19 Σεπτεμβρίου 2021

Οι αγελάδες κατεβαίνουν στο Gstaad (και αλλού)

Ξεχειμωνιάζοντας γαλήνια στις Άλπεις.
Ξεχειμωνιάζοντας γαλήνια στις Άλπεις.

Τώρα που μπήκε για τα καλά ο Σεπτέμβριος, ήδη οι μέρες μικραίνουν, ο καιρός ψυχραίνει (άντε να δούμε, μετά τους καύσωνες που φάγαμε στη μάπα όλο το καλοκαίρι), οι μύγες αδυνάτισαν (παχιές ήταν τον Αύγουστο), άνοιξαν τα σχολεία και οι αγελάδες κατεβαίνουν με δόξες και τιμές από τα βοσκοτόπια ψηλά στις Άλπεις για να ξεχειμωνιάσουν χαμηλά. Προσωπικά βρίσκω πολύ πιο ενδιαφέρον, ευχάριστο και χαλαρωτικό να χαζεύω cow parades και τις σχετικές εκδηλώσεις (τις κανονικές, κατά τις οποίες οι κτηνοτρόφοι τιμούν τα ζώα από τα οποία ζουν - όχι τις αγελάδες-γλυπτά που περιφέρονταν σε «ψαγμένα» αστικά spots, εν είδει υψηλής κουλτούρας) από πολλά άλλα που συμβαίνουν αυτή την εποχή, άσε που οι ήχοι από τις κουδούνες και τα alphorns είναι πολύ πιο ενεργειακά.

Επειδή όμως τα παιδικά βιώματα είναι συχνά ανίκητα, τώρα που μπήκε ο Σεπτέμβριος, θεωρητικά θα μπορούσαμε να κάνουμε μια επανάληψη ώστε να θυμηθούμε τι μάθαμε την προηγούμενη (σχολική) χρονιά ώστε να μπούμε ομαλά στην επόμενη.

Κούνια που μας κούναγε. Τίποτα δεν μάθαμε. Απλά μπήκε ο Σεπτέμβριος, δεν έχουμε καταλάβει σχεδόν τίποτα και, με δεδομένο τον καιρό που παίζει με τα νεύρα μας - πάλι 35 βαθμούς έχει,  φαντασιωνόμαστε λίγες ακόμη διακοπούλες.

Άλλες χρονιές, παλιά μιλάμε τώρα, τέτοιες μέρες ίσως αρχίζαμε να συζητάμε δειλά-δειλά κάτι για Χριστούγεννα και χειμερινές αποδράσεις, μήπως να κλείσουμε από νωρίς για κανα σκι, για να βρούμε και τα ιδανικά αεροπορικά και άλλα τέτοια ωραία. Ωραία ήταν τότε - ζούσαμε μια ευχάριστη και ανέμελη bourgeois-bohemian ρουτίνα, άσχετο αν δουλεύαμε πολύ, τρέχαμε πολύ, κουραζόμασταν πολύ, (λέγαμε ότι) πήζουμε πολύ - όμως ξέραμε λίγο-πολύ τι μας περίμενε, ή έτσι νομίζαμε.

Ξανά, κούνια που μας κούναγε.

Αλλά δεν πειράζει.

Γιατί τώρα, τουλάχιστον εγώ, πολύ χαίρομαι να χαζεύω cow parades και τα βοσκοτόπια πάνω στα ψηλά βουνά που σε λίγους μήνες θα είναι γεμάτα χιόνια, μια και - δεν μπορεί - κάποια στιγμή θα χειμωνιάσει. Άλλωστε σε τρεις μήνες και κάτι λίγο, θα είναι ήδη Χριστούγεννα και τα Χριστούγεννα πάντα έχουν κάτι μαγικό.

Άσε που, χαζεύοντας αυτά τα μεγαλόσωμα και πολύ συμπαθητικά τετράποδα, όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ ότι είναι εξαιρετικά παρεξηγημένα και το βλέμμα τους δεν είναι χαζό όπως κακώς πιστεύουν πολλοί, είναι απλά, πολύ απλά, γαλήνιο. Πράγμα που, υπό προϋποθέσεις, θα το ευχόμουν ολόψυχα και για πολλούς από εμάς - να ξεχειμωνιάζουμε γαλήνια στις Άλπεις εννοώ, λίγο πιο πάνω, λίγο πιο κάτω, δεν έχει σημασία.

Χαζέψτε ελεύθερα, λοιπόν, και αν κάποιος επιχειρήσει να παρέμβει στη γαλήνη σας, απαντήστε στωικά με ένα σχετικά μακρόσυρτο «μμμμμ...». Το έχω δει να λειτουργεί.