04 Σεπτεμβρίου 2021

Πλατσουρίζοντας στα σύννεφα

Κάτι από το καλοκαίρι, που πέρασε, που ήταν παράξενο και ίσως αληθινό
Κάτι από το καλοκαίρι, που πέρασε, που ήταν παράξενο και ίσως αληθινό

Έχει κάτι αυτό το καλοκαίρι, κάτι που σε υπερβαίνει – εσένα, εμένα, όλους. «Ό,τι μπορούμε κάνουμε», έτσι λες, αλλά τον έλεγχο δεν τον έχεις. Πλατσουρίζεις σε βαθιά νερά.

Είναι αυτή η υφέρπουσα αβεβαιότητα που μοιάζει με δεν-τρέχει-τίποτα-όλα-καλά, αλλά όλα καλά δεν είναι – κάτι δεν φαίνεται σωστά, κάτι δεν είναι αλήθεια.

Ποιος μου είπε; δεν έχει δελφίνια φέτος, για αυτό και έχει τσούχτρες.

Κύκλοι ανοίγουν, αναδύονται, κύκλοι κλείνουν, καταδύονται, ξανανοίγουν, δίνες, ρουφήχτρες, στρόβιλοι και πλατσουρίζουμε στα σύννεφα, σαν να χάσαμε το πάνω και το κάτω, σαν vertigo δεν μοιάζει; η έλικα του DNA, ελατήριο, κύματα σπειροειδή. Όχι τεράστια και κοφτά, δεν είναι τρικυμία, είναι τα ρεύματα που παρασύρουν, τα βουβά κύματα του ωκεανού, το σουέλ σε νανουρίζει – ναι, θα ΄θελες, αλλά ξυπνάς με μια σπαστή ανάσα.

Κάτι δεν είναι αλήθεια.

Τα δελφίνια; πήγαν στο βυθό, παίζουν με τις Νηρηίδες. Και η τρίαινα του Ποσειδώνα, το μεγάλο αναδευτήρι, ανακατεύει θάλασσες και ουρανό. Πως αναπνέουν;

Να το πάλι το ποίημα του Ουράνη «ως πλόκαμοι μπορούν να μας τραβήξουν τα κύματα στης θάλασσας τα σκοτεινά τα βάθη, μα και μπορούν, στη φόρα τους, να μας σηκώσουν τόσο ψηλά — που με το μέτωπο ν’ αγγίξουμε τ’ αστέρια!...».

Είχε πανσέληνο προχθές, την ώρα που έσκαγε το φεγγάρι πίσω από το βουνό, ήρθε μια μαύρη γάτα στη βεράντα. Καλό σημάδι, σκέφτηκα, και ήταν. Αν είχε νέα σελήνη, μου είπε ένας φίλος, δεν θα τις έβλεπες – ούτε τη σελήνη ούτε τη γάτα. Αλήθεια είναι, αλλά είχε πανσέληνο, αυτό είχε, έτσι τις είδα και τις δύο. Αλλά και νέα σελήνη να είχε και να μην τις έβλεπα, πάλι εκεί θα ήταν και οι δύο, στη σκιά, όμως θα έβλεπα (θα άγγιζα;) τα αστέρια.

Είχε κάτι παράξενο αυτό το καλοκαίρι.

Οι θάλασσες, τα κύματα, ο ουρανός, τα μαύρα ή άσπρα σύννεφα ή σέπια, οι ξαστεριές, οι μυρωδιές, οι ανάσες – πέρασε σαν ψευδαίσθηση. Κι αν είναι αλήθεια;

Πίσω στη σπηλιά, αυτό θέλεις; Στη σπηλιά, ναι, όχι - μα η σπηλιά αν είναι εκεί, δεν είναι ίδια, άνοιξε, μπήκε πηχτός αέρας. Έξω, να αλλάξει ο καιρός – περίμενε, κοίτα, κάτι θα γίνει.

Γελάει ο Ποσειδώνας, ανακατεύει αστέρια.

Κι αν είναι αλήθεια; Το απόκοσμο, αν είναι αλήθεια.