28 Δεκεμβρίου 2018

Ράινερ Μαρία Ρίλκε | Ο έρωτας είναι η υψηλότερη αφορμή για έναν άνθρωπο να αποκτήσει οντότητα, να γίνει ο κόσμος

Σοφά λόγια & το υπέροχο βιβλίο `Ανεκπλήρωτος έρωτας` με αποσπάσματα του Γερμανού ποιητή -για τη ζωή και τον έρωτα. Έφυγε από τη ζωή στις 29/12/1926 .-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Σοφά λόγια & το υπέροχο βιβλίο `Ανεκπλήρωτος έρωτας` με αποσπάσματα του Γερμανού ποιητή -για τη ζωή και τον έρωτα. Έφυγε από τη ζωή στις 29/12/1926 .-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Ράινερ Μαρία Ρίλκε. "Ο ποιητής των ποιητών", όπως συχνά τον αποκαλούν, ο οποίος προσφέρει στον αναγνώστη μια σύνοψη του έρωτα ως στάσης ζωής.  Μέσα από το έργο του κορυφαίου Γερμανόφωνου ποιητή φαίνεται το πάθος του για τη ζωή και τη γραφή, η μέθη του έρωτα, η εμπειρία της απώλειας καθώς και η εξοικείωση με το θάνατο.

Τα δύο διασημότερα έργα του είναι η "Σονέτα στον Ορφέα" και οι "Ελεγείες του Ντουίνο". Έγραψε περισσότερα από 400 ποιήματα στα γαλλικά, που τα αφιέρωσε στην πατρίδα επιλογής του, το καντόνι Βαλέ (Valais) στην Ελβετία.

Ο `Ανεκπλήρωτος έρωτας` είναι μια ανθολόγηση του έργου του Ρίλκε με θέμα τον έρωτα, όπως τον αντιλαμβάνεται ο ποιητής. Στο βιβλίο συμπεριλαμβάνονται  αποσπάσματα είμενα από αντιπροσωπευτικά έργα αλλά και από ανέκδοτες επιστολές του, που τα περισσότερα μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά. 

Ας θυμηθούμε κάποια αποσπάσματα από αυτό και άλλες σκέψεις του συγγραφέα...

"Ο έρωτας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους: είναι ίσως η δυσκολότερη αποστολή μας, η ύστατη , η τελευταία δοκιμή και δοκιμασία, το έργο για το οποίο όλα τα άλλα έργα είναι μόνο προετοιμασία. Γι’ αυτό οι νέοι που είναι σε όλα αρχάριοι, δεν γνωρίζουν ακόμη τον έρωτα και πρέπει να τον μάθουν. Με όλο τους το είναι, με όλες τις δυνάμεις συγκεντρωμένες γύρω από τη μοναχική, φοβισμένη καρδιά τους που χτυπάει εκστατικά, πρέπει να μάθουν να αγαπούν."

"Ο σκοπός της ζωής είναι να νικιέσαι από ολοένα και μεγαλύτερα πράγματα."

"Έρωτας δε θα πει να ανοίγεσαι αμέσως, να δίνεσαι, να ενώνεσαι με κάποιον Άλλον. Είναι μια σπάνια ευκαιρία να ωριμάσεις, να αποκτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου."

"Να πάρουν τον έρωτα στα σοβαρά, να τον αντέξουν, και να τον μάθουν, όπως μαθαίνουμε ένα επάγγελμα - αυτό πρέπει να κάνουν οι νέοι. Οι άνθρωποι έχουν παρεξηγήσει, όπως τόσα άλλα πράγματα, τη θέση του έρωτα στη ζωή. Εκαναν τον έρωτα παιχνίδι και διασκέδαση, πιστεύοντας ότι τα παιχνίδια και οι διασκεδάσεις προσφέρουν μεγαλύτερη ευχαρίστηση από τη δουλειά. Τίποτε όμως δεν μας δίνει μεγαλύτερη χαρά και ευτυχία από τη δουλειά. Και ο έρωτας, ακριβώς επειδή είναι η πιο ακραία μορφή χαράς και ευτυχίας, δεν μπορεί παρά να αποτελεί δουλειά. Οποιος αγαπά λοιπόν πρέπει να προσπαθεί να φέρεται σαν να `χει να φέρει εις πέρας ένα πολύ σπουδαίο καθήκον: πρέπει να περνά πολλή ώρα μοναχός, να εμβαθύνει στον εαυτό του, να συγκεντρώνεται και να συγκρατείται - πρέπει να δουλεύει: πρέπει να γίνει κάποιος!"

"Οι άνθρωποι έχουν βρει για το καθετί την πιο συμβατική λύση, την ευκολότερη απ’ όλες τις εύκολες λύσεις. Είναι, ωστόσο φανερό πως πρέπει να στεκόμαστε στο δύσκολο. Κάθε ζωντανή ύπαρξη σ’ αυτό στέκεται."

"Ο σκοπός της ζωής είναι να νικιέσαι από ολοένα και μεγαλύτερα πράγματα."

"Το μόνο ταξίδι είναι αυτό μέσα μας."

"Η πιο βαθιά εμπειρία του δημιουργού είναι θηλυκή, γιατί είναι εμπειρία εισδοχής και κυοφορίας."

"Ίσως όλοι οι δράκοι της ζωής μας να είναι πριγκίπισσες, που δεν προσμένουν παρά την ώρα που θα μας δουν όμορφους και τολμηρούς. Ίσως καθετί τρομακτικό να είναι, στο απώτατο βάθος του, έρημο και αβοήθητο και να περιμένει από μας βοήθεια."

"Ώστε λοιπόν εδώ έρχονται οι άνθρωποι για να ζήσουν. Εγώ μάλλον θα έλεγα πως πεθαίνει κανείς εδώ."

"Ήρθε πάλι η Άνοιξη.

Η γη μοιάζει με παιδί που έχει αποστηθίσει ποιηματάκια."

"Δεν υπάρχουν στη ζωή τάξεις για αρχαρίους. Από την πρώτη στιγμή χρειάζεται να αντιμετωπίσεις τα πιο δύσκολα."

"Τι θ` απογίνεις, Θεέ μου, αν πεθάνω ;

  Εγώ είμαι το κανάτι σου (αν σπάσω;)

  Εγώ είμαι το ποτό σου (αν πικράνω;)

  Εγώ είμαι το έργο σου και το ένδυμά σου,

  μαζί μου θα χαθεί το νόημά σου."

"Ενα έργο τέχνης είναι εξισορρόπηση, ισορροπία, καθησύχαση. Δεν μπορεί να τα βλέπει όλα μαύρα ούτε ρόδινα, διότι ουσία του είναι η δικαιοσύνη. Η τέχνη παρουσιάζεται ως άποψη ζωής, όπου περίπου η θρησκεία, η επιστήμη και ο σοσιαλισμός. Το μόνο που τη διακρίνει από τις άλλες βιοτικές αντιλήψεις είναι ότι δεν είναι γέννημα του καιρού της και εμφανίζεται, κατά κάποιον τρόπο, ως η κοσμοθεωρία του ύστατου στόχου."

"Οι πιο μοναχικοί είναι αυτοί που συμβάλλουν περισσότερο σε ό,τι κοινό ανάμεσα στους ανθρώπους. Ελεγα προηγουμένως πως απ` την πλατιά μελωδία της ζωής κάποιοι ακούνε περισσότερα, κάποιοι λιγότερα, αναλόγως τους αντιστοιχεί και μια μικρή ή ελάχιστη υποχρέωση στο πλαίσιο της μεγάλης αυτής ορχήστρας. Εκείνος που θα άκουγε όλη τη μελωδία θα ήταν ο πιο μοναχικός και ταυτοχρόνως ο πιο κοινός απ` όλους. Διότι θα άκουγε αυτό που δεν ακούει κανείς, κι αυτό θα συνέβαινε απλώς και μόνον επειδή συλλαμβάνει στην εντέλειά του ό,τι οι υπόλοιποι αφουγκράζονται σαν κάτι σκοτεινό και αποσπασματικό."

"Δεν φοβάμαι την αρρώστια γιατί δεν θέλω να γαντζωθώ πάνω της, θέλω μόνο να την περάσω, να την αντέξω. Μου φαίνεται πως δεν πρόκειται παρά για μια θλιβερή ανάγκη της φύσης να βρει μιαν άκρη μέσ` από όλες αυτές τις περιπλοκές, για να επιστρέψει τελικά στην ακεραιότητα και στην υγεία: για να τα καταφέρει. Πιστεύω πως τίποτε δεν είναι πιο ευάλωτο από την αρρώστια, αρκεί να μην την παρεξηγούμε και να μην την καλομαθαίνουμε κοντά μας."

"Πρέπει να μάθουμε πώς να πεθαίνουμε: εδώ έγκειται η ζωή ολόκληρη. Να προετοιμάσουμε εκ του μακρόθεν το αριστούργημα ενός περήφανου και ανώδυνου θανάτου, ενός θανάτου όπου τίποτε δεν θα έχει αφεθεί στην τύχη, ενός θανάτου καλοδουλεμένου, ευτυχισμένου, ενθουσιώδους, που μόνο οι άγιοι ήξεραν πώς να τον επιτύχουν, ενός θανάτου που ωρίμαζε για πολύ καιρό και τώρα σβήνει ο ίδιος το φρικτό όνομά του, αφού δεν αποτελεί παρά μια χειρονομία αποκατάστασης των αναγνωρισμένων και διασωθέντων νόμων μιας ζωής, βαθιά ολοκληρωμένης μέσα στο σύμπαν της ανωνυμίας."