29 Σεπτεμβρίου 2020

Συνταγή για πάρα πολύ ωραία τυρόπιτα | Η καλύτερη που έχει φάει ποτέ, είπε…

…και εγώ το πίστεψα.
…και εγώ το πίστεψα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν το πολυπίστεψα, αλλά δεν έδωσα στον εαυτό μου πολλά περιθώρια. «Το εννοείς τώρα αυτό;» ρώτησα, «Βέβαια!» μου απάντησε τόσο πειστικά, που  χάρηκα τόσο πολύ, που συνέχισα να το πιστεύω! – άλλωστε τι λόγο είχα να μου χαλάσω το παραμύθι; Άσε που μπορεί να έλεγε και αλήθεια.

Λογικά αν το δεις, τι πιθανότητες έχει κάποιος να θυμάται όλες τις τυρόπιτες που έχει φάει στη ζωή του; Σχεδόν καμία, εκτός αν έχει υπάρξει κάποια εμβληματικά επαναλαμβανόμενη – λέμε τώρα, «η τυρόπιτα που έφτιαχνε η θεία Τασία στον ξυλόφουρνο», της οποίας την αναλυτική συνταγή δεν μοιράστηκε ποτέ με κανέναν, παρά μόνο όταν την ρωτάγανε έλεγε κάτι ακατάληπτες γενικούρες.

Προφανώς δεν είχε υπάρξει κάτι τέτοιο, πιθανώς ούτε καν θεία Τασία, οπότε – παρακάμπτοντας την στατιστική της υπόθεσης ή υποθέτοντας ότι έχει μνήμη ελέφαντα - η συγκεκριμένη τυρόπιτα ήταν όντως η καλύτερη που έχει φάει ποτέ.

Η συνταγή – όπως ακριβώς την έφτιαξα, με κάθε λεπτομέρεια δηλαδή - είναι η εξής: ανακατεύουμε ένα κεσεδάκι τυρί ricotta που λήγει αύριο, δύο γιαούρτια στραγγιχτά 2%, 500 γρ. τριμμένο τυρί regatο, 4 αυγά χτυπημένα με ένα πιρούνι (χωρίς τα τσόφλια), πιπέρι και μοσχοκάρυδο, μέχρι να γίνει ένας παχύρευστος χυλός. Λαδώνουμε ένα μικρό παραλληλόγραμμο, εξωτερικά κόκκινο ταψάκι (στο εσωτερικό του μόνο, ίσα για να ξεκολλάει εύκολα μετά) απλώνουμε ένα φύλλο ζύμη κουρού κάτω, τον χυλό στη μέση, ένα φύλλο ζύμη κουρού από πάνω, διπλώνουμε τις άκρες για να μην χυθεί έξω ο χυλός και βάζουμε το ταψάκι στον φούρνο στον αέρα (ναι, αυτό με το ανεμιστηράκι) στους 200 βαθμούς, για μισή ώρα περίπου – προφανώς το κοιτάμε που και που μέχρι να ψηθεί.

Όταν βγάλουμε το ταψί από τον φούρνο, το αφήνουμε λίγο να κρυώσει, για να τραβήξει και τα ζουμιά του.

Και μετά…και μετά…και μετά…έβαλε από πάνω μαρμελάδα, είπε. Όχι εγώ, αυτό δεν είναι στη συνταγή μου, αλλά το θυμάμαι, είπε ότι ταιριάζει, όπως και ζάχαρη θα ταίριαζε και μετά το αναλύσαμε λίγο.

Λοιπόν, δεν ξέρω αν η καλύτερη τυρόπιτα που έχει φάει ποτέ είχε από πάνω μαρμελάδα, εγώ πιστεύω ότι το εννοούσε για την τυρόπιτα σκέτη και ότι η μαρμελάδα φράουλα ήταν το κερασάκι. Για να είμαι σαφής δηλαδή, η καλύτερη τυρόπιτα που έχει φάει ποτέ δεν είχε μαρμελάδα – είμαι σίγουρη – και η συνταγή είναι ακριβώς η παραπάνω.

Επιμύθιο

Ο λόγος που φτιάχτηκε η τυρόπιτα αυτή ήταν ότι το τυρί ricotta έληγε αύριο. Ο λόγος που το τυρί ricotta δεν έληξε ποτέ ήταν ότι – προσαρμόστηκε στην πραγματικότητα και, σε συνεργασία με άλλα συστατικά,  μέσα από μια δημιουργική διαδικασία - μετουσιώθηκε σε αναπόσπαστο και σαφώς αναντικατάστατο μέρος της συγκεκριμένης τυρόπιτας (της καλύτερης που έχει φάει ποτέ, λέμε). Από την άλλη μεριά, αν το τυρί ricotta δεν βρισκόταν τη στιγμή εκείνη στο συγκεκριμένο στάδιο ωρίμανσης, η τυρόπιτα αυτή δεν θα είχε υπάρξει ποτέ. Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Μια ειλικρινά καλή κουβέντα μπορεί να κοστίζει λίγα σε αυτόν που την εκφέρει, αλλά να αξίζει πολλά για αυτόν που την εισπράττει. Ο λόγος προσθέτει αξία στη σκέψη, η αλήθεια ακόμη περισσότερη.