ο Frazier δεν μπήκε στο ρινγκ για τον 15ο γύρο. 


Αργότερα ο Frazier είπε ότι στον αγώνα εκείνο έφτασε ένα βήμα πριν τον θάνατο, ενώ και ο Ali ήταν λίγο πριν την κατάρρευση. Εκείνη την εποχή ο Ali κλήθηκε να δώσει μια συνέντευξη στο Γερμανικό κανάλι ZDF και το θρυλικό Γερμανό δημοσιογράφο Hajo Friedrichs. Η συνέντευξη μεταδίδονταν ταυτόχρονα και από την Ολλανδική κρατική τηλεόραση. Ο Ali απαντούσε στις ερωτήσεις του Friedrichs πολύ σοβαρά, χωρίς την γνωστή, σήμα κατατεθέν, «κωμική» συμπεριφορά του. Κάποιος από το Ολλανδικό τιμ διακόπτει την συζήτηση και τον ρωτάει γιατί είναι τόσο σοβαρός. Ο Ali του απαντάει «κάντε μου αστείες ερωτήσεις να σας δώσω αστείες απαντήσεις και αφήστε με να απαντήσω τις σοβαρές ερωτήσεις, σοβαρά. Τον Φεβρουάριο του 1976 ο 24χρόνος LeonSpinks τσάκισε κυριολεκτικά τον 36χρόνο Ali σε έναν αγώνα 15 γύρων. Λίγους μήνες μετά, 7 για την ακρίβεια, ο «Πρωταθλητής» κατακτούσε τον 3ο παγκόσμιο τίτλο του με αντίπαλο τον ίδιο 24χρόνο. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1979 για να «σηκώσει το γάντι», αποδεχόμενος την πρόκληση του LarryHolmes, το 1980 για έναν αγώνα στο Λας Βέγκας. Ο Ali έδωσε για εβδομάδες παράσταση κοροϊδεύοντας τον αντίπαλο του, χαρακτηρίζοντας τον «ατάλαντο σχολιαρόπαιδο» και «βλακόφατσα» αλλά στο τέλος ο Holmes τον «κοπάνησε» περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο αντίπαλο του μέχρι εκείνη την στιγμή.


 Το γεγονός αυτό μάλλον δεν είχε σχέση με την αγωνιστική κατάσταση των δύο αντιπάλων αλλά με το ότι είχαν αρχίσει εμφανίζονται τα πρώτα συμπτώματα της ασθένειας του Πάρκινσον που είχε ο Muhammad Ali. Ο Freddie Pacheco, που ήταν ο γιατρός του Ali για 15 χρόνια, είχε κάνει την διάγνωση του και είχε αποχωρήσει από το τιμ το 1977, τρία χρόνια πριν τον συγκεκριμένο αγώνα. Είχε προειδοποιήσει τον Ali ότι τα ρεφλέξ του δεν είναι ποτέ ξανά αυτά που ήταν εξαιτίας της ασθένειας και μετά παραιτήθηκε λέγοντας ότι δεν είναι πλέον απαραίτητος. Κανείς, ούτε ο Pacheco, μπορεί να πει με σιγουριά ότι ο Ali έπαθε Πάρκινσον λόγο του μποξ αλλά η ασθένεια αυτή του στέρησε την άρθρωση και τον εξαιρετικό λόγο που είχε, όπως και την φυσική του γοητεία. Στα ρινγκ όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά, αφού πολλοί υποστηρίζουν ότι η ασθένεια δεν του στέρησε κανένα από τα χαρίσματα του. Μετά από τον τελευταίο του αγώνα, όταν ένας «Πρωταθλητής» - ερείπιο έχασε στις Μπαχάμες από τον TrevorBerbick, ο Ali είπε στην κόρη του που έκλαιγε με λυγμούς «μην κλαις, θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι πολύ χειρότερα». Ένας άντρας που για χρόνια με το ζόρι περπατούσε και δεν μπορούσε να μιλήσει αλλά ακόμα κι έτσι ήταν χαρισματικός και παρέμεινε έτσι μέχρι τον Ιούνιο του 2016 όταν πέθανε.