23 Δεκεμβρίου 2016

Σε αναζήτηση του πνεύματος των Χριστουγέννων

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, η ίδια ιστορία. Το πνεύμα είναι εδώ και ταυτόχρονα είναι εκκωφαντικά άφαντο. Η «φαντασμαγορία» των Χριστουγέννων από αυτό θα προκύπτει. Το πνεύμα είναι φάντασμα.
Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, η ίδια ιστορία. Το πνεύμα είναι εδώ και ταυτόχρονα είναι εκκωφαντικά άφαντο. Η «φαντασμαγορία» των Χριστουγέννων από αυτό θα προκύπτει. Το πνεύμα είναι φάντασμα.

Κάτι περίεργο συμβαίνει με το πνεύμα κάθε Χριστούγεννα. Είναι και δεν είναι. Μπορείς να το ορίσεις στον χώρο ή στον χρόνο, αλλά όχι και στα δύο ταυτόχρονα. Ξέρεις ότι κάπου τώρα είναι εδώ, ή ότι τώρα είναι κάπου εδώ. Όχι όμως ότι τώρα είναι εδώ.

 Ίσως αυτό συμβαίνει ακριβώς  γιατί είναι πνεύμα και δεν διέπεται από τους φυσικούς νόμους του μακρόκοσμου, αλλά μάλλον περισσότερο από κάτι που παραπέμπει στην αρχή της απροσδιοριστίας - βασικό αξίωμα της κβαντικής μηχανικής - σύμφωνα με την οποία είναι αδύνατον να μετρηθούν ταυτόχρονα και με ακρίβεια, ούτε πρακτικά ούτε και θεωρητικά, η θέση και η ταχύτητα ενός υποατομικού σωματιδίου – κάτι τέτοιο συμβαίνει και με το πνεύμα των Χριστουγέννων.

Σε κάθε περίπτωση, το πνεύμα κάθε χρόνο τα ίδια κάνει - είμαι σίγουρη ότι κάπου εδώ γύρω είναι και πριν προλάβω να το εντοπίσω εξαφανίζεται όπως ακριβώς έρχεται – στο περίπου - και πάλι από την αρχή. Να μεταλλάσσεται άραγε όταν το ψάχνω; Ή επειδή το ψάχνω να αλλάζει μορφή; Σαν να παίζουμε ένα ιδιότυπο κρυφτό;

Αλλά είναι πνεύμα και ίσως αυτό ακριβώς να είναι το ζητούμενό του – να κάνει όλα λίγο πιο μαγικά και ανεξήγητα και να με κάνει να αναρωτιέμαι που ακριβώς είναι το ίδιο και η χριστουγεννιάτικη μαγεία και, μέχρι να τα βρω, να αλλάζει. Ώστε να αντιληφθώ ότι η μαγεία είναι ακριβώς στη δική μου αναζήτηση, στη δική μου σκέψη, στο ίδιο το παιχνίδι, τότε που όλα είναι στο αέρα, όλα πιθανά και η τελική υλική τους αντανάκλαση δεν έχει πολλή σημασία πως ακριβώς θα είναι γιατί, όπως και να προκύψει όταν προκύψει, θα κουβαλάει αυτή ακριβώς την αίσθηση του δικού μου μαγικού, πολυδιάστατου κόσμου.

Φέτος στο χριστουγεννιάτικο δέντρο μου δεν έχει φωτάκια, μόνο μπάλες που για κάποιο δικό τους λόγο λαμπυρίζουν έτσι κι αλλιώς. Ακόμη κι έτσι, παραμένει υπέροχα χριστουγεννιάτικο, ίσως πιο χριστουγεννιάτικο από κάθε άλλη χρονιά και κάπου εκεί νομίζω είναι και το πνεύμα των Χριστουγέννων. Στα φωτάκια που δεν είναι, αλλά είμαι σίγουρη ότι είναι.

Ένας φίλος μου είπε προχθές ότι φέτος το πνεύμα ήρθε αλλά δεν του άρεσε το κρύο και έφυγε για νότια. «Δεν το πιστεύω…» του απάντησα «…νομίζω ότι είναι κάπου εδώ γύρω, μάλλον κρύβεται». Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, θα μπορούσε να έχει ήδη φύγει για τους Τροπικούς . Αλλά επειδή είναι πνεύμα μπορεί να είναι εδώ και εκεί ταυτόχρονα.